Niemiecki obóz zagłady dla Polaków KL Warschau

Zamiast nekrologu

2011-12-22T20:36:00.000-08:00

stajnia pegaza

40i4 - NIEZALEŻNY ZAKŁAD POETYCKI – Kubalonka
(znalezione na Nowym Ekranie)

POMNIK KL WARSCHAU

pani Marii Trzcińskiej

poniesiemy tę pamięć... nic jej nie zabije...
żadna zmowa milczenia... układy na górze...
trzeba nad kłamstwo podnieść dziś wysoko głowę
nie będą nam historii wciąż pisali tchórze...

i żaden Żyd czy Niemiec... bolszewicki sługus
nie będzie drwił z pamięci naszego Narodu
i krzyże postawimy... i na każdym grobie
będą strzegły naszego z bólu rodowodu

Pani Mario! Bóg zapłać za mozół dla Polski
za tę wolę upartą co gniewnie kołacze
za tych dwieście tysięcy w gazowych komorach
za tę pamięć zdeptaną która gorzko płacze

myślę dzisiaj ze wstydem o polskim milczeniu
o nisko zgiętych karkach i złamanej woli
bo musimy tę drzazgę wyszarpać z sumienia
godnością i odwagą... prawdą która boli...

przecież tyle pomników postawiono zdrajcom
a milczenie i kłamstwo odgradza nas murem
już czas sumienie polskie i pamięć obudzić
tyle tablic jeszcze kłamie spiżem i marmurem

Pani Mario! Bóg zapłać! ta pamięć nie zginie
ona będzie historią naszej tożsamości
stanie pomnik w Warszawie i Polska zapłacze
na dowód że Ojczyzna trwa dzięki miłości...

Wiadomość o śmierci sędzi niezłomnej - Marii Trzcińskiej znajdziecie Państwo TUTAJ

Wieczny odpoczynek racz dać jej Panie...

Prof. Ryszard Bender o sędzi Marii Trzcińskiej - niezłomnym strażniku pamięci

I jeszcze jeden wiersz tegoż autora, znaleziony TUTAJ

CZAS NA GODNY POGRZEB
BEZWSTYDNA WARSZAWO !

Ofiarom KL Warschau

i nie mów że to jest wolność... że to wolny kraj
jeśli lęk przed masonem przesłania nam wiarę
gdy Żyd przebrany oto w narodowy mundur
macha w imię wolności niebieskim sztandarem

... a my nie potrafimy ocalić pamięci...
bo ona niewygodna dla obrazu świata
bo tych dwieście tysięcy z krzyżami na grobach
burzy spokój gdy z grobu wskazuje na kata

KL Warschau wciąż dymi w pamięci narodu
i w komorach gazowych śmiertelne milczenie
gdzie jesteś wolna Polsko! że na naszych grobach
tak rzadko pali świece zlęknione sumienie

że kat odwraca karty fałszywej historii
hańbiąc pamięć Narodu oraz Jego sprawy
że nie potrafimy narodową godnością
ocalić Prawdy z grobu Męczeńskiej Warszawy

czas na godny pogrzeb bezwstydna Warszawo!
i na miejsce modlitwy przed obliczem Boga
kto pamięta doktrynę zagłady Narodu
ten powinien z pamięcią stać naprzeciw wroga

idziemy więc dzisiaj ze zniczami pamięci
tym płomieniem Ojczyzny jak orły skrzydlaci
by wołać wielkim głosem Polskiego Narodu
pod krzyżami gdzie płaczą dusze Sióstr i Braci!

Pan doktor Jan Żaryn puścił bąka w Toronto

2011-05-19T20:27:00.000-07:00

Profesor Mira Creech-Modelska Chicago, kwiecień 2011

27 .lll.2011 odbyło się w ZNP w Kanadzie, Toronto, Gmina nr 1, spotkanie z dr. Żarynem, w czasie którego gość wygłosił referat pod tytułem "Aparat bezpieczeństwa wobec Polonii 1945-1989".

Po wykładzie jako ostatnie padło pytanie na temat obozu zagłady dla Polaków - działającego w Warszawie, w czasie okupacji niemieckiej, od października 1942 do sierpnia 1944 - pod nazwą KL-Warschau i który pochłonął ponad 200 tysięcy polskich ofiar, co znajdziemy w pracy sędzi Marii Trzcińskiej. W wersji mlodego historyka - Bogumiła Kopki - liczba ofiar jest dziesięciokrotnie zaniżona w stosunku do ustaleń Marii Trzcińskiej, który w odróżnieniu od sędzi badań nie prowadził, a dowody dobierał na a'priori postawioną tezę ograniczenia obozu do Gęsiówki, w której głównie siedzieli Żydzi, ostatecznie wyzwoleni przez Polaków (baon "Parasol") w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego.

I tu muszę zrobić małą dygresję, otóż będąc i w Polsce i w USA, od 76 roku w Washingtonie, a obecnie Chicago, zaobserwowałam, że od jakiegoś czasu Polonię odwiedzają jacyś podejrzani często "emisariusze" uwiarygodniający się przed Polonią swoimi badaniami i to nie byle nad kim, ale nad samymi "ubekami". Wytropiłam już paru takich. Jaki jest ich schemat działania?
Serwują nam przedawnioną lipę, ale nigdy nie ważą się mówić o prawdziwych decydentach, natomiast bardzo szczodrze i rozlegle rozwodzą się na temet nie żyjących, szczególnie etnicznych Polaków, nawet dawnych, lubianych i szanowanych liderów Polonii, byłych akowców lub też patriotów polskich znanych ze swoich prawicowych, czy też konserwatywnych przekonań.
Ci właśnie starzy, patriotyczni Polacy najczęściej w oparciu o najnowsze odkrycia owych podejrzanych "mesjaszy", prezentowani są jako współpracownicy bezpieki. Ale nigdy nie usłyszymy od nich, ani o Bermanie, ani o Bierucie, ani o Lunie Brystygierowej, ani o bratanku Bermana Marku Borowskim, ani o Cyrankiewiczu, Różańskim, czy też Światle.
Nigdy nie wiedziałam, że dr. Żaryn badał "ubeków" - zawsze myślałam, że był to "badacz chrześcijaństwa", a tu tymczasem i on zaczyna chałturzyć o "ubekach", pewnie niewiele o nich wiedząc jeśli sam nim nie był.
Na dodatek reprezentuje jeszcze patriotyczne stowarzyszenie "Polska jest najważniejsza". Czy ci, którzy obmyślają tę propagandę myślą, że Polacy są takimi głupcami, "dziećmi Disneylandu"?

Przecież pan, panie Żaryn, w odpowiedzi na pytanie testowe, na temat KL-Warschau udowodnił, iż reprezentuje pan wrogą Polsce rację stanu. Wsparł pan swoim wstępem książkę, ktora powstała na zamówienie niemieckie i jest wyrazem wdzięcznośći Żydów roszczeniowców za czterokrotnie wypłacane (jak twierdzą eksperci) kompensacje tytułem holokaustu. W tym momencie interes żydowskich rozczeniowców, póki co zbiega się z interesem niemieckim: "tam, gdzie cierpieli Polacy, to właśnie nie cierpieli", "a tam gdzie ginęli to właśnie nie ginęli, bo ginęli w masowych zagładach tylko Żydzi i cierpieli tylko Żydzi". Jednym słowem to i dr. Żaryn załapał się na holokaustowy biznes - wstyd.

A co do pana Bartoszewskiego to już parę lat stoję w kolejce, aby zadać mu pytanie na skutek jakich okoliczności nie tylko został zwolniony z obozu w Oświęcimiu, ale nawet odjechał pociągiem pierwszej klasy pomimo swoich żydowskich korzeni, podczas gdy moi polscy kuzyni wzięci do Oświęcimia - jeden główny inżynier miasta Warszawy w adm. prezydenta Starzyńskiego, oraz stryj wzięty tam ze swymi 3 synami prosto z podziemia - nigdy stamtąd nie wrócili.

Następnie panie dr. Żaryn czemu pan gada takie kłamstwa na temat faktografii pani sędzi Trzcińskiej? Co do liczby zamęczonych więżniow, to przecież pani Trzcińska rzeczywiście oparła się między innymi na zeznaniach komendanta obozu w czasie jego procesu w Warszawie, który stwierdził, iż "przeciętnie na dobę w Warszawie ginie około 40 Niemców, za co Niemcy stosują odwet, tracąc 10-krotną ilość Polaków".
Wszędzie wisiały na murach obwieszczenia, że za jednego Niemca na śmierć idzie 10 Polaków, a pan gadasz jakieś niedorzeczne bzdury, że "szukała potwierdzenia w swojej intuicji". Czy to nie wstyd, żeby badacz chrześcijaństwa gadał takie bzdury.

A'propos, znałam Prof. Normana Davisa z Uniwersytetu Georgetown, gdzie wykładałam 19 lat. Kiedy 2 lata temu robil promocję swojej książki w Muzeum Powstania Warszawskiego, podeszłyśmy wspólnie z sędzią Trzcińską i zapytałyśmy - dlaczego z całego Obozu KL-Warschau wymienia tylko Gęsiówkę? A następnie, czy prowadził w sprawie obozu jakiekolwiek badania?

N.D. powiedział, że badań żadnych nie prowadził, w sprawie KL-Warschaw, całą zaś informację na temat obozu otrzymał od "najwybitniejszego eksperta na temat Powstania Warszawskiego" -Bartoszewskiego. Eksperta bez matury, ale z tytułem "doctora honoris causa" jak Wałęsa, z tym, że Walęsa choć elektryk, to profesorem siebie nie nazywa, a tytuły nadano im takie same.
Otóż ów ekspert od Powstania, ani razu nie trzymał broni w ręku tylko pióro i czasami pisywał do prasy podziemnej. Powstanie to miało swoich dowódców-generałów, pułkowników, a tymczasem tacy światowcy jak Norman Davis opierajają się na tym, co powie "guru" od politycznej poprawności na temat "czego życzą sobie Niemcy i roszczeniowcy ze Światowego Kongresu Żydów". I o jakim mówimy tu merytorycznym naukowym uzasadnieniu?

Na temat Lagru na Kole zeznawał profesor medycyny sądowej z Uniwersytetu Nowy York, który tam siedział, Moor-Jankowski, na którego pogrzebie ówczesny Prezydent miasta Warszawy, Lech Kaczyński w mowie nad jego grobem stwierdził: "Wybacz mi Janku, że pomnika ofiar KL-Warszchau jeszcze nie ma, ale stanie, stanie już w najbliższym czasie. No i czy stanął? Nie! Wciąż jeszcze nie. A dlaczego? Bo tego nie życzą sobie zwolennicy holokaustu, pojętego jako wyłączna domena cierpienia tylko jednego narodu, a mianowicie żydowskiego. Co za ohydny egoizm. Umierali razem, ale pomniki wolno wznosić tylko dla jednych, bo potomkowie tych drugich są za słabi, żeby upominać się o swoich. Nie, tak nie będzie, prawda historyczna musi zwyciężyć.

Pewnego razu, 3 lata temu wracałam ze Szpitala na Wołowskiej, było około 10:00 w nocy. Studiowałam wtedy bardzo intensywnie KL-Warschau. Taksówkarz bardzo stary, taksówka bardzo stara. Pytam: Pan przedwojenny? - A, o co chodzi? Czy słyszał pan w czasie okupacji o KL-Warschau? - Tak! A co pan słyszał? - Tam gazowali! Mialem wtedy 10, 11 lat. Byłem jedynym żywicielem dla matki, bo ojca Niemcy zabili. Byliśmy "kieszonkowcami" , działaliśmy na Warszawie Zachodniej. Nocą zwożono tam więżniów i pędzono w dół do tunelu. Najpierw jak włączano gaz to nie było jeszcze zamknięcia do tunelu, ludzie męczyli się dłużej, a my chłopaki zwieszaliśmy się jak nietoperze i podglądaliśmy. Zaglądaliśmy bo nas to śmieszyło. My byliśmy huligani, a ludzie mieli powykręcane twarze, ręce, nogi... Póżniej już Niemcy zasłaniali. I takich powykręcanych wieźli wagonikami do spalarni. Czy wszyscy byli przed spaleniem martwi? Nie, niektórzy się jeszcze ruszali, ale to nic nie pomogło. Skąd wydobywał się gaz? Z wentylatorów komór gazowych, działających w tunelu.

Jakie to niemoralne, że nawet ci z tytułami rżną głupa. Dlatego, weźcie sobie inny kraj, niech inny kraj będzie dla was najważniejszy do rabunku i zawłaszczenia stanowisk. Niech w końcu Polska, moja Ojczyzna, nie będzie najważniejsza dla żadnego oszusta, malwersanta i manipulatora. Piszcie na temat innych krajów, a nie mojego. Po pierwsze, ponieważ się na nim nie znacie, a po drugie, dlatego, iż wówczas prawdziwi, rzetelni badacze nie musieliby tracić tyle energi i nerwów na walkę z oszustami jak to dziś traci sędzia Trzcińska. A pan, panie Żaryn niech pan przeczyta książkę pani sędzi, albowiem kosztowała ją ponad 30 lat badań i wtedy poznałby Pan prawdę, ktora jeszcze mogłaby się panu przydać.

To wstyd, że Uniwersytet Kardynała Wyszyńskiego daje azyl życiowy takim paszkwilantom polskiej tragedii jak Kopce. Osobiście w tej sprawie będę ingerowała u władz.

Odpowiedź panu Żarynowi, na braki faktograficzne jakie ujawniły się, w czasie jego wykładu, na temat KL- Warschau.

Szanowny panie.

Moje uwagi uzupełniające, czy też prostujące pewne nieścisłości, powodowane są serdeczną i koleżeńską troską, w sprawie tak ważnej jak prawda i precyzyjnie określona faktografia, na temat obozu koncentracyjnego zorganizowanego w Warszawie, specyficznie dla ludności polskiej, obozu KL- Warschau.

Jeśli chodzi o baraki na Kole o długości 35 metrów, zostały one pobudowane jeszcze przed wojną dla niezamożnej ludności Warszawy. Tymczasem pan informował słuchaczy, iż baraki te pobudowane zostały przez Niemców, w czasie okupacji. Tak wytrawny historyk jak pan, nie powinien dopuszczać błędu, który elementarnie świadczy, o niezrozumieniu czasów okupacji niemieckiej, w Warszawie, w czasie ll Wojny Światowej.

Niemcy zajmowali się eksterminacją warszawiaków, a nie rozwiązaniami urbanistycznymi dla jej mieszkańców. A jeżeli byłyby jakieś „nadwyżki ludności”, w stosunku do przestrzeni mieszkalnej, to okupanci rozwiązywali takie kwestie przy pomocy błyskawicznych salw, z karabinów maszynowych. Dlatego też przytoczone przez pana wyjaśnienia, jakoby to Niemcy budowali domostwa dla Polaków są nonsensem i świadczą o pewnych brakach w rozumieniu sytuacji w okupowanej przez Niemców Polsce.

Dlatego raz jeszcze podkreślam, że baraki przy ulicy księcia Janusza, o długości 35 metrów zostały zbudowane przed wojną przez miasto, a nie jak pan kłmie przez Niemców w czasie okupacji. Pragnę również zwrócić uwagę, iż Niemcy zdejmowali tabliczki, z nazwami ulic na terenach „przyobozowych”, celem zamaskowania tych struktur. Co jak widać na przykładach niektórych badaczy bardzo im się to udawało.

Należy również stwierdzić, iż za przedwojennymi barakami robotniczymi rozciągały się tereny zalesione, wkrótce spotkać można było druty kolczaste oraz tablice w językach; polskim, ukraińskim, białoruskim i litewskim: "Wstęp Wzbroniony", zaś przekroczenie tej linii groziło natychmiastowym ROZSTRZELANIEM. Za owymi drutami kolczastymi usytuowany był niemiecki Lager na Kole, przynależny do niemieckich zakładów zbrojeniowych w forcie Bema i będący częścią KL Warschau. Na jego terenie rozciągało się 54 baraków, o długości podwójnej, w stosunku do polskich przedwojennych baraków robotniczych a mianowicie o długości 70 m. Zarówno w Lagrze na Kole jak i w lagrze zbudowanym na terenach, po spacyfikowanym getcie, baraki miały takie same wymiary.

Przypominam sobie bardzo dobrze spotkanie jakie miało miejsce w IPN-e u pana profesora z panią sędzią Trzcińską, dziennikarką Naszej Polski Kają Bogomilską, i mną - M. Modelską-Creech. W czasie tego spotkania, pani sędzia Trzcińska bardzo szczegółowo wyjaśniła położenie oraz przeznaczenie 70-cio metrowych baraków na Kole, podkreślając również, iż mapy, na których oparł się pan Kopka w odniesieniu do Lagru na Kole zostały sfałszowane, albowiem z map tych zniknęły baraki więzienne za laskiem, a pozostały tylko przedwojenne baraki robotnicze przed laskiem. Sam pan Żaryn był uprzejmy zauważyć, iż na mapach oryginalnych, zaprezentowanych przez panią sędzię Trzcińską, uwidocznione są baraki, a na mapach przedstawionych przez pana Kopkę baraki te nie istnieją.

Pan Kopka, prowadzony przez bardzo dziwnego tłumacza, z Niemiec, Maxa Fixa, rzeczywiście „zafixowywał” wszystko raczej na zamówienie polityczne owego pana Fixa.

Pan Kopka żadnych samodzielnych badań nie prowadził. Przejmował jedynie rezultaty badań sędzi Trzcińskiej i opatrywał jej komentarzem, pewnie na życzenie Maxa Fixa, NIET!!!!!! Na to zgody nie może być!

Zdaniem pana Żaryna, sędzia Trzcińska, tak dobrze jak pan Kopka, dowodów faktograficznych nie rozumiała, pewnie dlatego, że nie miał kto ją „zafiksowywać”, albowiem jeszcze w latach 60, 70 i 80-tych, nie przyjeżdżały do nas Maxy Fixy z Berlina.

Max Fix jest też swoiście oryginalnym tłumaczem. Przybył do IPN-u z Politechniki Berlińskiej, gdzie zadaniem jego było tropienie przejawów anty-semityzmu wśród niemieckiej młodzieży studenckiej. Ciekawa jestem, co też Max Fix tropił w KL - Warschau? Panie profesorze, miejmy godność i bądźmy sobą. Jako badacze zaprzysiężeni jesteśmy Prawdzie, a nie Maxom Fixom. Oni są elementem przemijającym. Prawda jest wieczna.

** ** **

Pan Żaryn swoje swoje paszkwilanckie wystąpienie przeciwko sędzi Trzcińskiej zakończył rżnąc przysłowiowego głupa: "Jeśli się okaże że nie byli zagazowani to jest prawdą to. Jeżeli się okaże że byli zagazowani to to jest prawdą." Należy podkreślić, że przygłupa udaje wieloletni dyrektor Biura Informacji Publicznej polskiego IPN, który zna doskonale wyniki wieloletnich badań sędzi Trzcińskiej, przyjęte przez stronę niemiecką bez zastrzeżeń, o czym świadczy chociażby blok filatelistyczny z 1995 r., na którym KL Warschau utrwalony jest pośród 23 obozów koncentracyjnych głównych. Musi też znać pan Żaryn jako historyk słynną mapę - najlepszego eksperta od niemieckiego ludobójstwa - Rudolfa Hoessa, na której to Hoess wykazał KL Warschau tak samo jak Majdanek czy Treblinkę jako obóz zagłady - Vernichtungslager.

Dyrektor BIP IPN, jakoś nie zadbał o utrwalenie w wydawnictwach IPN faktografii KL Warschau, zgodnej z ustaleniami sędzi Marii Trzcińskiej - wieloteniego pracownika Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Propozycja dołączenia jej artykułu do książki Kopki nie była taką intencją. To był policzek wymierzony w sędzię i prowokacja obliczona na wyłączenie jej dorobku z wydawnictw IPN.

Kilkadziesiąt lat pracy sędzi niezłomnej Marii Trzcińskiej o likwidacji stolicy Polski - symbolu polskiej państwowości - przez Niemców, nie znalazło wyrazu w efektach pracy urzędniczej dyrektora informacji publicznej JPN, a wystarczyło, że niejaki Kopka ledwie puścił bąka, a tenże urzędnik sprawia tłumaczenie owego "dzieła" na język niemiecki i na dodatek bąka o nim w Toronto.

O tempora, o mores!

------------------------------------------------------------------------------

A oto wierny zapis wypowiedzi dr. Jana Żaryna w Toronto z uwagami Wojciecha Kozłowskiego, zapisanymi w kolorze czerwonym:

27.III.2011 r. w Toronto odbyło się z iniciatywy Związku Narodowego Polskiego w Kanadzie spotkanie z prof. Janem Żarynem na temat: “Aparat bezpieczeństwa wobec Polonii 1945-1989”. Na koniec dyskusji padły pytania nie zwiazane z tematem: ”Jak Pan ocenia książkę dr. B. Kopki a raport pani M. Trzcińskiej na temat KL WARSCHAU? Czy dr. Kopka robi habilitację w Niemczech na temat KL WARSCHAU? Jakie jest Pańskie stanowisko wobec tej sprawy oraz 200 tys. zamordowanych Polaków w KL WARSCHAU?”

Zapis odpowiedzi prof. Jana Żaryna:

„Taką szybką odpowiedzią jest, że ja napisałem wstęp do książki dr. Kopki, a do drugiej ksiązki nie napisałem wstępu. Byłem wtedy dyrektorem Wydziału Edukacji Publicznej. W pierwszej wersji miała powstać jako dwógłos, tzn. tekst pana Kopki i pani Trzcińskiej oraz dokumentacja i niewątpliewie ten merytoryczny spór między autorami miał być uwidoczniony w książce. Kiedy pani Maria Trzcińska otrzymała tekst dr. Kopki, wycofała swój, mówiąc że we wspólnej książce z tym panem nie wystąpi. Oczywiście miała do tego parawo. Nie wycofaliśmy tekstu dr. Kopki i upubliczniliśmy tę wersję, którą tylko jedna strona przedstawiła, bo druga wycofała się z badań naukowych. (Kłamstwo - sędzia nigdy nie wycofała się z badań nad KL W.) Merytorycznie natomiast istotą jest to, że między historykami istnieje realny spór. On nie jest sporem ideologicznym czy jakimkolwiek innym, chociaż za tym sporem inni widzą spór ideologiczny.

Realny historyczny polega na tym, że historycy mają kłopot z ustaleniem kilku kwestii. Jedną z nich - którą pan podniósł - to jest liczba osób, które zastały zamordowane w KL Warschau. Pani Trzcińska twierdzi, że co najmniej 200 tys.. Pan Kopka twierdzi że dwadzieścia parę tys.. Różnica jest niewątpliwie kolosalna. Dlaczego taka różnica? Otóż pani Trzcińska próbuje doliczyć się tychże ofiar, przede wszystkim szukając potwierdzenia w swojej intuicji, polegającej na tym, że próbowała liczyć mieszkańców Warszawy przed 1939 r., a następnie liczyć te wszystkie ofiary warszawskie, które doprowadziły do tego, że warszawiaków było delikatnie mówiąc mniej. Nie mogła się doliczyć ok. 200 tys. Uznała w związku z tym, że jest to wstępna, nie ostateczna hipoteza, że można szukać odpowiedzi właśnie w KL Warschau. Następnie uważała, że potrafi znaleźć odpowiedź na pytanie, że tak właśnie się stało, że KL Warschau jest właśnie miejscem kaźni tych właśnie 200 tys..

Ponieważ uznała na podstawie zeznań - niewątpliwie bardzo ważnych z punktu widzenia wiarygodności - mianowicie komendanta obozu KL Warschau, który był sądzony w latach czterdziestych w Polsce komunistycznej i który stwierdził w jednym ze swoich zeznań, że istniało coś, co zostało przetłumaczone z języka niemieckiego na język polski - bo jak łatwo się domyślić ten człowiek nie mówił po polsku, tylko zeznawał po niemiecku. Zostało to przetłumaczone na język polski jako komory gazowe. (Kłamstwo wierutne, nic takiego nie miało miejsca.) Oczywiście zeznania komendanta powinny być wiarygodne. On sam najlepiej powinien wiedzieć co nadzorował.

Pani Trzcińska idąc dalej tym śladem, zaczęła w związku z tym poszukiwać tego miejsca, gdzie naprawdę, bądż rzekomo miały zginąć te właśnie 200 tys. - czyli gdzie mogły istnieć komory gazowe. Kłopot polega na tym, że wskazane przez nią miejsce - z przyczyn nie do końca merytorycznych - zostało wcześniej rozebrane, niż zaczęto sprawdzać czy te komory były czy też nie. (Kolejne kłamstwo, bo istnieje między innymi ekspertyza biegłych, dokumentacja zakładu kryminalistyki i protokół CDOKP i Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa z dn. 20.02.1996., zobowiązujący do upamiętnienia miejsca i rekonstrucji gazotwórczych bani.) Chodzi tu o fragment trasy Prymasa Tysiąclecia przy Dworcu Zachodnim, który został przebudowany, ponieważ tam powstała szersza autostrada czteropasmowa. W planach zagospodarowania było przebicie. Ktoś zadecydował żeby nie czekać na badanie archeologiczno – historyczne, tylko od razu przekopali. (Ktoś?) To oczywiście zaowocowało interpretacją, że napewno pani Trzcińska ma rację, ze ktoś specjalnie doprowadził do tego, że nie zabezpieczono tego terenu. Prawda historyczna nie do końca zawsze wiąże się z ewentualnymi spiskami. (O spisku można tu mówić jawnie, bowiem A. Przewoźnik z ROPWiM, dopuścił do wyburzenia urządzeń w sprawie których toczyło się śledztwo i nie wywiązał się z zobowiązania upamiętnienia i rekonstrukcji)

Teraz druga wersja: Dr. Kopka próbując iść śladem albo podważyć te ustalenia i inne. W tym fragmencie komór gazowych wersja dr. Kopki jest taka, że postanowił odnaleźć inne dokumenty, które by potwierdziły, albo zaprzeczyły tej tezie. Jedyne dokumenty do których dotarł i które dla niego stanowiły na tyle silną podstawę, że wydawało mu się - i dziś mu się też wydaje - obalił wersję pani Trzcińskiej. Polega to na tym, że zdobył zdjęcia niemieckie wojskowe miasta Warszawy. W róznych okresach Warszawa była oczywiście obserwowana fotograficznie przez Niemców. Znalazł osoby które mu te zdjęcia odpowiednio powiększyły, żeby znaleźć miejsce gdzie rzekomo były komory gazowe. Z tych zdjęć, które na dziś zostały odkryte przez Kopkę, nie ma żadnego śladu, który by potwierdzał istnienie na tym terenie czegoś co można by nazwać komorą gazową. Nie można z kolei w ówczesnych warunkach technologicznych wszystkiego schować pod ziemię. W związku z tym uznał że nie było żadnego elementu obozowego. (Kolejne wierutne kłamstwo, bowiem w książce Kopki o KL Warschau, nie ma słowa o zdjęciach. A zdjęcia, które rzeczywiście istnieją, nie podważają istnienia komór gazowych, wprost przeciwnie - usypiska żwiru w miejscu bani gazotwórczych, potwierdzaja je swoim kształtem.)

Obszar wytypowany przez panią Trzcińską miałby być od Koła aż do Gęsiówki. (Żałosne kłamstwo, obliczone na ośmieszenie sędzi.) Wedle tychże zdjęć, to co pani Trzcińska zakwalifikowała jako obóz, było zespołem baraków postawionych przez Niemców dla ubogiej ludności, która tam została skierowana z różnych przyczyn, w tej chwili nieważnych. (sic! Fantastyczne.) Na pewno nie był to w związku z tym teren obozowy. W związku z tym dr. Kopka stwierdził, że jedyne co można udowodnić to to, że KL Warschau napewno znajdował się na terenie tzw. Gęsiówki. Natomiast, czy znajdował się dalej czy też nie, na razie nie ma na to żadnego dowodu. (sic! I to mówi były dyrektor BIP IPN.) Natomiast są liczne dowody negatywne. W takiej właśnie formie to przedstawił Kopka.

Oczywiście za tym sporem, który ma też inne odsłony, daty, niewątpliwie za tym sporem kryje się w jakiejś mierze walka ideologiczna, tzn. polegająca na tym, że teza pani Trzcińskiej dotyczy Polaków, którzy jej zdaniem tam w większości zginęli. Natomiast my wiemy z badań wcześniejszych i póżniejszych, że jeżeli ograniczamy KL Warschau do terenu Gęsiówki, to wtedy zginęło najwięcej w tym obozie Żydów z getta warszawskiego. (Pan doktor zapomniał widocznie, że Gęsiówka powstała już po ekstreminacji Żydów z Getta Warszawskiego.) Dowodzeniem Kopki jest to że Polacy również tam zginęli, ale tylko dwadzieściaparę tysięcy osób, ale pozostali, którzy zginęli, to byli ludzie z getta warszawskiego, czyli ludzie pochodzenia żydowskiego. (j.w., co do liczby ginących Polaków, to profesor przebija Kopkę 10-krotnie. Widocznie zapomniał, że u Kopki, wszystkich ofiar było 20 tys.. ) No i niestety obie strony w jakiejś mierze się zapętliły.

To znaczy z jednej strony jest podejrzenie, że rzeczywiście zamknięto szybko to miejsce gdzie mogły być komory, albo ich nie było, żeby nie udowadniać, że Polacy nie byli nigdy zagazowywani, bo to uwłacza teorii holokaustu. To jest oczywiście jakaś paranoja w której uczestniczył pan Władysław Bartoszewski. Próbował się on wypowiadać bardzo ostro, próbując krytykować podejrzenia ludzi, którzy mają jakiekolwiek tezy, że mogliby być Polacy zagazowani na tamtym terenie. Oczywiście nie jest to problem ideologiczny tylko historyczny. Jeśli się okaże że nie byli zagazowani - to jest prawdą to. Jeżeli się okaże że byli zagazowani - to to jest prawdą. Niezależnie czy komuś się to podoba czy też nie. Po prostu historia rządzi się innymi prawami, nie ideologicznymi tylko faktograficznymi.

Niestety, druga strona popadła w ten sam rewir ideologicznej zależności i skoro Bartoszewski powiedział tak, to znaczy, że prawda jest odwrotna. To znowu dla historyka nie jest wystarczające. Z definicji pan Bartoszewski nie jest osobą która kłamie, bo trzeba to udowodnić że kłamie, a Kopka stał się konfliktem. W rzeczywistości najlepszym rozwiązaniem byłoby przeczytanie obydwóch książek. Ponieważ w obydwóch jest bardzo duża dawka wiedzy, oraz bardzo duża dawka interpretacji i daleko idących pomysłów hipotetycznych. Na tym poziomie rozgrywa się dyskusja merytoryczna, a ona niestety została uwikłana w inne szablony.

Dalsza część pytania: dr. Kopka habilituje się obecnie na mojej uczelni - tzn. na Universytecie Kardynała Wyszyńskiego. Jeżeli jest to uczelnia niemiecka to niech jednak dalej ta plotka nie krąży. Też jestem pracownikiem tegoż uniwersytetu i nie widzę na tym uniwersytecie żadnych tendencji niemieckich i żeby dominowała jakaś inna państwowość niż polska. Prawdą jest, że się próbuje habilitować i ten proces jest w jakimś tam stadium. Ja tego nie śledzę, więc nie wiem. Wiem, że się habilituje. Plotka ta mogła się pojawić, ponieważ książka Kopki została przełożona na język niemiecki, ale to jedno z drugim nie ma nic wspólnego. Myśmy w IPN-nie bardzo wiele książek tłumaczyli na różne języki, widząc zapotrzebowanie na ewentualną jej treść np. na język angielski, została przetłumaczona książka: „Wokół pogromu kieleckiego” pod moją redakcją i Łukasza Kamińskiego, ponieważ wydawało nam się, że anglojęzyczny czytelnik powinien do niej dotrzeć. Były to wybory wynikające z polityki historycznej - mówiąc w skócie - a nie z tego, że ktoś chce się gdzieś habilitować. IPN nie jest instytucją służącą do wyrabiania stopni naukowych komu kolwiek.”

----------------------------------------------------------------------

Komentarz sędzi Marii Trzcińskiej do wypowiedzi dr. Żaryna.

Apel do Polaków o pamięć – o kamień

2010-09-05T14:44:00.000-07:00

Maraia Trzcińska – sędzia niezłomny - na antenie Radia Maryja, wystąpiła z dramatycznym apelem do wszystkich Polaków o przynoszenie kamieni na skwer Alojzego Pawełka w Warszawie.

Ofiarne kamienie jesteśmy winni rodakom wymordowanych w Niemieckim Obozie Zagłady KL Warschau. Utworzyć one mają spontaniczny pomnik - Kopiec Męczenników KL Warschau.
Pierwsze kamienie ułożono w kształt pękniętego serca.

Kamień główny, pod którym - z udziałem ś.p. ks. prałata Zdzisława Peszkowskiego - wmurowano akt erekcyjny.

Potrzebny jest teraz Twój kamień, a sprawa jest na tyle ważna, by cierpienie, męka, krzyż - Golgota KL Warschau - nie była zapomniana, a więc nie poszła na marne, lecz - chociażby poprzez pamięć kamienną - stała się konkretną cząstką Zmartwychwstania Polski.

Błogosławiony Jerzy Popiełuszko mówił, że krzyże naszej Ojczyzny muszą doprowadzić do jej Zmartwychwstania... Że innej drogi nie ma... Nie marnujmy zatem tych krzyży, które już się dokonały, abyśmy nie musieli umierać na nowo... Bowiem tak jak ofiara krwi rodaków niewinnie przelana, trafia do Boga jako zaliczka na Zmartwychwstanie Polski, tak pomnik męczeństwa jest już nie tylko świadectwem, lecz i ewangelizatorem... A zatem ma wpływ realny na nasze losy. Na losy naszej Ojczyzny.

Alleluja, Alleluja - niechaj zabrzmi Alleluja.

Żródła:
Sąd nad pomnikiem KL Warschau cz. I (TV Trwam)
Sąd nad pomnikiem KL Warschau cz. II

Kalkulacja liczby ofiar obozu KL Warschau

2010-03-30T19:38:00.000-07:00

Opracowano na podstawie książki „Obóz zagłady dla Polaków KL Warschau” Marii Trzcińskiej.

Metoda statystyczna na podstawie zeznań sprawcy

Otto Paul Geibl jako dowódca SS i policji w Warszawie, któremu - zgodnie z rozkazem garnizonowym 26/43 Hessa - podlegał obóz zagłady KL Warschau, przed sądem w Warszawie 25 maja 1954 r. zeznał: Dr Hahn (szef Gestapo warszawskiego – MT) naświetlił mi sytuację, jaka panowała w tym czasie w Warszawie, a ponadto dodał, że przeciętnie na dobę w Warszawie ginie około 40 Niemców, za co Niemcy stosują odwet, tracąc 10-krotną ilość Polaków, wówczas ja zapytałem go, kto wydał taki rozkaz, na co odpowiedział mi, że rozkaz taki otrzymał z Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy.

Do obliczeń przyjęto okres funkcjonowania obozu za procesem norymberskim od 9 października 1942 r. (rozkaz Himlera) do końca lipca 1944 r. (ewakuacja obozu), przy założeniu, że Niemcy „pracowali” 6 dni w tygodniu. Przyjmując „kontygent” 400 osób na dobę, otrzymamy po przemnożeniu przez ilość dni 208 tysiecy, co po zaokrągleniu stanowi 200 tysięcy ofiar.

Metoda statystyczna w oparciu o meldunki Armii Podziemnej

Znane są trzy raporty AK – NSZ zawierajace meldunki dotyczące dziennych strat ludności polskiej w Warszawy wskutek mordów niemieckich. Oto fragmenty:

Raport Wydz. Bezpieczeństwa AK, Nr 227, 22.11.1943 r. Archiwum akt nowych, Sygn. 202\11-21) (...)w Warszawie ma ulec zagładzie ok. 200 tys. Polaków (...) w Warszawie ginie codzień ok. 300 Polaków, którzy oprócz publicznych egzekucji traceni są w komorze gazowej, w więzieniu na Dzielnej oraz pod Raszynem (...).

Z dnia 24 listopada 1943 r. (AAA, sygn.2002/III/7, t. 2, „Informacja bieżąca” nr 46/119) Na terenie byłego Getta w Warszawie odbywają się codziennie masowe egzekucje Polaków. Np. 12 XI stracono około 300 osób nie przeprowadzonych przez żadną ewidencję więzienną (...).

Raport NSZ z dn. 11 listopada i 13 grudnia 1943 r. sygn. IPN 380\12, t. 1.: W Warszawie ma ulec zagładzie do 300 tys. Polaków. Stan faktyczny potwierdza tę informację. Ilość Polaków zamordowanych, których nazwiska są ogłaszane oficjalnie, jest małą tylko częścią. Komory gazowe są uruchomione, na Pawiaku na Dzielnej w getcie odbywają się stałe egzekucje. Ilość 600 ofiar (na dobę) nie jest liczbą przesadzoną (…).

Obliczając średnią z tych trzech raportów, otrzymamy średni dzienny „kontygent” wynoszący 400 zamordowanych Polaków. Niniejszy wynik jest identyczny do liczby podanej przez Otto Paula Geibla. Obliczając teraz jak poprzednio łączną liczbę ofiar obozu, otrzymamy identyczną liczbę 200 tysięcy ofiar.

Metoda analitycznego szacowania na podstawie przepustowości istniejących komór gazowych

Wykaz krematoriów obozu KL Warschau za sędzią Marią Trzcińską:
-krematorium zaadoptowane w pomieszczenach pożydowskiej fabryki pomiędzy ul. Smoczą i Glinianą, o pojemności na kilkadziesiąt zwłok, uruchomione zimą 1943 r.;
- krematorium przy ul. Gęsiej 26, zbudowane wiosną 1943 r. o pojemnosci na około 200 zwłok;
- krematorium z jednopaleniskowym piecem wewnątrz gmachu byłego więzienia wojskowego od strony ul. Zamenhofa 19;
- zimą 1944 r. w lagrze w byłym getcie na dziedzińcu nr 5 zbudowano dodatkowo dwa nowe krematoria, w tym jedno elektryczne.

Ponadto zwłoki spalane były w spalarniach:
- przy ul. Nowolipki 25-31;
- na dawnym boisku sportowym „Skry” przy ul. Gibalskiego naprzeciwko obozu od strony ul. Okopowej róg Gęsiej;
– przy ul. Gęsiej 25 i 45;
– w lagrze na Kole, w obiekcie w kształcie dyżej litery „T” w „piecowisku” urządzonym w miejscowym lasku, czynnym przez cały okres istnienia Obozu.

Oprócz tego zwłoki „grzebano” - wysadzając wraz ze zwłokami rumowiska dawnego getta, a także wywożono w „niewiadomych” transportach „widmach” do Treblinki już po dokonanej tam zagładzie warszawskiego getta, kiedy to po wizycie Himlera w nieistniejącym już obozie rozbudowano spalarnię zwłok do pojemności jednorazowej kilku tysięcy.

Łączna pojemność krematorium przy Gęsiej i Smoczej wynosiła okolo 250 zwłok i była niewystarczająca, skoro zwłoki palono dodatkowo na wolnej przestrzeni. To, że pojemność ta była niewystarczająca, dowodzi ostatecznie wybudowanie dwóch nowych krematorium, w tym elektrycznego, których już nie zdążono wykorzystać.

Wiemy więc na podstawie tych danych, że ofiar musiało być więcej niż 250 dziennie, skoro zwłok pozbywano się również w spalarniach. Spalarnie mimo dużych możliwości przerobu - technicznie jednak bardziej prymitywne i uciążliwe w obsłudze – nie spełniały funkcji zasadniczej, lecz uzupełniającą, tym bardziej, że nie sprzyjały maskowaniu zbrodni, a więc należy szacować, że spalano w nich mniej niż w krematoriach (mniej niż 250 zwłok dziennie).

A zatem, mordowanie w KL Warschau - średnio 400 ofiar na dobę - w krematoriach i spalarniach na wolnym powietrzu łącznie - było adekwatne do istniejących tam warunków technicznych. A ponieważ potwierdzają to również poprzednie obliczenia, uznano taką liczbę za racjonalną.

Metoda demograficzna

Straty ludnosci polskiej w skutek II Wojny Światowej obliczane przez demografów, są znacznie wyższe niż szacowane przez historyków. Wynika to z prostej konkluzji, że historycy nie zawsze osiągają pełen sukces w demaskowaniu zbrodni ludobójstwa, która przecież przez sprawców zawsze jest maskowana. W przypadku KL Warschau w maskowaniu zbrodni udział brali również komuniści przez całe półwiecze. Tak jak nie udało się historykom zbilansować ogólnych strat ludności polskiej, tak również bilans strat ludnosci Warszawy nie zamykał się do czasu oszacowania strat w KL Warschau przez sędzie Marię Trzcińską. Owa niezgodność wahała się właśnie w granicach 200 tysięcy ofiar. Komunistyczni historycy poradzili sobie z tą kwestią bardzo prosto. Owe brakujące 200 tysięcy rozdzielili „sprawiedliwie” na pół i dodali do ofiar Powstania Warszawskiego i ofiar żydowskiego getta.

Szerzej z analizą strat ludności Warszawy można zapoznać się w książce Marii Trzcińskiej "KL Warschau – Obóz zagłady dla Polaków".

Uwagi

W prezentowanych obliczeniach statystycznych przyjęto liniową charakterystykę funkci, a więc założono, że w całym okresie trwania obozu zagłady, były jednakowe dzienne „kontygenty”. Z planu Pabsta wiadomo, że Warszawa jako stolica Polski miała być zlikwidowana, a na jej miejscu miało powstać małe prowincjonalne miasteczko dla niemieckich nadludzi, którym pozostawić chciano do dyspozycji kilkadziesiąt tysięcy polskich niewolników jako siły roboczej, skupionej w getcie na Pradze. Wiadomo również chociażby z rozkazów zbrodniarzy niemieckich, że ów bestialski plan „urbanistyczny” był realizowany. A zatem, aby założenia planu co do „zmniejszenia” ludności Warszawy wypełnić - zagłada w KL Warschau nie mogła być realizowana przypadkowo - tylko musiała być systematyczna. Można przypuszczać, że w początkowym okresie funkcjonowania obozu machina mordowania jeszcze nie była rozpędzona, ale również trzeba wiedzieć, że znane są momenty, kiedy owa machina nabierała monstrualnego wprost pędu tak jak chociażby 15 – 22 stycznia 1943r., kiedy zatrzymano 30 tys. mieszkańców Warszawy.

Zarówno dane wzięte do obliczeń na podstawie zeznań Geibla - jak i pochodzące z meldunków polskiego wywiadu - nie są parametrami o charakterze pojedyńczych punktów, lecz stanowią średnią (gotową już w pewnym przedziale czasowym charakterystykę).

Proszę zauważyć - Geibl mówi: przeciętnie na dobę; a w meldunkach Armii podziemnej jest: codzień, codziennie, na dobę. A więc ten stan jest w przedziale czasowym ciągły.

Trzeba podkreślić, że dane pochodzące z zeznania Geibla, pokrywają się z danymi uzyskanymi z meldunków Armii Podziemnej. W rezultacie przy zastosowaniu obu metod statystycznych otrzymano identyczne wyniki obliczeń, które na dodatek okazały się zbieżne z szacunkami demograficznymi i analitycznym oszacowaniem liczby spalanych zwłok w krematoriach i spalarniach. Owa zbieżność wyników analizy, nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do poprawności jej.

Nie oszacowano liczby ofiar obozu na podstawie ilości zastanych tam prochów ludzkich, ale wystarczy pamiętać, że komisja ekshumacyjna - zastaną rzeczywistość w obozie KL Warschau – określiła jako przekraczającą rozmiarami ekshumacje uliczne z Powstania Warszawskiego i przyrównała do rzeczywistosci stwierdzonej w Treblince! A więc można by jeszcze do tych wszystkich szacunków dołączyć metodę porównawczą pozostawionych śladów tych zbrodni - potwierdzającą, że owe 200 tysięcy ofiar to wcale nie jest za dużo.

Tak jak prawdopodobieństwo popełnienia znacznego błędu w przypadku stosowania jednej metody i jednego źródła danych, jest bardzo duże, tak prawdopodobieństwo popełnienia większego błędu przy zastosowaniu różnych metod szacowania i danych - nawet niekompletnych, lecz pochodzących z różnych żródeł, i ze sobą zbieżnych - jest niewielkie. A więc owe pozorne niedostatki poszczególnych danych konpensuje właśnie źródłowe bogactwo.

A zatem, skoro różne metody szacowania przyniosły jednakowe wyniki, przeto wyniki należy uznać za właściwe. 200 tys. ofiar KL Warschau w przeciągu całego czasu funkcjonowania obozu - czy było to dużo zważywszy „techniczne” wyposarzenie i „zdolności” Niemców? Aby na to pytanie odpowiedzieć wystarczy prześledzić mord warszawiaków na Woli, kiedy to w przeciągu kilku dni Niemcy wymordowali i spalili kilkadziesiąt tysięcy Polaków.

Tak obliczona liczba ofiar zawiera w sobie ofiary egzekucji ulicznych, jednak nie ma to większego znaczenia ze względu na ścisły związek tych egzekucji z KL Warschau – chociażby przez wspólne plutony egzekucyjne i fakt, że większość egzekucji wykonywana była na jego terenie, a tych sztandarowo ulicznych w porównaniu do ogólnych ofiar obozu było stosunkowo niewiele – 3384 - za ekspertyzą biegłych w sprawie egzekucji ulicznych. Poza tym Polacy z łapanek więzieni byli w obozie, a zwłoki likwidowano w obozowych krematoriach przez
SS-Leichenverbrennungskommando.

Wystarczy o tym pamiętać, przyjmując, że owe barbarzyństwo niemieckie wylewało się niejako z obozu na ulicę.

Opracowano na podstawie książki „Obóz zagłady dla Polaków KL Warschau” Marii Trzcińskiej.

Polonia nie zapomni KL Warschau

2010-02-08T23:58:00.000-08:00

O Mszach za Ojczyznę wolno było pisać tylko w podziemnej prasie. Stąd pewnie i dzisiaj owo medialne milczenie o mszach sw. jakie odprawiane są 9 każdego miesiąca o godz. 18.00 w kościele św. Stanisława (ul. Bema), 15 każdego miesiąca o godz. 18.30 w kościele św. Klemensa (ul. Karolkowa), 22 każdego miesiąca o godz. 18.00 w kościele św. Wojciecha (ul. Wolska). Mszom świętym towarzyszą modły w intencji męczenników KL Warschau, a po nich Pielgrzymki Pamięci udają się na Skwer im. Pawełka by składać kamyki niemego krzyku.

Reportaż obrazuje jak kamień z kraju klonowego liścia – Kanady dotarł na Skwer im. Alojzego Pawełka w Warszawie.

Fot. 1. 70 lecie wybuchu II Wojny Światowej – akademia KPK na rej. Kitchener, Guelph, Cambridge w siedzibie Związku Polaków w Kanadzie w Cambridge (4 październik 2009 r.).

Fot. 2. Grzegorz Waśniewski – szef Stowarzyszenia J. Piłsudskiego „Orzeł strzelecki” z ekspozycją KL Warschau – obóz zagłady dla Polaków na akademii KPK.

Fot. 3. Ppor. Roman Jagielowicz – II Korpus Monte Cassino i Grzegorz Waśniewski.

Fot. 4. Dorota, Weronika i Stanisław Jorz.

Fot. 5. Lola Zakrzewska – sybiraczka (w środku).

Fot. 6. Przed msza „Za Ojczyznę” w kościele przy ul. Bema: Grzegorz Waśniewski, Elżbieta Świerczewska (Stowarzyszenie Rodzin Warszawskich „Wars i Sawa”) i inni polscy patrioci.

Fot. 7. Pamiątkowe zdjęcie przy tablicy memoratywnej Męczenników KL Warschau wmurowanej na kościele św. Stanisława przy ul. Bema.

Fot. 8. Miejsce na Skwerze Alojzego Pawełka pod pomnik 200 000 pomordowanych Polaków, poświęcone przez ś.p. ks. Zdzisława Peszkowskego - honorowego obywatela Warszawy i innych miast, kapelana Jana Pawła II, kapelana Rodzin Katyńskich i pomordowanych na Wschodzie... Miejsce, którego ziemię zmieszał z ziemią krwią zbroczoną, przywiezioną na plac Pawełka z sowieckich obozów kaźni jak Katyń, Bykownia, Miednoje...

Fot. 9. Z Kanady dotarli do Warszawy na miejsce uświęcone pod pomnik Męczenników KL Warschau.

Fot. 10. Składanie kamyków w miejscu wmurowania aktu erekcyjnego pod pomnik KL Warschau na skwerze A. Pawełka

Fot. 11. Zapalanie zniczy.

Kalkulacja liczby ofiar obozu KL Warschau

2010-01-19T12:24:00.000-08:00

Opracowano na podstawie książki „Obóz zagłady dla Polaków KL Warschau” Marii Trzcińskiej.

Metoda statystyczna na podstawie zeznań sprawcy

Otto Paul Geibl jako dowódca SS i policji w Warszawie, któremu - zgodnie z rozkazem garnizonowym 26/43 Hessa - podlegał obóz zagłady KL Warschau, przed sądem w Warszawie 25 maja 1954 r. zeznał: Dr Hahn (szef Gestapo warszawskiego – MT) naświetlił mi sytuację, jaka panowała w tym czasie w Warszawie, a ponadto dodał, że przeciętnie na dobę w Warszawie ginie około 40 Niemców, za co Niemcy stosują odwet, tracąc 10-krotną ilość Polaków, wówczas ja zapytałem go, kto wydał taki rozkaz, na co odpowiedział mi, że rozkaz taki otrzymał z Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy.

Do obliczeń przyjęto okres funkcjonowania obozu za procesem norymberskim od 9 października 1942 r. (rozkaz Himlera) do końca lipca 1944 r. (ewakuacja obozu), przy założeniu, że Niemcy „pracowali” 6 dni w tygodniu. Przyjmując „kontygent” 400 osób na dobę, otrzymamy po przemnożeniu przez ilość dni 208 tysiecy, co po zaokrągleniu stanowi 200 tysięcy ofiar.

Metoda statystyczna w oparciu o meldunki Armii Podziemnej

Znane są trzy raporty AK – NSZ zawierajace meldunki dotyczące dziennych strat ludności polskiej w Warszawy wskutek mordów niemieckich. Oto fragmenty:

Raport Wydz. Bezpieczeństwa AK, Nr 227, 22.11.1943 r. Archiwum akt nowych, Sygn. 202\11-21) (...)w Warszawie ma ulec zagładzie ok. 200 tys. Polaków (...) w Warszawie ginie codzień ok. 300 Polaków, którzy oprócz publicznych egzekucji traceni są w komorze gazowej, w więzieniu na Dzielnej oraz pod Raszynem (...).

Z dnia 24 listopada 1943 r. (AAA, sygn.2002/III/7, t. 2, „Informacja bieżąca” nr 46/119) Na terenie byłego Getta w Warszawie odbywają się codziennie masowe egzekucje Polaków. Np. 12 XI stracono około 300 osób nie przeprowadzonych przez żadną ewidencję więzienną (...).

Raport NSZ z dn. 11 listopada i 13 grudnia 1943 r. sygn. IPN 380\12, t. 1.: W Warszawie ma ulec zagładzie do 300 tys. Polaków. Stan faktyczny potwierdza tę informację. Ilość Polaków zamordowanych, których nazwiska są ogłaszane oficjalnie, jest małą tylko częścią. Komory gazowe są uruchomione, na Pawiaku na Dzielnej w getcie odbywają się stałe egzekucje. Ilość 600 ofiar (na dobę) nie jest liczbą przesadzoną (…).

Obliczając średnią z tych trzech raportów, otrzymamy średni dzienny „kontygent” wynoszący 400 zamordowanych Polaków. Niniejszy wynik jest identyczny do liczby podanej przez Otto Paula Geibla. Obliczając teraz jak poprzednio łączną liczbę ofiar obozu, otrzymamy identyczną liczbę 200 tysięcy ofiar.

Metoda analitycznego szacowania na podstawie przepustowości istniejących komór gazowych

Wykaz krematoriów obozu KL Warschau za sędzią Marią Trzcińską:
-krematorium zaadoptowane w pomieszczenach pożydowskiej fabryki pomiędzy ul. Smoczą i Glinianą, o pojemności na kilkadziesiąt zwłok, uruchomione zimą 1943 r.;
- krematorium przy ul. Gęsiej 26, zbudowane wiosną 1943 r. o pojemnosci na około 200 zwłok;
- krematorium z jednopaleniskowym piecem wewnątrz gmachu byłego więzienia wojskowego od strony ul. Zamenhofa 19;
- zimą 1944 r. w lagrze w byłym getcie na dziedzińcu nr 5 zbudowano dodatkowo dwa nowe krematoria, w tym jedno elektryczne.

Ponadto zwłoki spalane były w spalarniach:
- przy ul. Nowolipki 25-31;
- na dawnym boisku sportowym „Skry” przy ul. Gibalskiego naprzeciwko obozu od strony ul. Okopowej róg Gęsiej;
– przy ul. Gęsiej 25 i 45;
– w lagrze na Kole, w obiekcie w kształcie dyżej litery „T” w „piecowisku” urządzonym w miejscowym lasku, czynnym przez cały okres istnienia Obozu.

Oprócz tego zwłoki „grzebano” - wysadzając wraz ze zwłokami rumowiska dawnego getta, a także wywożono w „niewiadomych” transportach „widmach” do Treblinki już po dokonanej tam zagładzie warszawskiego getta, kiedy to po wizycie Himlera w nieistniejącym już obozie rozbudowano spalarnię zwłok do pojemności jednorazowej kilku tysięcy.

Łączna pojemność krematorium przy Gęsiej i Smoczej wynosiła okolo 250 zwłok i była niewystarczająca, skoro zwłoki palono dodatkowo na wolnej przestrzeni. To, że pojemność ta była niewystarczająca, dowodzi ostatecznie wybudowanie dwóch nowych krematorium, w tym elektrycznego, których już nie zdążono wykorzystać.

Wiemy więc na podstawie tych danych, że ofiar musiało być więcej niż 250 dziennie, skoro zwłok pozbywano się również w spalarniach. Spalarnie mimo dużych możliwości przerobu - technicznie jednak bardziej prymitywne i uciążliwe w obsłudze – nie spełniały funkcji zasadniczej, lecz uzupełniającą, tym bardziej, że nie sprzyjały maskowaniu zbrodni, a więc należy szacować, że spalano w nich mniej niż w krematoriach (mniej niż 250 zwłok dziennie).

A zatem, mordowanie w KL Warschau i spalanie w krematoriach i spalarniach na wolnym powietrzu - średnio 400 ofiar na dobę - było adekwatne do istniejących tam warunków technicznych. A ponieważ potwierdzają to również poprzednie obliczenia, uznano taką liczbę za racjonalną.

Metoda demograficzna

Straty ludnosci polskiej w skutek II Wojny Światowej obliczane przez demografów, są znacznie wyższe niż szacowane przez historyków. Wynika to z prostej konkluzji, że historycy nie zawsze osiągają pełen sukces w demaskowaniu zbrodni ludobójstwa, która przecież przez sprawców zawsze jest maskowana. W przypadku KL Warschau w maskowaniu zbrodni udział brali również komuniści przez całe półwiecze. Tak jak nie udało się historykom zbilansować ogólnych strat ludności polskiej, tak również bilans strat ludnosci Warszawy nie zamykał się do czasu oszacowania strat w KL Warschau przez sędzie Marię Trzcińską. Owa niezgodność wahała się właśnie w granicach 200 tysięcy ofiar. Komunistyczni historycy poradzili sobie z tą kwestią bardzo prosto. Owe brakujące 200 tysięcy rozdzielili „sprawiedliwie” na pół i dodali do ofiar Powstania Warszawskiego i ofiar żydowskiego getta.

Szerzej z analizą strat ludności Warszawy można zapoznać się w książce Marii Trzcińskiej "KL Warschau – Obóz zagłady dla Polaków".

Uwagi

W prezentowanych obliczeniach statystycznych przyjęto liniową charakterystykę funkci, a więc założono, że w całym okresie trwania obozu zagłady, były jednakowe dzienne „kontygenty”. Z planu Pabsta wiadomo, że Warszawa jako stolica Polski miała być zlikwidowana, a na jej miejscu miało powstać małe prowincjonalne miasteczko dla niemieckich nadludzi, którym pozostawić chciano do dyspozycji kilkadziesiąt tysięcy polskich niewolników jako siły roboczej, skupionej w getcie na Pradze. Wiadomo również chociażby z rozkazów zbrodniarzy niemieckich, że ów bestialski plan „urbanistyczny” był realizowany. A zatem, aby założenia planu co do „zmniejszenia” ludności Warszawy wypełnić - zagłada w KL Warschau nie mogła być realizowana przypadkowo - tylko musiała być systematyczna. Można przypuszczać, że w początkowym okresie funkcjonowania obozu machina mordowania jeszcze nie była rozpędzona, ale również trzeba wiedzieć, że znane są momenty, kiedy owa machina nabierała monstrualnego wprost pędu tak jak chociażby 15 – 22 stycznia 1943r., kiedy zatrzymano 30 tys. mieszkańców Warszawy.

Zarówno dane wzięte do obliczeń na podstawie zeznań Geibla - jak i pochodzące z meldunków polskiego wywiadu - nie są parametrami o charakterze pojedyńczych punktów, lecz stanowią średnią (gotową już w pewnym przedziale czasowym charakterystykę).

Proszę zauważyć - Geibl mówi: przeciętnie na dobę; a w meldunkach Armii podziemnej jest: codzień, codziennie, na dobę. A więc ten stan jest w przedziale czasowym ciągły.

Trzeba podkreślić, że dane pochodzące z zeznania Geibla, pokrywają się z danymi uzyskanymi z meldunków Armii Podziemnej. W rezultacie przy zastosowaniu obu metod statystycznych otrzymano identyczne wyniki obliczeń, które na dodatek okazały się zbieżne z szacunkami demograficznymi i analitycznym oszacowaniem liczby spalanych zwłok w krematoriach i spalarniach. Owa zbieżność wyników analizy, nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do poprawności jej.

Nie oszacowano liczby ofiar obozu na podstawie ilości zastanych tam prochów ludzkich, ale wystarczy pamiętać, że komisja ekshumacyjna - zastaną rzeczywistość w obozie KL Warschau – określiła jako przekraczającą rozmiarami ekshumacje uliczne z Powstania Warszawskiego i przyrównała do rzeczywistosci stwierdzonej w Treblince! A więc można by jeszcze do tych wszystkich szacunków dołączyć metodę porównawczą pozostawionych śladów tych zbrodni - potwierdzającą, że owe 200 tysięcy ofiar to wcale nie jest za dużo.

Tak jak prawdopodobieństwo popełnienia znacznego błędu w przypadku stosowania jednej metody i jednego źródła danych, jest bardzo duże, tak prawdopodobieństwo popełnienia większego błędu przy zastosowaniu różnych metod szacowania i danych - nawet niekompletnych, lecz pochodzących z różnych żródeł, i ze sobą zbieżnych - jest niewielkie. A więc owe pozorne niedostatki poszczególnych danych konpensuje właśnie źródłowe bogactwo.

A zatem, skoro różne metody szacowania przyniosły jednakowe wyniki, przeto wyniki należy uznać za właściwe. 200 tys. ofiar KL Warschau w przeciągu całego czasu funkcjonowania obozu - czy było to dużo zważywszy „techniczne” wyposarzenie i „zdolności” Niemców? Aby na to pytanie odpowiedzieć wystarczy prześledzić mord warszawiaków na Woli, kiedy to w przeciągu kilku dni Niemcy wymordowali i spalili kilkadziesiąt tysięcy Polaków.

Tak obliczona liczba ofiar zawiera w sobie ofiary egzekucji ulicznych, jednak nie ma to większego znaczenia ze względu na ścisły związek tych egzekucji z KL Warschau – chociażby przez wspólne plutony egzekucyjne i fakt, że większość egzekucji wykonywana była na jego terenie, a tych sztandarowo ulicznych w porównaniu do ogólnych ofiar obozu było stosunkowo niewiele – 3384 - za ekspertyzą biegłych w sprawie egzekucji ulicznych. Poza tym Polacy z łapanek więzieni byli w obozie, a zwłoki likwidowano w obozowych krematoriach przez
SS-Leichenverbrennungskommando.

Wystarczy o tym pamiętać, przyjmując, że owe barbarzyństwo niemieckie wylewało się niejako z obozu na ulicę.

Opracowano na podstawie książki „Obóz zagłady dla Polaków KL Warschau” Marii Trzcińskiej.

Ukraść KL Warschau

2009-11-03T23:38:00.000-08:00

Krzyżyk daję Ojca Świętego.
Ten pobłogosławił go,
a ja go daję tutaj
i tutaj będzie w tym miejscu.

(śp. Ks. Zdzisław Peszkowski *)

Nie uszanowała Hanna Gronkiewicz-Waltz prezydent Warszawy woli wielkiego Polaka, kapelana Ojca Świętego i Rodzin Katyńskich ks. Zdzisława Peszkowskiego – honorowego obywatela miasta Warszawy - wypowiedzianej na skwerze Alojzego Pawełka w dn. 9 października 2006 r. podczas przekazywania repliki krzyża papieskiego poświęconego przez Ojca Świętego i wmurowanego wraz z aktem erekcyjnym pod Pomnik Męczenników KL Warschau. Nie uszanowała ani tego krzyża, ani tego miejsca poświęconego przez ks. Peszkowskiego tuż przed jego śmiercią – miejsca, którego ziemię zmieszał z ziemią krwią zbroczoną, przywiezioną na plac Pawełka z sowieckich obozów kaźni jak Katyń, Bykownia, Miednoje... Nie wzięła też pod rozwagę przestrogi wypowiedzianej wówczas przez niego o zachowaniu szacunku do miejsca, które on - poprzez zmieszanie tych ziem – uświęca więzią ze wszystkimi zakatowanymi Polakami na Wschodzie. Nie wyniosła prezydent Warszawy nic z połączenia ze sobą - właśnie na skwerze Alojzego Pawełka - Golgoty Wschodu z Golgotą Zachodu przez ks. Zdzisława Peszkowskiego - honorowego obywatela Warszawy.

Zaprzaństwo i zdrada

Przez trzy lata swojej kadencji pani Hanna Gronkiewicz-Waltz blokowała skutecznie rozpoczęcie budowy Pomnika Męczenników KL Warschau na skwerze Alojzego Pawełka - lokalizacji przyznanej uchwałą rady miasta jeszcze w dn. 11 marca 2004 r. Nie pomagały pisma, skargi, zażalenia, petycje. Trwało to do 22 października 2009 r., kiedy to z jej inicjatywy Rada Miasta Warszawy unieważniła przyznaną wcześniej lokalizację na skwerze Alolzego Pawełka, pod pretekstem, że owa lokalizacja nie znajdowała się w obrębie byłego obozu. Tymczasem to nowa lokalizacja - wyznaczona na skwerze gen. Jana Jura-Gorzechowskiego – nie leży w obrębie obozu, lecz na terenie niegdysiejszego żydowskiego getta. Oddalona przy tym jest znacznie od terenu byłej Gęsiówki. Natomiast dotychczasowa lokalizacja pomnika KL Warschau na skwerze Alojzego Pawełka leżała w strefie ochronnej obozu - tuż przy ogrodzeniu lagrów Warszawy Zachodniej, w pobliżu komór gazowych i gazowni z której Niemcy czerpali gaz.

Sytuowanie budowy pomnika na terenie byłego żydowskiego getta, może wywołać falę polsko-żydowskich konfliktów ze względu na różnice w stosowanych przy upamiętnieniu symbolach upamiętniania. Przestrzegała przed tym sędzia Maria Trzcińska, przypominając o niegdysiejszym konflikcie wokół Krzyża Papieskiego na terenie KL Auschwitz. Pomimo przestróg - a więc świadomym dążeniem do tego typu napięć przez prezydenta Warszawy – działanie takie jest wyrazem jej antysemityzmu.

Podobnie, za wyraz antysemityzmu - poprzez świadome wywoływanie antyżydowskich nastrojów wśród Polaków - można uznać zawłaszczenie martyrologii w tym obozie wyłącznie do Żydów, lub zaprzeczanie charakterowi obozu natychmiastowej zagłady, jak czyni za dr. Kopką pani Gronkiewicz-Waltz, pomimo istnienia niezbitych dowodów takich jak: w zakresie wielkości zbrodni - protokułów zeznań komendanta obozu - Paula Otto Geibla, że dziennie mordowano 400 Polaków (nie Żydów, bo działo się to już po żydowskiej zagładzie) i chociażby mapy Rudolfa Hoessa – najlepszego eksperta w dziedzinie ludobójstwa – na której to mapie KL Warschau oznaczony jest w sposób wykluczający wszelkie wątpliwości jako „Vernichtungsloger” – miejsce natychmiastowej zagłady.

Jak stado baranie

Wszyscy radni PiS głosowali przeciwko haniebnej uchwale Rady m. st. Warszawy w sprawie pomnika Ofiar Obozu KL Warschau. Niestety byli w mniejszości. Z kolei SLD z wyjątkiem Andrzeja Golmonta - który był za ustawą - wstrzymało się od głosowania. Za przyjęciem uchwały głosowali natomiast wszyscy radni z PO i kilku niezżeszonych. A więc, właśnie Platformie Obywatelskiej Polacy „zawdzięczają” przyjęcie rasistowskiej uchwały, będącej zamachem na polskie ofiary KL Warschau. Ale w tym wypadku trudno się dziwić. Jaki pan taki kram. (**)

Oceniając zasługi poszczególnych klubów partyjnych w przyjęciu ustawy, należy wziąć pod uwagę również podjęcie uchwały Rady Dzielnicy Wola w sprawie pozytywnego zaopiniowania owego projektu uchwały. Ta uchwała była preludium warunkujacym zasadnicze głosowanie w sprawie. A tu, jak w czasach PRLu, panowała jakaś dziwna jednomyślność za pozytywnym przyjęciem projektu. Ponieważ klub PiS na Woli ma tyle samo radnych co PO, a jednego członka PO nie było, więc PiS w tym wypadku pobiła nawet Platformę. Wszyscy radni, ze wszystkich klubów partyjnych, jednomyślnie poparli wielką hucpę. „Za” była nawet żona posła Gosiewskiego, która o sprawie KL Warschau powinna coś wiedzieć chociażby od męża.

Wygląda więc na to, że PiS zachowuje się tylko wówczas przyzwoicie, kiedy jest monitowany, jak to miało miejsce w przypadku radnych miejskich, gdzie sędzia niezłomny Maria Trzcińska dotarła z pismem do radnych. W przypadku radnych dzielnicy Wola - gdzie takiego pisma nie było - rezultaty okazały się żenujące i pomimo tego, że radni są nielicznymi wybrańcami spośród wielu, upodobnili się w swoim działaniu do zbłąkanego, baraniego stada.

Komuno wróć

Naturalnie nie do wszystkich. Wróć tylko do pana Seweryna Blumsztajna – z Wyborczej, który swój „artykuł” zatytuował: „Zwolenników KL Warschau trzeba wyrzucić z Sali.” (***) Wróć komuno wlepić na plecy temu niegdysiejszemu działaczowi opozycji kilka pał zaległych, aby odechciało mu się raz na zawsze powrotów do metod socjalistycznej praworządności. Potraktuj go wreszcie poważnie tak, jak dysydenta polskiego pochodzenia. A dołóż mu jeszcze parę pał za antysemityzm. Za prowokowanie, poprzez kretyńskie wypowiedzi, nienawiści do Żydów. Za wypowiedzi takie jak ta: „Radni Warszawy świetnie wiedzą, że obóz masowej zagłady KL Warschau nie istniał - tak twierdzą wszyscy profesjonalni historycy.” (***)

Ilu was „profesjonalnych” historyków? Raz – Władysław Bartoszewski – odznaczony orderem Strassermana i dofinansowywany przez Niemcy, a w dodatku upamiętniony prze siebie samego jako boss Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa tablicą marmurową jeszcze za życia (Marszałkowskiej 62) i kilku jego apolegetów.

Następna zaległa pała należy się temu „demokratycznemu” opozycjoniście za rasistowską wypowiedż: „Patriotyzm nie polega tylko na budowaniu pomników, a szczególnie pomników wymyślonych obozów zagłady.” (***) Jak widzimy dla żydowskiego pochodzenia rasisty, polska martyrologia obejmuje jedynie „wymyślone” obszary zagłady.

** ** **

Nie wyniosła prezydent Warszawy nic z przesłania ks. Zdzisława Peszkowskiego. Ani jako przesłania kapelana polskiego, ani jako przesłania honorowego obywatela Warszawy, przekazanego Polakom na skwerze Alojzego Pawełka. Nie wyniosła bo jej tam wcale nie było. Przypomnę zatem pani Hannie Gronkiewicz-Waltz fragment mojej korespondencji do niej, sporządzony specjalnie w zmodyfikowanej, przystępnej jej formie: „Wara prezydentowi Warszawy od miejsca uświęconego na skwerze Alojzego Pawełka w pobliżu monstrualnych komór gazowych isniejących niegdyś w tunelu pod torami Warszawy Zachodniej, na którym powstanie pomnik, niezależnie od tego czy Pani Prezydent zechce sobie inny KL Warschau uświęcić inną budowlą i na innym miejscu.” (****)

(*)Ks. Zdzisław Peszkowski - honorowy obywatel Warszawy i innych miast, kapelan Jana Pawła II, kapelan Rodzin Katyńskich i pomordowanych na wschodzie:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Zdzis%C5%82aw_Peszkowski

(**) http://bip.warszawa.pl/NR/rdonlyres/7BD67DA9-4270-4A39-98FE-2D5CAC9C3C42/711845/wynik_2cz_63_sesja.doc

(***) http://wyborcza.pl/1,94908,7122718,Zwolennikow_KL_Warschau_trzeba_wyrzucic_z_sali.html

(****) http://kl-warschau.blogspot.com/search?updated-max=2009-04-12T13%3A32%3A00-07%3A00&max-results=1

http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20070810&typ=my&id=my22.txt

Krzyżyk daję i ziemię

Andrzej Przewoźnik dla kogo pracuje?

2009-11-03T14:42:00.000-08:00

Wizytówką działalności Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Polsce jest odsłonięcie w Gdańsku na 70 rocznicę wybuchu II Wojny Światowej żydowskiego Pomnika Kindertransportów w miejsce Pomnika Pomordowanych Pomorzan. Gwoli wyjaśnienia Pomorzanom nie wybudowano pomnika, pomimo dwu i półletnich starań uwieńczonych załatwieniem wszelkich potrzebnych do budowy formalności, ponieważ „zabrakło” 400 tysięcy złotych na jego realizację, przy zapłaceniu w tym czasie 860 tysięcy na pomnik żydowski z półrocznym czasem starań i realizacj. A więc obrazowo: w czasie kiedy od dwóch lat „nie było” na polskie upamiętnienie pieniędzy, wydano niespodziewanie ponad dwa razy więcej na upamiętnienie żydowskie, nie dotyczące nawet polskich obywateli, bowiem kindertransporty dotyczyły wyjazdów do Londynu przed wybuchem II wojny światowej dzieci obywateli niemieckich żydowskiego pochodzenia z Niemiec, w tym nielicznych z Wolnego Miasta Gdańska. (*7)

Takie przykłady fundowania niepolskich upamiętnień w Polsce za pieniądze polskich podatników można by mnożyć, a pan minister Przewoźnik miewa się dobrze. Nikt jego nie dymisjonuje, a i on swoim podwładnym nie udziela reprymendy, tymczasem zgodnie z ustawą to właśnie do ROPWiM należy inicjowanie i koordynowanie działalności związanej z upamiętnianiem historycznym narodu polskiego, a więc i odpowiedzialność za nie.

W czepku urodzony

Kiedy Hanna Suchocka z Unii Wolności jako ówczesny premier w 1992 r. powołała na sekretarza generalnego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - nie jakiegoś zasłużonego pracownika naukowego historycznej placówki, lecz 29 letniego młokosa z Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie - nikt nie kwestionował jego naukowego dorobku, bowiem Andrzej Przewoźnik żadnego dorobku nie posiadał. Był więc kandydatem dla ojczyzny czystym, a zatem praca od podstaw i młodzieńczy zapał: „O ósmej wychodzi (do pracy). Kończy o 18-19.00, często dłużej” (*1). Ile w tym prawdy – wiadomo - skoro właśnie w tym czasie studiuje dodatkowo na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej w Warszawie i w 2002 r. kończy studia podyplomowe z obronności państwa (sic!). Znajduje przy tym jeszcze czas na wyjazdy na festywale żydowskie do Krakowa z referatami, prowadzi prywatne historyczne badania w Krakowie i naturalnie zajmuje się rodziną. Jego działalność odbywa się podobno kosztem zdrowia: „Zniknąłem (z Warszawy do Krakowa WK) na kilka dni, właśnie przez kłopoty ze zdrowiem” (*1). Mam nadzieję, że nie odbywało się to kosztem podatnika przy pomocy legendarnych L4?

Tak dziwne odejście od edukacji historycznej w stronę obronności u osoby której powierzono do wykonywania konkretne zadania państwowe, może zrozumiemy w jakimś innym czasie, na razie pozostaje nam się dziwić, że ów nie posiadający dorobku naukowego młokos, stał się z rekomendacji samego Kieresa głównym kandydatem na prezesa IPN. Zeznania weryfikowanego funkcjonariusza SB z 1990 r., że „Łukasz” o nr ew. 33592 był jego agentem, a jako ostatnia prowadziła go kp. Markowska, blokują nie wiadomo czym uzasadnioną kandydaturę, a sam Przewoźnik oświadcza, że odmówił Markowskiej współpracy.

Biorąc pod uwagę, że samo obciążające oskarżenie padło 15 lat przed szansą zostania prezesem IPN przez Przewoźnika - a więc nie zostało spreparowane na zamówienie, oraz, że nie jest prawdopodobne aby funkcjonariusz SB kłamał podczas własnej weryfikacji,
a także, że gdyby Przewoźnik jeszcze przed Markowską był znany w SB jako osoba, której nie da się wciągnąć do współpracy, to czy doszło by do spotkań z Markowską? Można też się dziwić, że osoba nie współpracująca z SB - jak o sobie powiada – lecz jednak naciskana na współpracę, została mimo to wyposażona przez SB w wizę wyjazdową do Londynu na stypendium Fundacji AK. Przyjmując wersję niewinności we współpracy Przewoźnika z SB, oznaczało by to, że nie tylko on sam nie uległ, lecz, że uległo w stosunku do niego SB. Już po napisaniu niniejszego artkułu, sprawa współpracy Przewoźnika wyjaśniła się na jego niekorzyść. (patrz *8)

W czasie oskarżeń o współpracę z bespieką pod obronę bierze sekretarza „Gazeta Wyborcza” i „Trybuna”, a z polityków Cimoszewicz i prezydent Kwaśniewski. Natomiast na stanowisko sekretarza Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa oświadczenie lustracyjne ani tzw. czyste konto nie jest wymagane wcale. To skandal.

Ludobójstwo już tylko żydowskie

Od oderwania się Polski od Związku Radzieckiego minęło już lat 20, tymczasem sprawa pomników wdzięczności dla Armii Czerwonej, która Polskę zniewoliła jest wciąż nie rozwiązana. Komitet Katyński ocenia ich ilość na dwa tysiące, podczas gdy Przewoźnik na kilkadziesiąt. Kto kłamie i dlaczego ten spór nie jest rozstrzygnięty na łamach parlamentu można tłumaczyć tylko upadkiem parlamentu. Oprócz pomników wdzięczności istnieją jeszcze gorsze dla Polaków pomniki – ich oprawców - takie jak chociażby ubecki, niedawno nawet odnowiony w Rykach. W zakresie żenujących przypadków istnienia komunistycznych pomników, sekretarz generalny nie poczuwa się do odpowiedzialności, przerzucając ją na administracje lokalne, tymczasem z ustawy o ROPWiM Art.1, Art. 3. obowiązek taki jednoznacznie wynika. Zarówno w zakresie inicjowania jak i koordynowania opieki i oceny upamiętnień historycznych. Pewną trudność może stanowić tu brak odpowiedniej ustawy o miejscach pamięci narodowej. Niestety w 2000 r. SLD odrzuciło projekt autorstwa PIS do spółki z Unią Wolności, a w 2008 r. PO odrzuciła projekt PIS do spółki z SLD. Koło się zamyka.

Tymczasem w mętnej wodzie Przewoźnik stosuje metodę przedziwnych uników, powołując się jak chociażby w przypadku Pomnika Wdzięczności Armii Czerwonej w Oleśnicy (*2) na posiadane tajemnicze spisy pomników co do których strona rosyjska oczekuje pozostawienia. Nie wiadomo dlaczego ów spis jest tajny i nie wiadomo również kto ze stroną rosyjską ów spis układał. Wiadomo natomiast, że traktakt dobrosąsiedzki zobowiazujący Polskę do pielęgnacji pomników podpisał w 1992 r. prezydent Lech Wałęsa ps. „Bolek”. Pomniki wdzięczności Armii Czerwonej nie są tymczasem pomnikami miejsc i pamięci ofiar o których mówi polsko-rosyjska ustawa 112 z 94 r. o miejscach pamięci ofiar. Okazało się jednak niedawno za przyczyną młodych doktorantów z KUL (chodziło o pomnik „czterech śpiących” na Pradze), że Przewoźnik może jednak ze stroną rosyjską negocjować usuwanie pomników, a jeśli tego nie czyni to widocznie dlatego, że łatwiej jest odsunąć od siebie sprawę, poprzez powołanie się na tajemniczą listę i ustalenia „robocze” jak to miało miejsce w Oleśnicy, niż faktyczne ustalenia podjąć.

Zupełnie inną taktykę stosuje sekretarz w przypadku pomników żydowskich. Tu charakteryzuje go nawet nadgorliwość. Np. za usunięcie obelisku w Jedwabnem bez porozumienia z władzami lokalnymi, wpłynęło od środowisk kombatanckich doniesienie do prokuratury. Chodziło wtedy o zmianę sprawców tej zbrodni. Przy temacie Jedwabne przytoczę charakterystyczną wypowiedź Przewoźnika bedącą obrazem jego rzetelności: „Tu jest miejsce na rzetelną, suchą analizę faktów. Nie można grać ofiarami, bo ci ludzie nie będą się już bronić. I kiedy czytam dziś, że wszyscy wymordowani to Żydzi współpracujący z Sowietami, zadaję pytanie: kilkuletnie dzieci też współpracowały?” (*1). Pomijając, że historyk podający, że czyta bez podania źródła, dyskwalifikuje siebie jako historyka, to nie trzeba być wielkim znawcą tematu aby wiedzić, że owej horendarnej bzdury na jaką powołuje się Przewoźnik nikt nie napisał!

Przy kwestii sprzyjania przez Przewoźnika nieusuwaniu reliktów komunistycznych, niesposób nie wspomnieć o jego zasługach w uchwaleniu rasistowskiej ustawy oświęcimskiej, uwzględniającej tylko niemieckie obozy z pominięciem sowieckim. Cyt: „ W Komisji początkowo uchwalono, iż ustawa dotyczyć będzie Miejsc Pamięci Narodów - obozów hitlerowskich i komunistycznych. Niestety nie poszła za tym "argumentacja" Andrzeja Przewoźnika z Rady Ochrony Pamięci. Tłumaczył, iż obozy komunistyczne były inne, nie mogą więc być objęte taką samą ochroną, jak niemieckie, gdyż w komunistycznych nie ginęli licznie Żydzi.” (*3) Co gorsze Przewoźnik jako polski minister ma także swój udział w eliminowaniu z polskiej pamięci narodowej polskiej hekatomby jako jej najważniejszego pierwiastka. Zdecydowanie lepiej traktuje pod tym względem Żydów. Przykładem może być teren niemieckiego obozu koncentracyjnego w Plaszowie, gdzie byli więźniowie tego obozu uzyskali akceptację treści tablicy memoratywnej dla pomordowanych Żydówek węgierskich przy odmowie dla tablicy poświęconej polskim ofiarom obozu.

Farsa ukraińskiej wzajemności

Kiedy na cmentarzu wojskowym w Przemyślu - w skutek interwencji Andrzeja Przewoźnika - usunięto rzeźbę z pomnika poświęconego ofiarom ludobójstwa OUN-UPA na Wołyniu i Podolu, doszło do ujawnienia przez polskie środowiska kresowe obciążających go faktów, że w Polsce na Podkarpaciu istnieje conajmniej kilkadziesiąt wzniesionych bez pozwolenia na budowę pomników banderowskich, co do których Przewoźnik niczym Piłat ręce swe umywa - pod pretekstem, że te są akurat w gestii administracji lokalnych. Kiedy ów skandal dotarł do mediów, Przewoźnikowi z pomocą przyszły mniejszości narodowe – od ukraińskich po żydowskie – pisząc na niego oficjalną skargę do rządu o pomnikowym dyskryminowaniu mniejszości. I wówczas stała się rzecz niebywała - instytucja tzw. użytecznych idiotów wystąpiła w prasie z bezkrytyczną obroną sekretarza Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa i sprawa nielegalnych ukraińskich upamiętnień ucichła. Obrona Przewoźnika spowodowała więc zdecydowane zwycięstwo interesów banderowskiej frakcji.

Naturalnie już nikomu nie przyszło do głowy dokonania bilansu, dla kogo tak naprawdę sekretarz pracuje, bowiem głoszona przez niego zasada wzajemności upamiętnień polsko-ukraińskich powinna być proporcjonalna do ilości ofiar po obydwu stronach. Jeśli według samego Andrzeja Przewoźnika takich miejsc do upamiętnienia banderowskiego ludobójstwa na Polakach jest 1500 na Ukrainie - przy zaledwie 100 na terenie Polski co do których Ukraińcy oczekują upamiętnienia - i pomijając już, że ofiary ukraińskie są ofiarami ich własnej agresji - bo Polacy banderowców zabijali dla obrony własnej, więc owe UPAmiętnienia powinny się różnić od polskich i jeśli powinny być realizowane to w proporcji 1:15 a nie 1:1, bo taka „wzajemność” jest zwyczajnie farsą wzajemności. Osobiście mam wątpliwości czy jest wypełniana chociażby w proporcji 1:1, tymbardziej, że polskie środowiska kresowe stwierdzają, że Przewoźnik w sprawie polskich upamiętnień na Ukrainie praktycznie nic nie robi. Mam wrażenie, że czas już nadszedł, aby na forum polskiego parlamentu zażądać od sekretarza generalnego ROPWiM szczegółowego bilansu upamiętnień.

Dęby, marmury oprawcom a ofiarom haszcze

Sytuacja polskich miejsc pamięci na Ziemiach Odzyskanych ulega pogorszeniu odwrotnie proporcjonalnemu do postępującej tam germanizacji. Ilustracją tej sytuacji są 43 lata jakie minęły od wmurowania aktu erekcyjnego pod Pomnik Powrotu do Macierzy Ziem Zachodnich i Północnych we Wrocławiu, którego budowy nigdy nie rozpoczęto, pomimo ponowienia takich starań w 2004 r. Przybywać natomiast zaczyna nazw ulic, symboli i pomników niemieckich jak chociażby restaurowanego już obecnie w Szczecinie za polskie pieniądze pomnika Fryderyka II - odpowiedzialnego za rozbiór Polski. Warto wspomnieć, że cieszący się we Wrocławiu bezkarnością za antypolskie „zasługi” Zdrojewski, trafił nawet na ministra kultury i na tym stołku zdążył już zablokować między innymi budowę Muzeum Ziem Zachodnich. Nie sposób sobie wyobrazić zatem jak można by się poskarżyć do ministra kultury na podległego mu Przewoźnika.

Jaki udział w germanizacji ma Przewoźnik, wystarczy wspomnieć rolę ogrodnika w jaką się wcielił w Nadolicach Wielkich pod Wrocławiem: „Także polski minister Andrzej Przewoźnik cieszył się z pięknie rozwijającego się posadzonego przezeń drzewa. Komu oni oddawali cześć? Na cmentarzu poświęconym w ten sposób spoczywają polegli członkowie 20. Dywizji Grenadierów SS 'Estland', 18. Dywizji Grenadierów Pancernych SS 'Horst Wessel', 31. i 36. Dywizji Grenadierów SS, 35. Policyjnej Dywizji SS, Dywizji SS 'Galizien', Brygady SS Dirlewangera, esesmani z Ukrainy, Litwy, Łotwy, Estonii, Węgier, Holandii, Flandrii i Niemiec. Z pułku SS-Obersturmbannfuhrera Bessleina [jednego z pięciu fortecznych pułków, broniących tzw. Festung Breslau - J.R.N.] przeżyli tylko nieliczni. Tu zostali skupieni zbyteczni już w urzędach okupacyjnych oficerowie gestapo z Krakowa i Radomia, przepędzeni niemieccy oficerowie policji z Radomia, Łodzi, Warszawy. Nie można też zapomnieć o jeszcze zdolnych do służby wartownikach SS obozu koncentracyjnego z Oświęcimia, który został rozwiązany 27.01.1945 roku (...).” (*4)

Tym zbrodniarzom honory oddawało polskie wojsko a uczestniczył ks. kard. H. Gulbinowicz. Problem w tym, że zatajono przed nimi komu tak naprawdę cześć oddają, a więc że wśród 12 tysięcy przeniesionych tu z okolicy ekschumowanych szczątków żołnierzy niemieckich, znajduje się wielu zbrodniarzy wojennych. Wybuchły skandal Przewoźnik tłumaczył konwencją genewską i obowiazkiem pochówki, tymczasem z konwencji wcale nie wynika konieczność upamiętniania zbrodniarzy marmurowymi nagrobkami, a w szczogólności oddawanie im czci.

Koszt upamiętnienia owego cmentarza „pojednania” pokryła strona polska w połowie, podczas gdy nieopodal w Miłoszycach znajdują się chaszcze, po których psy bezpańskie targają polskie szczątki „spoczywających” tu 600 ofiar filii niemieckiego obozu Gross Rossen. (*4)

Urzędnik subtelny inaczej?

W kwestii Niemieckiego Obozu Zagłady KL Warschau można wyróznić dwa etapy stosuku Andrzeja Przewoźnika do upamiętnienia tego obozu. Pierwszy okres dotyczy czasu do chwili rozbiórki bani gazotwórczych na międzytorzu przy Warszawie Zachodniej i drugi już po ich rozbiórce. Pomijając samą odpowiedzialność sekretarza ROPWiM za pozwolenie na demontaż obiektu służącego niemieckiemu ludobójstwu, bez zabezpieczenia i zachowania elementów stanowiących dowody zbrodni w sprawie toczącego się wciąż śledztwa prokuratorskiego, to stosunek jego do sprawy jest diametralnie różny przed i po rozbórce. I tak, w pierwszym okresie nie neguje on przeznaczenia tych urządzeń i komór gazowych i nawet w uzgodnieniach z DOKP zobowiązuje się do upamiętnienia: „3. ROPWiM opracuje projekt architektoniczny miejsca upamiętnienia bez naruszania jej konstrukcji. (...) 5. Ścianę wschodnią tunelu D (dla pieszych) można wykorzystywać do upamiętnienia bez naruszania jej konstrukcji. (...) 7. Kwestia rekonstrukcji gazotwórczych bani zostanie uwzględniona z CDOKP” (*5 str 180).

W skutek owych uzgodnień urządzenia zostały rozebrane, a pan Przewoźnik nie dość,
że nie spełnił warunków ich rozbiórki do których się zobowiązał to jeszcze kiedy sędzia niezłomny Maria Trzcińska zwróciła się do niego o akceptację budowy pomnika na skwerze nieopodal tunelu w którym mieściły się komory gazowe, cynicznie, po chamsku wprost zakpił: „Niech Pani dostarczy mi listy zagazowanych to ja pani od razu wybuduję pomnik...” Przypomnę za sędzią M. Trzcińską, że takich wymogów i w takiej formie nie stawia sekretarz w stosunku do Żydów, chociaż w Treblince znane jest nazwisko tylko jednej ofiary Janusza Korczaka. W przypadku KL Warschau zachowały się niekompletne - lecz jednak - listy rozstrzelanych kobiet.

Żydowski pomnik

Myślę, że tych kilka przykładów działalności Andrzeja Przewoźnika wystarczy do zorientowania się dla kogo tak naprawdę sekretarz pracuje. Stanowisko jego w przypadku KL Warschau dało pretekst prezydent Warszawy do zablokowania budowy pomnika na skwerze im Alojzego Pawełka. Zamiennie ruszyły starania do wybudowania jego żydowskiej odmiany wg. wytycznych niejakiego dr Kopki, który już za prezesury dr Kurttyki w IPN, zakpił sobie z polskiej martyrologię stwierdzając, że: „nazistowski aparat terroru nie był w stanie realizować planu równoczesnej zagłady fizycznej dwóch narodów – Polaków i Żydów (...) odkładając tym samym na czas nieokreślony decyzję co do przyszłego losu Słowian, w tym Polaków.” (*6)

Kopka idąc konsekwentnie za ową tezą zagarnął KL Warscha niemal wyłącznie dla Żydów stwierdzając, że zginęło ich tam około 20 tysiecy. Biorąc 37 000 ofiar samego Pawiaka - stanowiącego integralną część KL Warschau i przekrój narodowościowy w nim, gdzie Żydzi stanowili 6%, oraz przyjmując poglądowo taki sam udział ofiar narodowosci żydowskiej w całym KL Warschau - to przy 200 000 ofiarach KL Warschau (wg. sędzi Trzcińskiej) otrzymalibyśmy żydowskich ofiar tego obozu zaledwie 12 000. Tymczasem tak uproszczonego poglądu nie wolno stosować mając konkretne raporty budowniczego tego obozu inż. Kamlera z których wynika, że: „obcokrajowców w KL Warschau pracowało od 1 500 do 2 500, a tylko przez 3 miesiące było ich około 5 000. Byli to Grecy, Węgrzy, Belgowie, Francuzi, Żydzi i Romowie – więźniowie z innych obozów koncentracyjnych, dostarczeni przez SS-WVHA do prac rozbiórkowych zburzonego warszawskiego getta oraz budowy i rozbudowy KL Warschau.” (*5 ) Szacunkowa liczba 200 000 ofiar dotyczy zatem samych Polaków, a ilość ofiar żydowskich należy szacować na kilka tysięcy.

Widzimy zatem, że budowa pomnika KL Warschau wg. ostatniej koncepcji prezydenta Hanny Gronkiewicz-Waltz (przy skwerze im. Gen. Jana Jura-Gorzechowskiego) popieranego podobno przez ROPWiM – nie jest zgodna nawet co do rzeczywistej liczby ofiar żydowskich. Pomija natomiast zupełnie polskie ofiary tej zbrodni.

** ** **

Największym pomnikiem dla Polaków jest krzyż papieski przytoczę zatem na zakończenie słowa sekretarza ROPWiM jako człowieka, który pomniki polskie kształtuje: „Pamiętam dyskusję nad ustawą o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady. Każdy kłócił się, jak szeroka będzie strefa i czy pozostanie krzyż papieski. Ale nikt nie dotknął meritum sprawy – jaką rolę powinny te miejsca pełnić dziś, w przyszłości.” (*1) Pomijając, że przetrwanie krzyża papieskiego jako polskiego symbolu ofiary i przebaczenia nie mieści sie u Pzewoźnika w meritum sprawy i pomijając, że właśnie od tego krzyża zależy jaką rolę będzie pełniło to miejsce, pozostaje nadal poważna wątpliwość dla kogo Przewoźnik pracuje, skoro jako sekretarz Rady Pamięci Walk i Męczeństwa milczy kiedy: „ liczbę ofiar obozu Auschwitz obniżono kilkakrotnie, a ostatnie, żyjące jeszcze ofiary tego obozu – nie mogąc znaleźć powiernika swojego protestu – zanoszą swoje świadectwa na Jasną Górę do Matki. Tak nawiasem to chodzi tu głównie o pomordowanych Żydów. Bo to oni szli z rampy bez ewidencji. Warto też wspomnieć, że o tych wykluczonych z historii ofiarach holokaustu możemy się już tylko dzisiaj dowiedzieć z tak zwanego antysemickiego Radia Maryja”. (*7)

Przypisy:
*1 http://www.tygodnik.com.pl/jedwabne/morawiecki.html
*2 http://www.olesnica.org/Pomnik_Fryderyka.htm
*3 http://74.125.93.132/search?q=cache:9SfcHlwitEYJ:www.ryszardbender.pl/publikacje/1999/nasz_dziennik_89.html+nasz+dziennik+andrzej+przewoznik&cd=30&hl=en&ct=clnk&gl=ca
*4 http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20090214&typ=my&id=my41.txt
*5 Maria Trzcińska KL Warschau – obóz zagłady dla Polaków
*6 http://wojciechkozlowski.blogspot.com/2009/10/konzentrationslager-warschau-bogusawa.html
*7 http://www.blogmedia24.pl/node/20081
*8 http://media.wp.pl/kat,1022941,wid,11632520,wiadomosc.html?ticaid=190a8&_ticrsn=3

Petycje do prezydentów – komunikat i podziękowanie

2009-09-30T00:30:00.000-07:00

Podaje się do wiadomości, że „Petycje do prezydentów” zamieszczone na stonie http://www.petycje.pl/3372 zostały usunięte około 12 września b.r. z nieznanych mi przyczyn. Sprawa o tyle jest dziwna, że nie minął miesiąc od ostatniego podpisu - co zgodnie z regulaminem mogło by usunięcie petycji spowodować – jak również fakt, że nie była ona dostępna dla mnie po usunięciu po zalogowaniu, jakby wynikało z informacji zawartych na stronie petycji.

Wysłałem w tej sytuacji dwa razy pismo z zapytaniem, na które nie dostałem żadnej odpowiedzi. W rezultacie nie zarejestrowałem ostatecznych wyników petycji jak również nie mogłem skorzystać z przysługującej możliwości wysłania do sygnatariuszy podziękowania.

Dziękuję zatem serdecznie wszystkim Państwu dla których sprawa 200 000 pomordowanych Polaków nie była obojętna. Bóg zapłać w moim imieniu i nade wszystko - z upoważnienia - w imieniu sędzi niezłomnej, czcigodnej pani Marii Trzcińskiej. Lista drogich Państwa jest na na moim blogu z wyjątkiem ostatnich sygnatariuszy za co serdecznie przepraszam. (Przepraszam, że jeszcze nie wszystkich Państwa na tej liście „wytłuściłem” ale to kwestia niedługiego czasu)

Jeśli się Państwo nie zrazili zapraszam powtórnie – również i tych z Panstwa, którzy o petycji nic nie wiedzieli – do bezpośredniego zgłaszania się za pośrednictwem adresu kontaktowego na blogu o KL Warschach.

A oto treść petycji:

Listy do prezydentów (podpisz petycje w sprawie Pomnika Ofiar Koncentrationslager Warschau)

9 sierpnia 2008

Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej
Lech Kaczyński

Szanowny Panie Prezydencie

Honor w polskiej tradycji narodowej występuje obok Ojczyzny i Boga. Musi być zatem ważny rowniez dla Prezydenta Polski - pomimo braku w tym zakresie konstytucyjnego zapisu.

Oczekujemy przeto dotrzymania zobowiązań przedwyborczych - złożonych narodowi polskiemu jako ówczesny Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy przed kamerami TV Trwam - odnośnie wybudowania Pomnika Ofiar Konzentrationslager Warschau.

Sprawa pomnika - pod który kamień węgielny poświęcił Papież Jan Paweł II - nabiera szczególnego znaczenia w świetle budowy z inicjatywy tak zwanych wypędzonych w Niemczech - „Widocznego Znaku” do kształtowania nowej świadomości przemieniającej rolę ofiar w katów.

Przy niniejszym zapewniamy Pana Prezydenta o naszym uznaniu i wdzięczności za wybudowanie Muzeum Powstania Warszawskiego. Pragniemy też życzyć, aby Pańskie poparcie dla realizacji Pomnika Ofiar Zagłady w KL Warschau – których szacunkowe dane przewyższają liczbę powstańczych ofiar - dały Panu Prezydentowi mandat do powtórnego ubiegania się o fotel Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej.

Z wyrazami szacunku

*** *** ***

9 sierpnia 2008

Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy
Hanna Gronkiewicz-Waltz

Szanowna Pani Prezydent

Wyrażamy sprzeciw przeciwko blokowaniu przez Panią Prezydent budowy Pomnika Ofiar Niemieckiego Obozu Zagłady KL Warschau o szacunkowej liczbie 200 tysięcy pomordowanych warszawiaków. Ofiary tej okrutnej zbrodni ludobójstwa nie doczekały wypełnienia należnego im obrzędu pogrzebowego - jako że ich ciała palono, a prochy rozpraszano dla zatarcia śladów likwidowania Warszawy.

Sprawa pochówku zmarłych jest szczególnie ważna w polskiej tradycji katolickiej, której Pani Prezydent deklaruje być ogromną zwolenniczką. Tymczasem ofiary największej martyrologii w dziejach stolicy Polski - symbolu polskiej państwowości - nie mają dotąd nawet symbolicznej mogiły jaką mógłby być pomnik i zarazem mauzoleum Miasta Nieujarzmionego Warszawy. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę pomnika pomordowanym w Konzentrationslager Warschau jest równoznaczna niejako
z odmową pochówku i pozostaje w zgodności z haniebną praktyką komunistycznych włodarzy Polski - ukrywających prawdę przed społeczeństwem przez półwiecze.

Nieprzychylne ofiarom Warszawskim stanowisko Prezydenta Warszawy jest o tyle niezrozumiałe, że pełnienie funkcji w administracji państwowej ma charakter zaszczytnej lecz jednakoż służby. Tymczasem postępowanie Pani Prezydent pozostaje w sprzeczności z Uchwałą Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 27. 07. 2001 r., Uchwałą Nr XXVI-494-2004 Rady Miasta Stoecznego Warszawy z dnia 11. 03. 2004 r., Stanowiskiem Polskich Kombatantów z dnia 11. 11. 2004 r., Stanowiskiem Prezesa IPN w sprawie Koncentrationslager Warschau z dnia 26. 10. 2006 r., Stanowiskiem Komitetu Budowy Pomnika pod przewodnią rolą sędzi niezłomnej - czcigodnej Marii Trzcińskiej i stanowiskiem opinii publicznej.

Pragniemy Pani Prezydent przypomnieć, że kamień węgielny pod pomnik poświęcił Polak ponad Polakami – polski Papież Jan Paweł II, którego postać była w wypowiedziach Pani Prezydent inspirującą również dla Pani.

*** *** *** *** *** *** ***

Działania przestępcze wokół KL Warschau

2009-09-16T21:45:00.000-07:00

Niniejszy tekst za Naszą Polską (nr 25, 26 2009 r.)

Niektóre uwagi krytyczne dotyczące książki dr. Bogumiła Kopki pt. „Konzentrationslager Warschau – historia i następstwa”

Maria Trzcińska

Książka traktuje tylko o jednym lagrze tzw. Gęsiówce w byłym getcie. Poza tym nadmienia o jakimś obozie pracy dla Żydów w Warszawie Zachodniej bez podania jego adresu, wielkości i strat, a opisane warunki bytowania przypominają raczej pensjonat niż obóz (str. 122-123).

Wymieniona książka nie dotyczy całości 5-lagrowego kompleksu KL Warschau. Nie spełnia wymogów monografii, ponieważ autor pominął w niej 80 (osiemdziesiąt) dokumentów odnoszących się do 4 z tych lagrów. Są to dokumenty niemieckie, alianckie i norymberskie.

Na podstawie cząstkowych materiałów wybiórczych podjął nieudaną próbę zmniejszenia KL Warschau z 5 lagrów do jednego lagru.

Ponadto pominął fundamentalny dla sprawy dokument dotyczący charakteru obozu – mapę udolfa Hoessa, na której wykazał on, że KL Warschau był obozem zagłady.

Na mapie Rudolfa Hoessa: obozy i większe skupiska obozowe oznakowane są trójkątami.

Dodatkowe znaki w tych trójkątach lub obok nich oznaczają rodzaj obozów.

Obozy zagłady – Vernichtunslager posiadają znaki krzyża (+) bez względu na narodowość czy wyznanie.

OBOZ ZAGŁADY KL WARSCHAU POSIADA „trzy trójkaty” odpowiadajace trzem skupiskom obozowym w Warszawie na Kole, w Warszawie Zachodniej oraz na terenie zlikwidowanego getta.

Wśród „trzech trójkątów” znajduje sie znak krzyża (+), między nimi czarne kółko ozn. Gestapo – Gefengnisse, tj. więzienie Gestapo.

Wymienione elementy tworzą łącznie kompleks obozu zagłady KL Warschau w Warszawie – w języku niemieckim: VERNICHTUNGSLAGER WARSCHAU.

Mapa R. Hoessa potwierdza nie tylko, że KLWarschau był obozem zagłady, ale także jego rozmieszczenie w trzech częściach Warszawy, a nie tylko w bylym getcie, jak twierdzi B. Kopka.

I tak, wbrew dowodom neguje on lager na Kole, który figuruje na zdjęciach lotniczych WP z lat 1945-1947, a także na zdjęciach niemieckich wykonanych w czasie Powstania Warszawskiego przez Luftwaffe. Zdjęcia te składowane są obecnie w Collage Park pod Waszyngtonem. W tym pohitlerowskim lagrze na Kole działał po wojnie w latach 1947-1949 obóz NKWD, o czym była mowa na Sympozjum. Są ponadto zeznania 11 świadków, a nie świadka jednego jak podaje Kopka.

Wbrew dowodom neguje lagry w Warszawie Zachodniej. Tymczasem w aktach IPN znajduje się zachowany z obozu dokument niemiecki zawierający grafik dyżurów na miesiac lipiec 1944 r. dla komanda elektryków w celu wzmożonego sterowania prądu nocą w lagrze I i w lagrze II. Zatem w Warszawie Zachodniej były dwa lagry.

Między tymi lagrami działały komory gazowe, w których masowe uśmiercanie więźniów udokumentowane zostało przez świadków, raporty NSZ i AK oraz przez dwie ekspertyzy niezależnych ekspertów. Wbrew tym dowodom B. Kopka neguje komory gazowe, nie przedstawiając żadnej ekspertyzy, żadnego kontrdowodu ze swojej strony.

Neguje także istnienie lagru przy ul. Bonifraterskiej, który zainstalowany był w pożydowskiej fabryce po likwidacji getta.

Obóz ten wykazany jest w ustawie Bundestagu z dnia 24 września 1977 roku na str. 1848, pod pozycją 1536, w rubryce Koncentrationslager Warschau – Polen (auser Getto), z okresem działania 15.8.1943 bis 31.7.1944.

(Wymieniona ustawa znajduje się w bibliotece uniwersyteckiej w Berlinie, kopia w prywatnych zbiorach autorki, do okazania.)

Skala strat wg B. Kopki

Zmniejszenie przez p. Kopkę wielkosci KL Warschau i 5 lagrów do 1 lagru spowodowało niejako automatyczne zmniejszenie liczby ofiar, które on szacuje na 10-20 tys. W tym miejscu należy z całą mocą podkreślić, że wielkość strat podawana przez B. Kopkę nie jest oparta na żadnym źródle dowodowym, jest dowolna. Wg ustaleń Muzeum Pawiaka przekazanych do śledztwa, tylko z samego tego więzienia stracono 37 tys. wieźniów. Pawiak był częścią KL Warschau, w kompleksie którego poza tym więzieniem było jeszcze 5 ludobójczych lagrów.

Dowódca SS i Policji w Warszawie Otto Paul Geibl zeznał, że tracono przeciętnie po 400 Polaków na dobę, z czego wynika, że w ciągu dwóch lat przy stosowaniu komór gazowych stracono około 200 tys. ofiar. (Licząc te straty w dolnych granicach.) Otto Paul Geibl jako rzeczywisty komendat KL Warschau był głównym sprawcą tych mordów. Przed sądem Wojewódzkim w Warszawie zeznawał na procesie we własnej sprawie, nie mógł więc być zainteresowany, aby liczby wymordowanych przez siebie ofiar zawyżać.

Powoływany przez p. Kopkę rozkaz Himlera z 16 lutego 1943 roku polecający zmniejszenie milionowego wówczas miasta Warszawy o 500 tys. mieszkańców nie mógł dotyczyć wyłącznie Żydów, ponieważ po wywiezieniu do Treblinki przebywało ich w Warszawie w dacie wydania tego rozkazu (16.02.1943 r.) już tylko ok. 60 tys. Tym razem chodziło o zmniejszenie o 500 tys. polskiej populacji. Rozkaz koresponduje z planem Pabsta przewidujacym likwidację Warszawy także w zakresie urbanistycznym ze 140 km kw. do 15 km kw.

Okres działania Kl Warschau

Rozkaz Himlera z 16.02.1943 r. nie może być też powoływany jako dowód na utworzenie w tej dacie KL Warschau w dawnym getcie, jak to wmawiają przeciwnicy. Jest to naciągana nieprawda.

De facto, KL Warschau w bylym getcie powstał po całkowitej likwidacji getta na rozkaz Himmlera z dnia 11 czerwca 1943 roku i uruchomiony z dniem 19 lipca 1943 r. (meldunek Pohla z 23 lipca 1943 roku). Tu znowu trzeba z całą mocą podkeślić, że data 19 lipca 1943 r. jest datą uruchomienia tego jednego lagru w byłym getcie tzw. Gęsiówki. Data 19 lipca 1943 r. nie jest wżadnym wypadku datą założenia w Warszawie KL Warschau, gdyż ten jego pierwszy lagier – założony był w Warszawie na Kole rok wcześniej na podstawie rozkazu Himlera z dnia 9 października 1942 r.

Datę powstania i działalności KL Warschau w Warszawie od października 1942 roku stwierdził Trybunał na IV procesie norymberskim, który zaliczył do materiału dowodowego tego procesu rozkaz Himlera z 9 października 1942 r., z którego wynika, że w dacie tej obóz już w pełni funkcjonował, gdyż zawarta jest w nim dyrektywa dot. Przemieszczenia Polaków i rzemieślników żydowskich w Koncentrationslager Warschau (vide Dokument Norymberski NO-1611).

* * *

Manipulacje w ksiażce B. Kopki sfinalizowane są dokumentem o znamionach przestępczych. Mianowicie na str. 626 zamiescił sfałszowaną mapę „Koncentrationslager Warschau”, pochodzącą ze śledztwa (sygn.DS2/74), która znajduje się w niemieckiej prokuraturze w Monachium, przesłana tam w dniu 13 grudnia 1994 roku wraz z innymi materiałami jako oficjalne stanowisko Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie KL Warschau.

W jaki sposób sfalszowano mapę

Przede wszystkim zmieniono jej tytuł zamiast oryginalnego tytułu „Konzentrationslager Warschau”, wpisano tytuł „Domniemany plan KL Warschau”, co sugeruje, że obóz koncentracyjny w Warszawie nie istniał , a był jedynie taki „domniemany plan” i wyskrobano komory gazowe. Następnie niemieckie nazwy „lagry” zmieniono na nazwy polskie „obozy”, co sugeruje, że miały to być nie obozy hitlerowskie, lecz że były to obozy polskie i okupacyjne lata działania tych obozów 1942-1944, na mapie zostały zatarte.

Tak sfałszowaną mapę przekazano z IPN-u znanemu historykowi Normanowi Daviesowi, który – nie wiedząc o przeróbce, opublikował ją w książce „Powstanie Warszawskie 1944”, a przedruk w pismach polonijnych, o czym – przepraszając, poinformował mnie osobiscie podczas pobytu z wykładem w Muzeum Powstania Warszawskiego w 2008 roku.

Mamy więc gorący przykład przestępczej działalności fałszerzy w samym IPN-ie, fabrykujących szkalowanie Polski kłamstwami „o polskich obozach koncentracyjnych” i udziale Polaków w holokauście na Żydach. Fałszując dokumentację, chodziło o to, aby zatrzeć dowody Vernichtungslager Warschau, zainstalowanego przez Niemców dla likwidacji stolicy Polski, aby zatrzeć dowody hekatomby dokonanej przez Niemców na Polakach.

W ten sposób dochodzimy do źródła przyczyn i ich sprawców, przez których Pomnik dla 200 tys. Polaków wymordowanych w niemieckim obozie zagłady, nie może do tej pory być zbudowany.

IPN, który wydał ksiażkę B. Kopki „KL Warschau – historia i następstwa”, merytorycznie odcina się od zawartych w niej przekrętów i kłamstw, twierdząc, że są to wyłacznie prywatne poglądy i dokonania autora. W związku z tym w mediach opublikowane zostało ostrzeżenie dla księgarni, bibliotek, szkół i urzędów, aby nie korzystały z wymienionej książki Bogumiła Kopki.

Dalsze komentarze zbędne. Stało się zbyt oczywiste, że książka B. Kopki w opisanym stanie nie może stanowić podstawy do dokonania ustaleń o KL Warschau.
Kopia z książki Bogusława Kopki

Ustalenia pozytywne

W takich okolicznościach zgłoszony został na Sympozjum oficjalny projekt ustaleń o KL Warschau w formie syntezy pt. „KL Warschau – niemiecki obóz zagłady dla Polaków. Ustalenia przyjęte na Saympozjum przeprowadzonym przez Uniwersytet Kard. Stefana Wyszyńskiego i Instytut Pamięci Narodowej 15 maja 2009 roku”.

Synteza spotkała się z aktywną aprobatą zebranych. Ale b. bogaty program konferencji oraz ograniczony czas jej trwania spowodowały, że jej ustalenia zawarte w syntezie nie zostały formalnie podsumowane.

Dlaczego główni prelegenci w trosceo to, aby ten poważny dorobek konferencji poświęconej KL Warschau nie został zaprzepaszczony, zwrócił się już do JM Rektora oraz Prezesa IPN jako organizatorów konferencji o opublikowanie w mediach pełnego tekstu Syntezy jako dokumentu publicznie wiążącego także na potrzeby zapisów historycznych, podręczników szkolnych oraz inskrypcji na Pomnik Ofiar tego Obozu.

Jeden z prelegentów, poseł doktor Tomasz Wójcik, współautor uchwały sejmowej dot. ofiar KL Warschau i sprawozdawca w tej sprawie, o przeprowadzonym Sympozjum napisał m.in.: „Konferencja była bardzo ważnym wydarzeniem w procesie odkrywania prawdy historycznej, jakże często ostatnio kwestionowanej. Dlatego inicjatywa JM Rektora Uniwersytetu Kard. S. Wyszyńskiego ks. Prof. dr. Hab. Ryszarda Rumianka z panem prezesem IPN prof, Januszem Kurtyką , zasługuje na szczególne uznanie... niech mi wolno będzie zwrócić się z prośbą o przyjęcie Syntezy autorstwa Pani Sędzi Marii Trzcińskiej. Projekt ten, wg mojej oceny bardzo trafnie oddaje ustalenia konferencji. Pragnę wyrazić serdeczne podziękowanie za trud zorganizowania Konferencji pt. „KL Warschau 15 maja 2009 r.”

Do tych słów Pana Posła dołączam własne najglębsze wyrazy uznania i wdzięczności dla JM Rektora i Pana Prezesa IPN.

List otwarty w sprawie pomnika

Jest oczywiste, że nie zapominamy o Pomniku dla Ofiar KL Warschau. Stosownie urządzony na skwerze Alojzego Pawełka, park rekreacji może nie tylko bezkolizyjnie współistnieć z pomnikiem, ale mogą się wzajemnie estetycznie wzbogacać. Pomnik bowiem nie zawiera przerażających elementów w stylu wielkiego Szajny. Projekt pomnika jest raczej o kierunku klasycznym z kolumnami, miejscem na kwiaty, jasnym oświetleniem, otoczony niskimi, ozdobnymi krzewami i jako taki przydawać będzie miastu piękna w tej części Warszawy.

Z uwagi na to, że pomnik budowany będzie na koszt miasta, zasługi za jego powstanie należne będą władzom miasta. Komitet dla siebie zastrzega nadzór autorski nad pomnikiem orz treść napisów, które nie mogą być skromniejsze ani co do istoty inne niż na tablicy wkomponowanej w mury kościoła Św. Stanisława BM przy ulicy Bema 79, w dniu 24 maja 2009 r. w brzmieiu:

„W hołdzie 200 000 Polaków zamordowanych przez niemieckich okupantów w Obozie Zaglady KL Warschau w latach 1942-1944. Rodacy”.Kopia z książki sędzi Marii Trzcińskiej KL Warschau obóz zagłady dla Polaków – Polwen 2007

SYNTEZA KL WARSCHAU – NIEMIECKI OBOZ ZAGŁADY DLA POLAKOW ZGODNA Z USTALENIAMI PRZYJĘTYMI NA SYMPOZJUM PRZEPROWADZONYM PRZEZ UNIWERSYTET KAED. STEFANA WYSZYŃSKIEGO I INSTYTUT PAMIĘCI NARODOWEJ, 15 MAJA 2009 ROKU

List otwarty do prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego w sprawie uczczenia ofiar KL Warschau

2009-09-16T13:38:00.000-07:00

Warszawa, 1 sierpnia 2003 r.

SZANOWNY PAN LECH KACZYŃSKI
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawa

Szanowny Panie Prezydencie,

Redakcja Tygodnika "Nasza Polska", kierując się interesem społecznym i dobrem publicznym, jako przedstawiciel opinii publicznej zwraca się do Pana Prezydenta o godne uczczenie pamięci 200 000 Polaków pomordowanych podczas II wojny światowej w Konzentrazionslager Warschau, martyrologii, która dotąd była z całkowitą premedytacją pomijana w celu pomniejszenia świadectw męczeństwa Narodu Polskiego.

W opinii Tygodnika i jego Czytelników ludobójstwo dokonane na naszych rodakach winno być upamiętnione pomnikiem ustawionym w sąsiedztwie tunelu komunikacyjnego Trasy Armii Krajowej, w pobliżu Dworca Warszawa-Zachodnia, gdzie mieściły się komory gazowe obozu. Za szczególny skandal, obciążający władze Warszawy, uznajemy fakt, że podczas trwającej obecnie przebudowy tuneli, zostały zlikwidowane ostatnie ślady potwierdzające istnienie komór, a miejsce to - choć była ku temu okazja - nie zostało upamiętnione chociażby stosowną tablicą, co nadal pozbawia warszawiaków i bliskich ofiar możliwości oddania im należnego hołdu. Redakcja "Naszej Polski" zwraca się również do Pana Prezydenta o nadanie terenom w okolicy Dworca Warszawa-Zachodnia, na których znajdowała się jedna z filii KL Warschau statusu miejsca męczeństwa, tym samym zakazania prowadzenia tam wszelkich inwestycji. Zwracamy się także do Pana Prezydenta, jako przedstawiciela partii mającej w swej nazwie szczytne słowa "prawo" i "sprawiedliwość" o wydanie stosownych decyzji umożliwiających rozpoczęcie na tym terenie budowy Muzeum Holokaustu Polskiego, w którym przedstawione zostaną m.in.: męczeństwo naszego Narodu w okresie wojennym i powojennym, a z drugiej strony kłamliwy antypolonizm i zakłamywanie naszej historii najnowszej przez m.in. żydowskie grupy tzw. holokaust biznes. Wnosimy również do Pana o rozpisanie odpowiedniego konkursu architektonicznego dotyczącego projektu muzeum. Uważamy, że powstanie takiego muzeum w znaczący sposób przyczyni się do ocalenia polskiej tradycji narodowej dla przyszłych pokoleń.

UZASADNIENIE

Szanowny Panie Prezydencie,

27 lipca 2002 r. Sejm RP uchwałą upomniał się o godne uczczenie Polaków i osób innych narodowości pomordowanych w KL Warschau. Do dziś wezwanie to pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi władz miejskich stolicy. KL Warschau był miejscem zaprogramowanej akcji biologicznej eliminacji mieszkańców Warszawy. Zajmował powierzchnię 120 ha, Niemcy nie prowadzili w nim ewidencji, był to obóz, w którym ludzie byli zatrzymywani, zagazowywani bądź rozstrzeliwani, a następnie masowo paleni. Liczba ofiar była tak wielka, że nie wystarczały przygotowane krematoria i zwłoki palono na stosach specjalnie przygotowywanych na wolnym powietrzu.

Prawdopodobna liczba ofiar KL Warschau to około 200 tysięcy mieszkańców stolicy. Jest to więc jedna czwarta biologicznych strat Warszawy w latach II wojny światowej. Wysokość ta została określona na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach Delegatury Rządu RP w Londynie: raportu Wydziału Bezpieczeństwa Oddziału Polityczno-Informacyjnego z 22 listopada 1943 r. oraz zeznań dowódcy SS i Policji w Warszawie Ottona Paula Geibla, złożonych przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie 25 maja 1954 r.

KL Warschau składał się z pięciu lagrów dyslokowanych w trzech dzielnicach Warszawy: na osiedlu Koło za miejscowym laskiem (jeden lagier); w Warszawie Zachodniej za Dworcem PKP (dwa lagry: przy ul. Bema i d. Skalmierzyckiej) oraz na terenie zlikwidowanego getta (dwa lagry: przy ul. Gęsiej i ul. Bonifraterskiej) i funkcjonował w ramach planu zagłady miasta Warszawy i całkowitej eksterminacji Narodu Polskiego, na podstawie trzech rozkazów Himmlera: z 9 października 1942 r., z 16 lutego 1943 r. i z 11 czerwca 1943 r. Plany Niemców zakładały maksymalne zredukowanie liczby ludności polskiej i utworzenie (na podstawie tzw. planu Pabsta) w miejsce Warszawy "nowego miasta niemieckiego - Warschau" ("Die Neue Deutsche Stadt Warschau"). By zredukować liczbę ludności polskiej, uruchomiono specjalną machinę eksterminacji. Geibl podczas procesu 25 maja 1954 r. zeznał, że w Warszawie ginęło przeciętnie na dobę 40 Niemców, zaś Niemcy w odwecie tracili 10-krotną ilość Polaków, a więc 400 na dobę. Takie kontyngenty likwidacyjne narzucone były przez Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy w Berlinie. Po przejęciu przez NKWD - były KL Warschau stał się obozem dla Polaków przeciwników systemu komunistycznego i miejscem likwidacji członków formacji niepodległościowych (głównie Armii Krajowej).

Szanowny Panie Prezydencie,

Skandalem jest, że od 14 lat, od momentu powstania III Rzeczypospolitej, władze Warszawy nie chcą pamiętać o ludobójstwie dokonanym na Polakach w KL Warschau. Próbuje się w ten sposób zamazać martyrologię naszego Narodu okresu wojennego i powojennego. Obecnie ma Pan znakomitą okazję jako Prezydent Stolicy wywodzący się z formacji prawicowej, od lat walczącej o dekomunizację naszej Ojczyzny i usunięcie komunistycznego kłamstwa z polskich dziejów najnowszych, potwierdzić praktycznie prawdziwość głoszonych zasad ideowych.

Szanowny Panie Prezydencie,

Nasza redakcja ufa, że na tak zaszczytny cel, jakim jest ocalenie pamięci 200 tysięcy Polaków pomordowanych przez okupanta niemieckiego, pieniędzy w kasie miejskiej nie zabraknie.

Mamy taką nadzieję. Tym bardziej że kilka tygodni temu, podczas wizyty w Polsce Harolda Tannera, przewodniczącego Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego, stwierdził Pan po spotkaniu z nim, że miasto Warszawa wyasygnuje na cel powstania multimedialnego Muzeum Historii Żydów Polskich olbrzymie, bo - jak Pan to określił - "idące w miliony" środki finansowe. Wcześniej Gmina Warszawa Centrum przekazała na ten cel nieodpłatnie 13 tysięcy metrów kwadratowych gruntów.

Uważamy, nie ujmując nic inicjatywie powstania Muzeum Historii Żydów Polskich, że - w tym kontekście - sprawa Pomnika Polaków pomordowanych w KL Warschau i budowa Muzeum Holokaustu Polskiego tym bardziej powinna być urzeczywistniona, zaś brak funduszy miejskich nie może być traktowany jako całkowite wytłumaczenie odmowy rozpoczęcia tej inicjatywy, nad którą nasz Tygodnik z chęcią obejmie patronat medialny. W nadziei na szybką odpowiedź Pana Prezydenta

Pozostajemy z szacunkiem

Maria Adamus
Prezes Wydawnictwa "Szaniec" wydawca Tygodnika "Nasza Polska"
Piotr Jakucki
Redaktor naczelny Tygodnika "Nasza Polska"
ORGINALNY TEXT

Działania przestępcze wokół KL Warschau (przedruk)

2009-08-08T13:39:00.000-07:00

Niniejszy tekst za Naszą Polską (nr 25, 26 2009 r.)

Niektóre uwagi krytyczne dotyczące książki dr. Bogumiła Kopki pt. „Konzentrationslager Warschau – historia i następstwa”

Andrzej Krzysztof Kunert - historyk z ograniczoną odpowiedzialnością

2009-07-14T21:18:00.000-07:00

Do tytułu sprowokował mnie fakt, że pan doktor Kunert jest współwłaścicielem firmy wydawniczej i wystawienniczej o nazwie: Historia z ograniczoną odpowiedzialnością. s.c., tymczasem „przywilej” ograniczonej odpowiedzialności, przysługuje tak na prawdę tylko osobnikom z ograniczoną poczytalnością. Wszelkie inne przypadki ograniczonej odpowiedzialnosci związane są natomiast z jakąś patologią stosunków społecznych, poczynając od mafijnego stawania ponad prawem, a na faszystowskim kończąc...

Kunert jako Kustosz Pamięci Narodowej

Przyczyną analizy odpowiedzialności doktora Kunerta stała się jednak nie jego firma wydawnicza, lecz właściwie jego wypowiedź dla Gazety Wyborczej. Oto jej fragment: Grupa pani Trzcińskiej wyjątkowo złagodniała. Jeszcze kilka lat temu słyszałem od niej o 600 tys. zamordowanych w KL Warschau. Nie trzeba być wielkim znawcą tematu żeby wiedzieć, że liczba 600 tys. nigdy i nigdzie – ani w książkach, ani w artykułach, ani w wypowiedziach sędzi Marii Trzcińskiej nie padła. Czemu zatem służy doktorskie kłamstwo – powtarzane przez niego jak mantra już nie po raz pierwszy, bo chociażby wcześniej w 2008 roku w Życiu Warszawy - czy przypadkiem nie sprowadzaniu do absurdu i ośmieszaniu jej śledztwa i badań? Tymczasem prostackim, żałosnym tupetem i chamstwem ośmiesza własną metodę badań naukowych – sprowadzając ją do intrygi. Żeby przy tym tylko swoją godność wystawiał na szwank i pośmiewisko - to było by jeszcze pół biedy - tymczasem jest on laureatem zaszczytnej nagrody: Kustosz Pamięci Narodowej (2006 r.)...

Kunert jako prezes Fundacji Archiwum Polski Podziemnej

Prześledźmy teraz ową pamięć narodową doktora na podstawie następnego fragmentu jego wypowiedzi: W latach 1943-44 rzeczywiście istniał w Warszawie obóz koncentracyjny, ale nie był to obóz zagłady i nie było w nim komór gazowych. Jakże różna jest pamięć „kustosza” polskiej pamięci od pamięci wojennej zbrodniarzy niemieckich. Z tym, że pomyślna jest dla polskiej pamięci narodowej nie pamięć jej rzekomego kustosza, lecz właśnie pamięć zbrodniarzy niemieckich i tak Rudolf Hoess – komendant obozu KL Auschwitz - KL Warschau na swojej mapie oznaczył jako Vernichtungslager (natychmiastowej zagłady). Podobnie komendant obozu KL Warschau – Geibl - zeznaje, że Niemcy mordowali dziennie w Warszawie 400 Polaków. Pan doktor Kunert jako prezes Fundacji Archiwum Polski Podziemnej 1939–1956, dziwnie jakoś „nie wie”, że działo się to właśnie na terenie KL Warschau, a komory gazowe tego obozu znać powinien conajmniej z meldunków armii podziemnej.

Kunert jako członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

Posłuchajmy wreszcie wypowiedzi Kunerta jako wieloletniego (od 1990 r.) członka Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa: Panująca w Warszawie mania pomników to głupota. Tak rozbrajające wyznanie rozumiem, że ta praca w instytucji właśnie od pomników widać się doktorowi znudziła, ale dziwnie wyraża swoją frustrację akurat przy temacie pomnika męczenników KL Warschau, a nie chociażby przy wmurowywaniu tablicy upamiętniającej jego żywego wciąż szefa – Władysława Bartoszewskiego przy ulicy Marszałkowskiej 63. (Patrz artykuł: Bartoszewski jako historyk dziejów najnowszych). Naturalnie całe dla Polaków szczęście, że wypowiedź szczera odnośnie pomników nie wyrwała się doktorowi przy podejmowaniu decyzji o budowie pomnika-muzeum Żydów, bo dopiero by się Polakom dostało...

* * *

Pomimo udziału Kunerta w trzech prestiżowych polskich placówkach państwowych, pani Maria Trzcińska swojego dobrego imienia jako sędzia niezłomny i osoba czcigodna dochodzić przed sądem nie musi, bo to akurat doktor Kunert jawi się nam grzybem potrójnym do polskiego barszczu, w dodatku grzybem trującym. Natomiast w kwestii moralnej zgodnie z katolicką nauką - fałszywe świadectwo przeciwko bliźniemu swojemu - jest grzechem śmiertelnym i przeproszenie sędzi jako zadośćuczynienie bliźniemu swojemu – jest warunkiem do zbawienia doktora Kunerta koniecznym, chyba że Sędzia sprawiedliwy wypatrzy w doktorskiej osobowości upośledzającą przyczynę.

Cytaty zaczerpnięto z Gazety Wyborczej

List sędzi Marii Trzcińskiej do Rady Miasta Stołecznego Warszawy

2009-07-06T21:23:00.000-07:00

Warszawa 6 lipca 2009 r.

Rada Miasta Stołecznego Warszawy
w Warszawie

Dotyczy: Lokalizacji pomnika dla ofiar KL Warschau na skwerze Alojzego Pawełka przy ul. Prądzyńskiego w Warszawie. (sprawa wyznaczona na sesję rady na dzień 9 lipca 2009 r.)

Szanowny Panie Przewodniczący, szanowni Radni Miasta Stołecznego Warszawy

Lokalizacja na Skwerze Alojzego Pawełka została już przyznana dla tego pomnika przez poprzednią Radę Warszawy, ustawą z dn. 11 marca 2004 r. Ma tam powstać pomnik w kształcie kolumnady upamiętniającej ofiary KL Warschau. Wśród nich około 200 000 Polaków, głównie mieszkańców Warszawy - z łapanek - która według niemieckich planów miała na zawsze zniknąć z mapy Europy.

Fakt ten dla wielu nieznany - jakże tragiczny dla stolicy i całego narodu. Sprawa ta bowiem nie jest związana z żadną partią. Powtarzam: nie jest związana z żadną partią, w tym wymienianą przez Gazetę Wyborczą - Ligą Polskich Rodzin. Sprawa ta bowiem; sprawa KL Warschau; sprawa pomnika ofiar jest sprawą martyrologii całego narodu polskiego. Dlatego poprzednia rada – ponad podziałami politycznymi – podjęła uchwałę jednomyślną nie tylko do wybudowania pomnika, ale także jego lokalizacji na skwerze Alojzego Pawełka, przy obozowej ulicy Prądzyńskiego.

Będzie to godny akt ze strony obecnej Rady, gdy kierując się zasadami i wartościami wyższymi, utrzyma jako wiążącą nadal Uchwałę Rady z dn. 11 marca 2004 r.. „Wyrzucanie” prochów ze skweru Pawełka gdzie jest już wmurowany akt erekcyjny pod pomnik i pod który kamień węgielny poświęcił Papież Jan Paweł II... Wyrzucanie ich na przykład do Getta, mogłoby wywoływąć konflikty o charakterze narodowościowym lub o krzyż jak to miało miejsce w Oświęcimiu.

Tymczasem na skwerze Alojzego Pawełka, stosownie urządzony park rekreacji może bezkolizyjnie funkcjonować z pomnikiem w kształcie klasycystycznej kolumnady, co więcej, te dwa obiekty mogą się wzajemnie estetycznie uzupełniać, dodając piękna miastu w tej części Warszawy, która właśnie tutaj jest uboga.

Informacyjnie dodaję, że Kościół upamiętnił już ofiary KL Warschau w dn. 24 maja 2009 r. decyzją Władzy Archidiecezjalnej w Warszawie Nr 882/E/09. Na frontonie kościoła przy ul. Bema 79 wmurowana została tablica memoratywna o treści:

W HOŁDZIE DLA
200 000 POLAKOW
ZAMORDOWANYCH PRZEZ
NIEMIECKICH OKUPANTOW
W OBOZIE ZAGŁADY
KL WARSCHAU
W LATACH 1942– 944
RODACY

Szanowni i drodzy Radni miasta Stołecznego Warszawy. W imieniu tej tragicznej sprawy egzemplifikacji i hekatomby Polaków, bardzo serdecznie Was prosimy o utrzymanie lokalizacji wymienionego pomnika na skwerze im. Alojzego Pawełka i jego wybudowanie jeszcze w tym roku 2009, kiedy przypada 65 rocznica ewakuacji obozu.

Wybudowanie przez władze miasta tak prestiżowego pomnika w stolicy, będzie ich zasługą wobec historii oraz wobec obecnej i przyszłej Warszawy. Członkowie komitetu w ramach swych kompetencji pragną zachować jedynie nadzór autorski nad pomnikiem oraz treści ideowo inskrypcyjne.

Łączymy wyrazy głębokiego szacunku.

Przypis: W razie mojej nieobecności, uprzejmnie proszę o odczytanie na sesji niniejszego pisma oraz Uchwały Rady Warszawy z dn. 11 marca 2004 r.

Podpisała: Sędzia Maria Trzcińska – Honorowy Członek Komitetu Budowy Pomnika Ofiar Obozu Zagłady KL Warschau.

Narodowcy mówią?

2009-07-06T01:01:00.000-07:00

Rzadko w Gazecie Wyborczej zamieszczane były artykuły dotyczące KL Warschau, a już nigdy artykuły ukazujące kulisy starań o uświęcenie ofiar obozu. Taką pierwszą jaskółką jest artykuł Iwony Szpali i Tomasza Urzykowskiego z dn. 30 06 2009 r. „Pomnik KL Warschau – narodowcy mówią nie!” (*) Tytuł trochę dziwny bo wynikało by z niego, że jacyś narodowcy sprzeciwiają się budowie pomnika.

Dziwni narodowcy

Z treści wynika, że narodowcami są członkowie „Komitetu Ofiar Zagłady” z prezesem A. Terleckim na czele. Nie słyszałem o takim komitecie, ale miło, że Gazeta przynajmniej w stosunku do tych domniemanych narodowców odeszła od ksenofobicznych praktyk epitetowania ich nazistami. Miło także, że nie wymienia się w artykule skompromitowanego doktora Kopki lecz czcigodną sędzię Trzcińską. Wspomina się nawet o kamykach – składanych w proteście każdego dziewiątego dnia miesiąca przy skwerze Alojzego Pawełka. W tej informacji Gazeta pokonała nawet Nasz Dziennik, który nigdy o tym nie pisał...

Pomimo miłych gazetowych jaskółek, nie obyło się jednak bez manipulacji i tak; IPN nie potwierdza szacunkowej liczby 20 tysięcy ofiar obozu jak autorzy sugerują, lecz się od tych „ustaleń” pochodzących od Kopki – odcina. Odnośnie zaś wspomianego Jana Rudzińskiego, to nie ma on statutowych kompetencji decydowania o losie pomnika. Wspominała o nim sędzia Maria Trzcińska w Rozmowach niedokończonych w Radiu Maryja. (**) Zasłynął on ze szkodliwego dla sprawy pamięci o KL Warschau działania, poprzez dopuszczenie do rozbiórki w 2004 r. za jego przyczyną, urządzeń zagłady - takich jak betonowego muru szubienicy na Kole, na którym Niemcy dokonywali egzekucji Polaków poprzez powieszenie i paleniska w lasku na Kole w kształcie litery „T”, ktorego Niemcy używali do spalania zwłok zanim wybudowali krematoria.

Co do propozycji Władysława Terleckiego – zgłaszającego kolejny projekt na pomnik - wydaje mi się, że jako „narodowiec” zbyt łatwo odstępuje od miejsca poświęconego już przez księdza Peszkowskiego. Od miejsca, gdzie zakopano akt erekcyjny wraz z prochami z miejsc polskich kaźni jak Katyń, Miednoje... A przy tym wyraża lekceważenie dla akcji protestacyjnej „Niechaj przemówią kamienie” – akcji prawdziwie narodowej - składania kamyków i palenia zniczy w miejscu uświęconym pod pomnik.

Rozbijanie uprzednio podjętych ustaleń co do pomnika przy skwerze Alojzego Pawełka, może sugerować przeciwnikom budowy pomnika możliwość przyjęcia jakiegoś innego rozwiązania - pod pretekstem toczących się sporów. Takie rozwiązanie sugeruje oprócz omawianego artykułu także artykuł z dn. 25 06 2009 r. z "Życia Warszawy" pt. „Czy miasto postawi pomnik KL Warschau?” (***) Pan Władysław Terlecki już wcześniej zasłynął używając wpływu poprzez znajomą w Kongresie Polonii Amerykańskiej, aby kongres nie popierał budowy pomnika KL Warschał na skwerze Alojzego Pawełka gdyż pomnik jest „ateistyczny”.

Przepowiednia z Gardei

Pozwolę sobie dla zilustrowania sprawy budowy pomnika przytoczyć głos Haliny z Gardei – dostępny we wspomnianych Rozmowach Niedokończonych – głos o tyle cenny, że pochodzący od osoby niepolskiego pochodzenia, a więc osoby z poza uczestników sporu - obiektywnie krytyczny swą oceną z zewnatrz: „Pomnika KL Warschau nie będzie – tak twierdzi Halina Zamel. Dlaczego? - Będzie owszem zmiana lokalizacji, zwlekanie, może inna komisja, może nie ten wzór, prawda... Dlaczego? Dlatego, że proszę Państwa, Warszawa to jest miejsce bohaterskiego Getta. Warszawa to jest holokaust i cierpienie Żydów. – Za murem Polacy na karuzeli się krecą i jest im wesoło – nie można zburzyć takiego obrazu polskiego antysemityzmu wyssanego z mlekiem... No nie można bo wówczas świat zobaczyłby, że Polacy również byli mordowani i do tego dopuścić nie wolno...”

Sarkastyczna na pozór przepowiednia, ale czyż jej pierwsza część – dotycząca lokakalizacji pomnika – nie zaczęła się spełniać? Pod rozwagę radnym warszawskich przekładam.

Postscriptum

„Ekipa Hanny Gronkiewicz-Waltz stawia pomnik.” To zdanie ściągnąłem z Wyborczej i był to podtytuł, innego artykułu na ten temat - tych samych autorów, który przypadkowo znalazłem już po zakończeniu swojego artykułu. Tytuł artykułu brzmi: „Pomnik to za mało. Chcą też krzyży i tablicy” (****) Jego data prawie taka sama: 28 06 2009 (dwa dni różnicy). Ten gwałtowny wysyp tematu KL Warschau w Gazecie powinien coś znaczyć. Chyba, że jest to zwykła prowokacja bo z artykułu wynika, że pomnik ma być na terenie getta i poświęcony nie 200 tysiącom pomordowanych Polaków wśród których byli również i Żydzi, lecz 20 tysiącom głównie Żydów - pośród których były inne narodowości.

No cóż, widocznie zgrzeszyłem dostrzegając w wyborczej jaskółki i przyszła kara boska. Cytuję: „W maju na konferencji zorganizowanej na Uniwersytecie im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego przegłosowali fakt istnienia obozu jako urządzenia masowej zagłady.” Doprawdy nikt przed przeczytaniem tego w Gazecie nie wiedzał - bo czegoś takiego nie było. Z uczestników, wymienia tylko jednego i o dziwo uznanego przez Gazetę za „narodowca” – Władysława Terleckiego: „który wcześniej zidentyfikował powojenne urzadzenia wentylacyjne tunelu jako używaną przez Niemców komorę nawiewową”. Przy powielaniu tego odkrywczego novum, historycy będą traktować Wyborczą jak źródło...

Natomiast dr Andrzej Krzysztof Kunert „historyk II wojny światowej” – jeśli nie jest cymbałem ani postacią zmyśloną na użytek jakiejś gazetowej fikcji – o 600 tysiącach ofiar mówi jako źródło, bo taka liczba nigdy ze strony sędzi Marii Trzcińskiej nie padła o co doktor sędzię niezłomną dla dezinformacji pomawia.

Sprawę KL Warschau rozstrzyga natomiast definicyjnie „znawca dziejów okupowanej Warszawy” prof. Tomasz Szarota: „Liczba ofiar obozu – 20 tys. – jest całkiem realna. Ale nie byli to warszawiacy tylko Żydzi.”

No cóż profesor nie może być przecież kretynem i w tym jest jakiś szkopuł.

Przypisy:
(*)Pomnik Kl Warschau - narodowcy mówią: Nie!
(**)KL Warschau: niemiecki obóz zagłady dla Polaków
(***)Czy miasto postawi pomnik KL Warschau?
(****)Pomnik to za mało. Chcą też krzyży i kaplicy

Komory gazowe w Konzentrationslager Warschau

2009-06-01T21:34:00.000-07:00

Włodzimierz W. Bojarski
prof. dr hab. inżynier

Fabryka śmierci - Warschau

Konzentrationslager - KL Warschau to Vernichtungslager (wg. Rudolfa Hoessa) był niemieckim kompleksowym obozem zagłady mieszkańców stolicy i jej okolic oraz tysięcy Polaków mieszkających tu w czasie wojny, wysiedlonych z innych miast. Obejmował kilka podobozów na terenie miasta, komory gazowe, tereny męczeństwa i rozstrzeliwań oraz krematoria. Stanowił fabrykę śmierci, w której Niemcy przerabiali na popiół setki osób w ciągu doby. Ta straszliwa zagłada ludności polskiej była realizowana systematycznie, zgodnie z wcześniejszym, morderczym Planem Pabsta, jeszcze z 1939 r. Została ona zintensyfikowana zaraz po likwidacji warszawskiego getta. Mobilizowała też do obrony i była jednym z czynników stymulujących przygotowanie i wybuch Powstania Warszawskiego. Całkowite zburzenie miasta było również dalszym ciągiem realizacji wspomnianego planu zagłady polskiej stolicy.

Szacunki wskazują, że w kompleksie obozowym zamordowano około 200 tysięcy Polaków, niezależnie od pomordowanych później i zabitych w czasie Powstania Warszawskiego. To zbrodnia parokrotnie większa jak Katyń i Miednoje i podobnie jak tamte przez lata przemilczana i ukrywana. Także po wojnie, w lagrze przy Warszawie Zachodniej, kontynuowana była zbrodnicza działalność przez organy sowieckie NKWD, a następnie przez krajowy Urząd Bezpieczeństwa. Ci oprawcy przestrzegali, aby o lagrze nie mówiono. Także Żydzi i syjoniści, dawniej liczni w organach UB, wolą głosić, że Warszawa była miastem męczeństwa Żydów, a nie Polaków. (Tymczasem Żydzi byli masowo wywożeni i mordowani w Treblince oraz w Oświęcimiu – wraz z Polakami). Prawda o KL Warschau przeszkadza również nowym kolaborantom niemieckim. Wielu usiłuje więc tę prawdę jakoś przemilczeć i zamazać.

Komory gazowe w tunelu przy dworcu Warszawa Zachodnia

Obok różnych sposobów masowego morderstwa w KL Warschau, zapewne najważniejszą funkcję pełniły komory gazowe. Ich istnienie i funkcjonowanie jest wyjątkowo dobrze udokumentowane, m.in. dlatego, że te monstrualne, nieczynne urządzenia przy dworcu PKP Warszawa Zachodnia istniały po wojnie jeszcze przez pięćdziesiąt lat. W tym czasie zostały dobrze zbadane i udokumentowane, także dlatego, że próbowano (irracjonalnie i nieskutecznie) przystosować je do innych funkcji.

Z niemieckiego i morderczego punktu widzenia urządzenie wielkich komór gazowych do uśmiercania ludzi, w tunelu pod torowiskiem przy dworcu W-wa Zachodnia, miedzy dwoma sąsiednimi lagrami z ludźmi przeznaczonymi na zagładę, było pomysłem prawie oczywistym. Tym bardziej, że zaraz za torowiskiem, na wprost dworca Zachodniego znajdowała się wielka gazownia wytwarzająca trujący gaz miejski. Zapewne Niemcy próbowali wykorzystywać ten gaz w komorach tunelu do trucia ludzi. Stwarzało to jednak niebezpieczeństwo eksplozji, ponieważ gaz ten, w pewnej proporcji z powietrzem, tworzy mieszaninę wybuchową. Być może, stosowali także częściowo duszące gazy spalinowe z gazowni, ale tego nie wiadomo. Pewne jest natomiast, że dostarczali do komór gazy trujące w butlach, gdyż o tym mówią świadkowie.

Usytuowanie dwu lagrów przy dworcu W-wa Zachodnia uwidocznione jest wyraźnie na planie sporządzonym ze zdjęć lotniczych z 1945 i 1947 r. oraz potwierdzone w kartograficznym opisie Konzentrationslager i we wspomnianych dalej zeznaniach świadków. Na planie tym i w opisie zaznaczone są również komory gazowe. W końcu 1994 r. plan ten, uznany jako dokument dowodowy, został przesłany w końcu 1994 r. stronie niemieckiej.

Niemiecki tajny plan Warszawy z lat 1936-37 ?, z opisem strategicznych obiektów, wskazuje w przedłużeniu ulicy Bema na przepust (przejazd) pod torami : jeden pas długości 82 m. i wysokości 6 m., z konstrukcją stalową pod torowiskiem. Z bliższych relacji i zdjęć widać, że obok głównego tunelu przejezdnego, od strony wschodniej istniał drugi węższy tunel dla pieszych. W tym to tunelu Niemcy w 1942 r. wybudowali i wyposażyli dwie banie gazotwórcze oraz wielkie wentylatornie i szyby wentylacyjne. Zdjęcia pokazują na międzytorzu: górne części bani gazotwórczych i wyloty szybów wentylacyjnych .

W baniach wytwarzano mieszankę morderczego gazu, jaki wentylatory dużej mocy tłoczyły do tunelu głównego, do trucia tam ludzi, a następnie wysysały ten gaz z tunelu i wydmuchiwały na zewnątrz, na torowiska. Główna Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu podjęła dochodzenie prawne w celu pewnego ustalenia przeznaczenia i funkcji tych urządzeń. Dokumenty z 1988 r. podają wynikowe stanowisko w tej sprawie i stwierdzają jednoznacznie, że istniejące obiekty nie są urządzeniami kolejowymi ani drogowymi (np. dla potrzeb wentylacji tunelu).

Istotny dowód pracy komór gazowych w omawianym tunelu stanowi ekspertyza biegłych z.1989 r., złożona w śledztwie Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich przez czterech specjalistów z Politechniki Warszawskiej i innych placówek technicznych. Eksperci zgodnie stwierdzili: „Stan tych urządzeń wskazuje jednoznacznie na to, że były one urządzeniami komór gazowych z czasów okupacji hitlerowskiej”. Pewne wątpliwości powstałe w czasie niefachowych prób adaptacji tych urządzeń w okresie powojennym, o czym wspomina w.w. ekspertyza, wyjaśnia dodatkowy dokument.

Uzupełnieniem wspomnianej ekspertyzy jest komplet zdjęć tych urządzeń. Album dokumentacyjny obejmuje 11 zdjęć wraz z opisem technicznym. Między innymi zwrócono uwagę na gazoszczelne zamknięcia w przegrodach urządzeń, jednakowe w całym obiekcie. Takie drzwi widać też na zdjęciu górnej, zewnętrznej części bani, przy czym istotne jest, że drzwi są tu zamykane od zewnątrz, a więc gaz był wewnątrz. Nie są to drzwi np. do bunkra, narażonego na atak zewnętrzny.

Dalszy zbiór dowodów na istnienie i pracę komór gazowych w tunelu kolejowym przy dworcu W-wa Zachodnia stanowią zeznania szeregu świadków. Zeznają, że komory gazowe czynne były w tunelu głównie nocą, a tunel był zamknięty i dostęp do niego pilnie strzeżony. Bardzo cenne i konkretne są zeznania Feliksa Jedynaka, który jako maszynista kolejowy w latach 1940-1944 obsługiwał parowozownie w W-wie Wschodniej i W-wie Zachodniej oraz wiele razy przejeżdżał nad tunelem z komorami gazowymi. Stwierdza, że wielokrotnie widział, szczególnie po nocach, jak z tunelu wynoszono całe stosy trupów. „Przyjeżdżały po dwa, trzy ciężarowe samochody, na które więźniowie pod eskortą niemiecką, wrzucali martwych. (...) Pod tunel przyjeżdżał samochód ciężarowy, niemiecki z załadowanymi butlami. Butle te robotnicy wtaczali do tunelu. W butlach tych był jakiś rodzaj gazu. (...) Stojąc na wprost tunelu, wyziewały z niego opary duszące i wzbierające mdłości.” W drugim zeznaniu podaje m.in. : „Gazowanie Niemcy prowadzili nocą, a bardzo wcześnie rano wywożono zwłoki osób zagazowanych. Wynoszenie zwłok z komór gazowych i ich wywożenie na spalenie do krematoriów na Gęsiówce widywałem 3-4 razy w tygodniu w okresie od połowy kwietnia 1943 r. (...) Banie [gazotwórcze] zbudowane były jesienią 1942 r. na międzytorzu Dworca Zachodniego.”

Świadek Adela Koprowska stwierdziła m.in.: "Wozy prowadzili SS-mani w czarnych mundurach. Wtedy, kiedy wozy te pojawiały się przy tunelu, to tunel był nieprzejezdny (..) Po przywiezieniu transportu do tunelu słychać było jęki ludzkie (...). Wwożono do tunelu jednorazowo cztery wozy, czasem mniej, czasem więcej. Jak oni ludzi gazowali w tunelu, to rozchodził się zapach gazu, to czuć go było aż na ulicy Szujskiego [gdzie świadek mieszkała]. (...) W tunelu przy ul. Bema Niemcy gazowali ludzi, tak jak podałam, od jesieni 1942 r. do sierpnia 1944 r.” Częściowo te dane potwierdza także żyjący jeszcze świadek Bolesław Staroń.

Powyższe zeznania nie pozwalają na dokładniejsze oszacowanie liczby osób traconych w tunelu. Jeśli przyjąć, że w ciągu doby (nocy) Niemcy realizowali tylko jeden morderczy cykl opisywany przez świadków i dokonywali go cztery razy w tygodniu, to liczbę mordowanych osób w ciągu tygodnia można szacować na 600 do 900. Nie jest jednak wykluczone, że Niemcy truli ludzi w tunelu także bezpośrednio na samochodach, bez wyładunku i dokonywali tego dwa i trzy razy na dobę, co liczbę mordowanych znacznie by zwiększyło.

Przedstawione urządzenia komór gazowych stały wiele lat i każdy kto chciał, to je oglądał. Dopiero w związku z przebudową tuneli i potrzebą ich demontażu, Rada Ochrony Pamięci, Walk i Męczeństwa w 1995 i 1996 r. postanowiła dokonać rekonstrukcji urządzeń zbrodni oraz opracować projekt architektoniczny upamiętnienia tego miejsca męczeństwa. Tutaj przez wiele lat ludność Warszawy składała kwiaty i zapalała znicze. Niestety, dotychczas Rada nie wywiązała się z tego ważnego obowiązku, który sama ustaliła.

Wprawdzie urządzenia komór gazowych w tunelu przy dworcu W-wa Zachodnia zostały zdemontowane i zniszczone kilkanaście lat temu, to są ludzie którzy stale je pamiętają. Ważniejsze, że są trwałe dowody. Wszystkie wskazane powyżej dokumenty stanowią niepodważalny dowód, że od 1942 r. do pierwszych dni sierpnia 1944 r. były i pracowały w tunelu wielkie komory gazowe dużej wydajności i w nich Niemcy masowo mordowali Polaków, po likwidacji getta w Warszawie.

Inne miejsca mordowania gazem w Kl Warschau

Niemcy stosowali gaz do trucia ludzi także w innych miejscach kompleksu obozowego. Dwa raporty Centralnej Służby Wywiadowczej Dowództwa Narodowych Sił Zbrojnych mówią o komorze gazowej urządzonej w gmachu byłego więzienia wojskowego przy ulicy Gęsiej nr. 26. Raport ogólny z 6.11.1943 r. donosi, że : „Tamże pod ziemią wybudowana została komora gazowa, nazywana przez więźniów „Piecem Śmierci”. Raport szczegółowy z 19.11.1943 stwierdza: „W nocy z 17 na 18 października 43 r. w b[yłej] dzielnicy żydowskiej przy ul. Gęsiej 26, w b[yłym] gmachu polskiego więźienia wojskowego, w komorze gazowej zagazowano po raz pierwszy 150 Polaków, zatrzymanych w ostatnich łapankach na ulicach Warszawy”. W dalszym ciągu raport donosi: Komora gazowa po pierwszym wypróbowaniu ma być czynna dla dalszych mordów”. (Cytuję za artykułem Leszka Żebrowskiego: Spór o Kl Warschau; Nasza Polska nr.34 z 14.11.2004 ).

Działały też mniejsze komory gazowe. M Trzcińska podaje (s.178), że w dniu 16 maja 1946 r. podczas oględzin sądowo-milicyjnych terenu posesji przy zbiegu ulic Gęsiej i Zamenhofa, sędzia Halina Woreńko widziała : „cele nie posiadające dalszych wylotów, z małym otworem pod sufitem”. Stwierdziła : „na środku celi kupę chloru, w krzakach ogródka rozsypany cyklon i puszki, w których widoczne były kryształki cyklonu wielkości ziaren fasoli”. Podobny obraz pomieszczeń w więzieniu przy ul. Gęsiej przedstawia protokół przesłuchania Andrzeja Janusza D. Zwraca on uwagę na fakt, że pomieszczenia te nie miały okien oraz miały drzwi uszczelnione gumą. W jednym pomieszczeniu były puszki z gazem. „Puszek tych widziałem na Gęsiówce tysiące (...). Przypuszczam, że to są właśnie komory gazowe”. Te dowody dają już pewność, że i w tych lagrach Kl Warschau stosowano na szeroką skalę gaz do mordowania Polaków.

Dokumenty i pomnik męczeństwa

Przez wiele lat po wojnie nie mówiono o lagrach niemieckich przy dworcu Zachodnim i o komorach gazowych w tunelu, ponieważ, jak już wspomniano, lagry te przejęły władze sowieckie – NKWD, a następnie UB. Był to temat tabu, nie do końca rozeznany i zapewne dlatego został pominięty w obszernej książce Władysława Bartoszewskiego p.t. Warszawski pierścień śmierci 1939-1944, opracowanej przed rokiem 1970. (Drugie, poszerzone wydanie książki ukazało się w 1970 r. i trzecie niezmienione w 2008 r.). W. Bartoszewski pisze jednak wyraźnie, że po likwidacji warszawskiego getta, od października 1942 r. poszerzyła się akcja eksterminacyjna przeciwko Polakom; wielkie obławy uliczne i zsyłki do obozów koncentracyjnych, w tym do Majdanka koło Lublina. Stwierdza też, że w następnej fazie (wymienia 1943 r.) wyraźnie zmalała liczba transportów kierowanych do obozów koncentracyjnych. W tym czasie „na plan pierwszy wysuwa się pospieszne, masowe mordowanie Polaków” [na miejscu]. (Patrz wyd. II, s. 440-441, lub wyd. III, s. 445-446). Jako miejsca straceń wskazuje jednak tylko ruiny getta i „prawie codzienne egzekucje publiczne”.

Masowe mordy ludności polskiej w obozie zagłady Kl Warschau oraz istnienie tam komór gazowych wraz z krematoriami stanowiły wprawdzie składnik świadomości narodowej, ale były znane nielicznej, ocalałej ludności stolicy. Ścisłe badania prokuratorskie dotyczące lagrów przy dworcu W-wa Zachodnia podjęła Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce dopiero w latach osiemdziesiątych i w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych ub. wieku. Zweryfikowane dokumenty zostały w 1994 r. przesłane do Niemiec, jako materiał dowodowy, dla potrzeb prowadzonego tam procesu w Monachium.

W 2001 r. Sejm RP podjął uchwałę o budowie pomnika upamiętniającego męczeństwo i ofiary KL Warschau. Następnie Rada Warszawy przyjęła podobną uchwałę, wyznaczyła miejsce pomnika na skwerze Alojzego Pawełka przy ul. Prądzyńskiego oraz przyznała na ten cel dotację w wysokości pół miliona zł. na 2004 r. Wobec zgłaszanych, fałszywych wątpliwości, prezes Instytutu Pamięci Narodowej prof. dr. hab. Jan Kurtyka w oficjalnym stanowisku z 2006 r. stwierdził, że : "śledztwo w sprawie Kl Warschau (...) oraz jego dotychczasowe rezultaty – w świetle uchwały Sejmu RP z 27 lipca 2001 roku [w sprawie upamiętnienia ofiar Kl Warschau] pozwalają na uznanie treści tej uchwały za wystarczającą inspirację do dalszych działań na rzecz budowy pomnika w sprawie Kl Warschau."

Wbrew wszystkim dowodom, ustaleniom i uchwałom, budowa pomnika upamiętniającego ofiary Polaków pomordowanych w polskiej stolicy jest stale blokowana. Wielu Polaków, a nawet działaczy państwowych nie zna tej strasznej prawdy z najnowszych dziejów ojczyzny. Do zbrodni ludobójstwa dołącza się od kilku lat zbrodnia odmawiająca setkom tysięcy pomordowanych prawa do czci i pamięci. Jest to przejaw wielkiego zdziczenia, ponieważ czczenie pamięci zmarłych i poległych należy do najstarszych składników kulturowych jakie przez wieki były respektowane wśród wielu narodów, w czasie pokoju i na wojnie. Dopiero hitlerowcy i stalinowcy złamali ten ryt, m.in. w Warszawie i to jest jakoś kontynuowane.

Niniejsza prezentacja oparta jest na kopiach niekwestionowanych dokumentów, dotyczących komór gazowych, zaczerpniętych z ksiązki Marii Trzcińskiej: KL Warschau obóz zagłady dla Polaków (Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, Lublin 2007), z książki Bogusława Kopki: Konzentrationslager Warschau Historia i następstwa (Wyd. Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2007) oraz innych dokumentów, wypożyczonych od M. Trzcińskiej. W ciągu wielu lat Pani sędzia Maria Trzcińska prowadziła z wielkim zaangażowaniem urzędowe śledztwo w sprawie KL Warschau. Za bogaty dorobek w tej sprawie wyrażamy Pani Sędzi wielkie podziękowanie. Niewątpliwie wszystkie te dokumenty znajdują się w zbiorach Instytutu Pamięci Narodowej.

Manipulacje historyczno-polityczne

Jak wspomniano, urządzenia komór gazowych stały jeszcze pół wieku po wojnie. Jednak w parę lat po ich rozebraniu, zamiast planowanej przez Radę Ochrony Pamięci, Walk i Męczeństwa oraz zapowiedzianej w 1995 i 1996 r. rekonstrukcji komór oraz budowy pomnika upamiętniającego miejsce męczeństwa, ujawnił się jakiś zafałszowany nurt polityczny. Bez żadnych nowych badań, przewodniczący Rady Ochrony Pamięci, Władysław Bartoszewski stwierdził kategorycznie w wypowiedzi dla „Rzeczypospolitej” z 23.03.2004: „Nie było w Warszawie komór gazowych”. Wykluczył też istnienie w Warszawie obozu zagłady 200 tysięcy Polaków.

Dla podbudowania tej tezy podjęto poszukiwanie nowych świadków, którzy mogliby zaświadczyć, iż widzieli, że niczego nie było i nic nie widzieli. We wspomnianej powyżej książce B. Kopki jest zamieszczonych kilka takich zeznań i warto zwrócić uwagę na daty przesłuchań. Słyszałam, że znaleźli się i tacy rzekomi świadkowie, którzy nieproszeni składali wizyty księżom proboszczom na Woli, aby ich zapewnić, że nie widzieli ani lagrów, ani komór gazowych.

Drugi nurt nowego dochodzenia usiłował zdyskwalifikować wcześniejsze, bardziej wymowne zeznania świadków. W podanym w książce B. Kopki protokóle ponownego przesłuchania, w dniu 29.08.2005, Adeli K.(Koprowskiej), w wieku już 83 lat, widać ślady „zmiękczania” świadka, m.in. przez odczytanie mu fragmentów jego zeznania z przed kilku lat oraz zadanie absurdalnych pytań : „Czy była pani świadkiem, aby Niemcy w tunelu uśmiercali ludzi? oraz „Czy była pani świadkiem, aby w tunelu przy Dworcu Zachodnim Niemcy używali gazu?”. [A przecież tunel był niedostępny i pilnie strzeżony przez Niemców]. Świadek dostrzega rozbieżności w swych zeznaniach, ale zaznacza, że ma słabą pamięć. Potwierdza jednak wyraźnie, że w nocy jak się otworzyło okno czuło się gaz, „coś takiego słodkiego, zbierało się na torsje”.

Ważny świadek Feliks Jedynak chyba w 2005 r. już nie żył, ale w książce B. Kopki jest nota, że po latach sprawdzano zgodność jego danych personalnych. Dotarto też do kuzynki świadka, osoby młodszego pokolenia, zapytując, czy pan Feliks J. był rzeczywiście technikiem, inżynierem i maszynistą pracującym w warszawskich parowozowniach. I ta próba dyskwalifikacji wcześniejszego zeznania nie udała się.

Książka B. Kopki nie przedstawia wspomnianego na początku, ogólnego szkicowego planu kompleksu obozu Kl Warschau, z zaznaczeniem komór gazowych, przekazanego w 1994 r. stronie niemieckiej. Zamiast tego podaje, za książką wybitnego historyka N. Daviesa: Powstanie 44, podobny „domniemany” plan, zafałszowany pominięciem komór gazowych w tunelu. Taki zafałszowany plan widać ktoś popularyzował za granicą wśród historyków i stąd znalazł się on u N. Daviesa. A na zagranicznych autorów już się można w kraju powoływać, choć B. Kopka tego formalnie nie czyni.

Z dwudziestu dokumentów, dowodów istnienia komór gazowych i masowej zagłady Polaków w Kl Warschau, zamieszczonych w moim referacie na wspomnianą konferencję, książka B. Kopki podaje tylko trzy, a pomija wszystkie pozostałe. Nie próbuje nawet ich kwestionować, gdyż są niepodważalne. Za to książka wzbogacona jest licznymi protokółami nowszych przesłuchań świadków, które niewiele istotnego wnoszą do sprawy. Tak zredagowane, obszerne dzieło B. Kopki w pełni odpowiada zamówieniu politycznemu, wcześniej zgłoszonemu przez W. Bartoszewskiego. (A jeśli fakty i dowody przeczą takiemu zapotrzebowaniu, tym gorzej dla faktów). Książka została też zaraz wykorzystana przez prezydenta Warszawy H. Gronkiewicz-Waltz do zablokowania budowy pomnika upamiętniającego ofiary Kl-Warschau (pismo z 28.09.2007). Potwierdza to dodatkowo konstatację, że książka została opracowana na zamówienie polityczne i nie jest obiektywna.

Żyją jednak jeszcze świadkowie strasznych dni mordu i są wiarygodne dokumenty. W celu przypomnienia i uściślenia prawdy o KL Warschau Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie zorganizował wspólnie z Instytutem Pamięci Narodowej 15 maja b.r. poważną konferencję naukową na ten temat. Niech prawda o KL Warschau i ludobójstwie setek tysięcy Polaków w polskiej stolicy dotrze do młodzieży i starszych oraz do tych, którzy są zobowiązani zrealizować uchwałę Sejmu RP i pomóc w budowie pomnika. Domagamy się uznania prawdy oraz poszanowania prawa i obyczaju. Domagamy się realizacji pomnika ofiar KL Warschau, a w przyszłości na wzgórzu, usypanym z warszawskiego gruzu i popiołu pomordowanych, powstanie godne mauzoleum z pomnikiem Miasta Nieujarzmionego.

Włodzimierz W. Bojarski
prof. dr hab. inżynier

Konzentrationslager Warschau Bogusława Kopki

2009-05-18T20:19:00.000-07:00

I

Kolejne rocznicowe obchody Powstania Warszawskiego przebiegają w cieniu skandalu, związanego z uznaniem martyrologii Powstańców Warszawskich, w odróżnieniu od uporczywego nieuznawania martyrologii tych Warszawiaków, którzy zostali wymordowani w obozie koncentracyjnym w centrum Warszawy - Konzentrationslager-Warschau. Skandal potęgowany jest faktem, że prawdę o martyrologii warszawiaków stara się ukryć i wymazać z pamięci Polaków prezydent Warszawy - Hanna Gronkiewicz-Waltz - przez blokowanie pozwolenia na budowę pomnika, który z jednej strony byłby panteonem Miasta Nieujarzmionego Warszawy, lecz także symbolicznym grobem ofiar – przewyższających swą liczebnością liczbę ofiar Powstania Warszawskiego.

Wzbranianie w takim przypadku budowy pomnika jest hańbą i przestępstwem równym zakazowi pochówku. Jest stawaniem po stronie oprawców i sprzyjaniem by zbrodnia została w niepamięć zatarta. Jest wreszcie drwiną z Polaków przez osobę wybraną przez nich do zaszczytnej - lecz jednak do służby.

Znamienne, że tak jak ludobójstwo niemieckie było wprzęgnięte w realizację planu zagospodarowania przestrzennego terenu (plan Pabsta) tak dla odmiany współcześnie - uprawnienia prezydenta miasta do kształtowania zagospodarowania przestrzennego terenu - wykorzystywane są do wynaradawiania Polaków. Tymczasem naród wraz z utratą swojej tożsamości – na którą składa się między innymi pamięć historyczna – ginie.
Dla przypomnienia: urbanistyczny plan Pabsta zakładał całkowitą likwidację („rozbiórkę”) stolicy Polski i wybudowanie na tym miejscu „Nowego niemieckiego miasta Warszawa" (niem. Die neue Deutsche Stadt Warschau). Planowano pozostawić przy życiu jedynie kilkadziesiąt tysięcy warszawiaków w obozie na Pradze do wykorzystania ich w pracy niewolniczej dla Niemców. Realizacji tego planu w zakresie redukcji liczby mieszkańców służył KL Warschau.

II

W skandal braku pomnika likwidowanej przez Niemców Warszawy – symbolu polskiej państwowości wmieszany jest również Lech Kaczyński, jako prezydent Polski. Jego wina polega na niedotrzymaniu obietnicy wyborczej - wybudowania tego pomnika – równoważnej w tym wypadku z niedotrzymaniem słowa honoru, danego narodowi polskiemu przed kamerami telewizji Trwam, przez osobę pełniącą wówczas funkcję Prezydenta Warszawy.

Znany jest w polskiej historii przypadek Alfreda Biłyka - ostatniego polskiego wojewody Lwowa, który w 1939 r. nie mogąc spełnić obietnicy pozostania z mieszkańcami w okupowanym mieście - nawet nie ze swojej winy - bo w skutek otrzymania od premiera polecenia wyjechania w tym czasie do Kut – popełnił samobójstwo z powodu niedotrzymania słowa honoru. W przypadku prezydenta Kaczyńskiego dotrzymanie słowa honoru jest wciąż jeszcze możliwe. Tymbardziej, ze teraz jako Prezydent odrodzonej Polski moc sprawczą wypełnienia zobowiązania powinien posiadać...

Z incjatywy Komitetu Budowy Pomnika Ofiar KL Warschau i Stowarzyrzenia Rodzin Warszawskich „Wars i Sawa” prowadzona jest akcja protestacyjna - polegającą na składaniu kamyków w miejscu uświęconym pod pomnik. W kosciele św. Stanisława Biskupa Męczennika przy ul. Bema, odprawiane są każdego 9 dnia miesiąca msze jak niegdysiejsze msze za Ojczyznę. Jak niegdyś nie ma o nich w gazetach, lecz ludzie jakoś się dowiadują i przychodzą z kamykami nieraz z daleka. Są one składane w miejscu wyznaczonym pod pomnik na skwerze im. Alojzego Pawełka. Niechaj te kamienie wreszcie przemówią. Przecież decyzję budowy pomnika podjął uchwałą sejm polski jeszcze w 2001 roku. Tymczasem na skutek kieresowego IPN – sabotującego sprawę obozu koncentracyjnego KL Warschau – pomnik za czasów Lecha Kaczyńskiego, jako prezydenta Warszawy nie powstał.

Zielone światło w sprawie jego budowy zostało zapalone wraz z nadejściem prezesa Kurtyki i jego orzeczenia w sprawie Konzentrationslager Warschau, a także opinii zespołu ekspertów spośród najlepszych polskich historyków. I oto w momencie, kiedy wydawałoby się, że wieloletni wysiłek sędzi niezłomnej – czcigodnej Marii Trzcińskiej – w ujawnianiu prawdy o zabijanej stolicy Polski nie może być powstrzymany antypolonizmem pani prezydent Warszawy - wybucha niemiecka bomba, czy może raczej żydowski niewypał... Oto Hannie Gronkiewicz-Waltz, która zamiast trafić przed komisję sejmową niż na prezydenta stolicy za nadzór nad prywatyzacją Polski – przychodzi z odsieczą niejaki Kopka z IPN. Pan Kopka w sali muzeum Powstania Warszawskiego - zwanej imieniem niegdysiejszego zarządcy mienia pożydowskiego w okupowanej Warszawie - prezentuje książkę odrzucającą bez podania logicznej przyczyny ustalenia sędzi Marii Trzcińskiej.

III

Książka „Konzentrationslager Warschau” Bogusława Kopki (wydanie IPN 2007) zawiera podtytuł „Historia i następstwa” lecz z historią w rozumieniu tradycyjnym - ma tyle wspólnego ile kopka z górą. Odnośnie zaś następstw to jakoś ich w książce nie widać. Chyba, że autor miał na myśli mordowanie Żydów przez uwalniajacych ich wprzódy z Gęsiówki powstańców warszawskich. Takie „świadectwa” przytacza dr Kopka w swej książce za Kwartalnikiem Historii Żydów (nr 1, 2003) i uściśla, że byli to żołnierze Narodowych Sił Zbrojnych. Wynika stąd, że następstwem funkcjonowania obozu było rozbudzenie w Polakach żydobójczej bestii.

Już sama przedmowa napisana przez Dyrektora Biura Edukacji Publicznej IPN, dr Jana Żaryna wywołuje zdumienie i niesmak - pomimo, że wyraża on cyt.: głęboki szacunek pani sędzi Marii Trzcińskiej i podziękowanie w imieniu kierownictwa Instytutu za to, że swoją zdecydowaną działalnością uruchomiła całą machinę biurokratyczno-prawną państwa polskiego, a to umożliwiło powstanie niniejszej publikacji. Jest ona owocem determinacji środowiska, które od lat postuluje budowę pomnika ofiar KL Warschau

Trzeba być bezczelnym manipulatorem aby tak napisać, bowiem wynikałoby z tego, że książka Kopki jest uwieńczeniem wysiłków sędzi niezłomnej i działającego z jej inicjatywy Komitetu Budowy Pomnika; a więc treści w niej zawarte są po myśli sędzi Marii Trzcińskiej i zbieżne z wynikami jej badań, a pomnik conajmniej na ukończeniu. Tymczasem publikacja de facto sprawę budowy pomnika blokuje poprzez dogodny pretekst do nie wydania pozwolenia na budowę przez Prezydenta Warszawy.

Posłuchajmy jeszcze dyrektora Żaryna cyt.: Pierwotnie w części analitycznej miał się znaleźć także artykuł pani sędzi Marii Trzcińskiej, która jednak ostatecznie zdecydowała się na opublikowanie swojego raportu poza wydawnictwem IPN. No proszę - raportu a nie artykułu. I przy tym należałoby panu Żarynowi zadać publiczne pytanie, a dlaczego to pani sędzi - zasłużonej w sprawie KL Warschau - nie zlecił napisania części analitycznej, do której materiały gromadziła przez lata z największą determinacją - z narażeniem życia, a Kopce napisanie artykułu? W rezultacie Kopce powierzono napisanie książki w oparciu o materiały, które były dorobkiem czyjegoś życia. Na jakiej podstawie? Według jakich norm, prawideł? A dodatkowo, skoro sprawa KL Warschau jest rangi narodowej - bo co do tego wątpliwości chyba nie mamy - to jakie kryteria, jakie osiągnięcia zawodowe zdeterminowały wybór niejakiego Kopki?

W przedmowie Żaryna - nieco większej od jednej strony - jeszcze jedna informacja jest frapująca cyt.: Najistotniejsza kwestia, którą autor próbuje rozstrzygnąć, dotyczy charakteru obozu. Poświadczenie istnienia komór gazowych na obszarze KL Warschau pozwoliłoby wpisać to miejsce na listę obozów zagłady, takich jak Treblinka, Majdanek, Bełżec czy Sobibór.

Dyrektor Biura Edukacji Publicznej IPN tym jednym zdaniem wymierza policzek sędzi Marii Trzcińskiej – ignorując ustalenia jej śledztwa - a jednocześnie uwiarygadnia swym autorytetem fikcję rozstrzygania o ludobójstwie rozstrzygniętym jeszcze w czasie jego trwania przez najlepszego eksperta w dziedzinie zagłady – Rudolfa Hoessa, który na swojej mapie wykazał KL Warschau jako vernichtungslager. Pan Żaryn zajmuje tu stanowisko zbieżne z działającym niegdyś w IPN stalinowskim prokuratorem Kaniewskim i późniejszym prokuratorem Kuleszą. Pan Żaryn jakoś nie dostrzega, że już same krematoria z olbrzymimi ilościami prochów ludzkich są dowodem ludobójstwa, a ich rozmiary i wydajność tylko potwierdzają istnienie tej monstrualnej komory przy Warszawie Zachodniej. Zresztą, czy znane są przypadki funkcjonowania w niemieckich obozach zagłady krematoriów bez towarzyszących im komór gazowych? A wreszcie według jakiej logiki o dokonaniu mordu decyduje sposób jego dokania a nie bezsprzeczny fakt dokonania potwierdzony protokółem komisji ekshumacyjnej?

IV

Norman Davies w swojej sławnej „Europie” zauważa, że wraz z odrzuceniem przez postmodernizm tradycyjnych norm i wartości – stworzono na potrzeby przeprowadzenia politycznych programów specjalnych historyków „odrzucających tyranię faktów”. Owych historyków rozpoznajemymy po nieuznawaniu kanonu wiedzy historycznej jak też zasad konwencjonalnej metodologii.

Kiedy zgłębiamy „Konzentrationslager Warschau” Kopki - odnajdujemy tu całą gamę wskazanych mechanizmów. Autor nie ustosunkowuje się lub w ogóle pomija w swoim opracowaniu najważniejsze dokumenty i materiały dowodowe zgromadzone na przestrzeni wielu lat przez sędzię Marię Trzcińską, a w to miejsce wkłada obszerne cytaty niezwiązane merytorycznie z tematem. Są to sympatyczne poniekąd opowiastki Bartoszewskiego o dzielnych konspirujących dziewczętach - sprowadzone wszak do infantylizmu, czy fragmenty podnoszące polski antysemityzm i odgrzewające na nowo akcję Cichego z Wyborczej o mordowaniu Żydów w czasie Powstania Warszawskiego. Akcję zakończoną zresztą dzięki krucjacie polskich historyków pod wodzą Leszka Żebrowskiego – odwołaniem zarzutów przez wywołującego ów skandal Michnika. Dlaczego pan Kopka odgrzewa na nowo stare kotlety i to niejako pod skrzydłem IPN, można by odgadnąć wpisujac ów skandal w szerszą polityczną akcję.

V

Po odrzuceniu przez Kopkę materiałów typu zeznania norymberskie a innych - jak rozkaz Himmlera z dn. 9 października 1942 - potraktowanie intencjonalnie tzn. przyjęcie, że Himmler musiał być idiotą nakazując rozmieszczenie żydowskich robotników w KL Warschau, którego jeszcze wtedy według Kopki nie było - wyszło panu doktorowi, że obóz nie działał poza terenem getta czyli tzw. „Gęsiówką” i nie był obozem zagłady.

Według dr Kopki wszystkie zeznania świadków zarejestrowane przez sędzię Marię Trzcińską - ze wzgledu na duży upływ czasu od zdarzeń - są niewiarygodne, pomimo, że tworzą spójny i logiczny obraz i podparte są niepodważalnymi dowodami. Nie dotyczy to naturalnie zeznań świadków żydowskich czy przesłuchiwanych jeszcze później przez prokuratora Kochanowskiego.

Po tych wszystkich kopkach pana Kopki, które można by tu długo wymieniać, pan doktor dochodzi do ostatecznej konkluzji w której zaprzecza nie tylko ustaleniom sędzi Marii Trzcińskiej lecz w ogóle polskiej martyrologii i niemieckiemu ludobójstwu na Polakach w czasie II Wojny Światowej stwierdzajac, że: nazistowski aparat terroru nie był w stanie realizować planu równoczesnej zagłady fizycznej dwóch narodów – Polaków i Żydów (...) odkładając tym samym na czas nieokreślony decyzję co do przyszłego losu Słowian, w tym Polaków. (131) (sic!)

Doprawdy trudno tu polemizować. Wypada tylko pogratulować panu prezesowi Kurtyce rodzynków w jego drużynie i zapytać czy - w zgodzie z ustawą o IPN - miało prawo ukazać się owe monstrualne dziwactwo pod szyldem polskiego IPN, i jakie mogą być tego polityczne reperkusje?

Było już zabijanie historii w Instytucie Pamięci Narodowej przez motykowanie Motyki i nikomu włosa z głowy pan prezes nie wyrwał. Przyszło zatem i kopkowanie. Norman Davies we wspomnianej już „Europie” trochę nas jednak pociesza, że śmierć historii powoduje też pomór uśmiercającej przyczyny.

VI

Książka Kopki zawiera znaczny, lecz jednak niekompletny zestaw protokółów z zeznań świadków. Nie można zatem na podstawie niepełnego materiału, wyrobić sobie rzetelny pogląd na sprawę - zwłaszcza przy nieznanym kryterium doboru protokółów przez prezentera. Można jednak rozpoznać przyjętą metodę śledztwa i cel - dokąd zmierzało – zwłaszcza znając morale niektórych prokuratorów kształtujących zeznania – takich jak chociażby prokurator Lech Kochanowski - obciążony udziałem w represjach w stanie wojennym - wymierzonych w ruch Solidarności i pomimo tego pozytywnie zlustrowany przez Witolda Kuleszę – szefa pionu śledczego IPN i zastępcę Kieresa.

Przy panu Kuleszy warto się chwilę zatrzymać i to nie tylko z powodu jego bezkarnego udziału w wyczyszczeniu archiwów IPN z dowodów niemieckiego ludobójstwa na polskim narodzie, lecz także z powodu wprowadzenia przez niego pojęcia kłamstwa oświęcimskiego. Jak wygląda jego nadzór autorski niech świadczy fakt, że liczbę ofiar obozu Auschwitz obniżono kilkakrotnie, a ostatnie, żyjące jeszcze ofiary tego obozu – nie mogąc znaleźć powiernika swojego protestu - zaniosły swoje świadectwa na Jasną Górę do Matki. Tak nawiasem to chodzi tu głównie o pomordowanych Żydów. Bo to oni szli z rampy bez ewidencji. Warto też wspomnieć, że o tych wykluczonych z historii ofiarach holokaustu możemy się już dowiedzieć tylko z tak zwanego antysemickiego Radia Maryja.

Profesor Witold Kulesza po awansie w IPN na dyrektora Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, odznaczony został w 2001 roku Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Czy tak jak dopuścił do kłamstwa oświęcimskiego miał również wpływ na kłamstwo warszawskie? Czy przypadkiem nie jego obowiązkiem było zabezpieczenie na potrzeby śledztwa istniejących instalacji gazotwórczo-nawiewowych na międzytorzu i w tunelu na terenie Warszawy Zachodniej? A jak się ma takie postępowanie w świetle ustawy o IPN? A cóż na to sekretarz Rady Pamięci Walk i Męczeństwa – Przewoźnik - zachowujący obojętność na niszczenie śladów ludobójstwa, a jednocześnie dopominający się od sędzi Trzcińskiej listy ofiar zagazowanych - potrzebnych mu do pozytywnej opinii w sprawie pomnika.

Wracając do protokółów przesłuchań prokuratora Kochanowskiego – odnosi się wrażenie, że przyświecającym mu celem było zdewaluowanie sędzi Marii Trzinskiej i jej świadków metodami wprost ubeckimi. Panu prokuratorowi coś jakby się pomyliło i obiektem jego śledztwa stało się nie ludobójstwo w Konzentrationslager Warschau lecz sędzia niezłomny – czcigodna pani Maria Trzcińska!

Myślę, że ta sprawa zasługuje na osobne opracowanie ale póki co wymienię przynajmniej jedno prokuratorskie „zwycięstwo”. Udało mu się wyciągnąć od przesluchiwanej ofiary, że pani sędzia zawyżyła wykształcenie świadka. Tymczasem tenże prokurator pana Bartoszewskiego wyciąga nawet na wyższe. No coż, niegdysiejsi prokuratorzy reżimowi - szczególnie wojskowi – posiadają talent wyciągania zeznań...

VII

Osoba ukrywająca mordercę staje się automatycznie wspólnikiem jej zbrodni. Przez analogię również zbrodnią jest haniebny proceder fałszowania historii – tym bardziej jeśli przedmiotem fałszowanej historii jest ludobójstwo.

Śledząc lata zmagań sędzi niezłomnej z prokuraturą, a więc organem powołanym do ochrony praworządności – przestajemy mieć wątpliwości, że właśnie ten organ jest największym zagrożeniem dla Polski. Widać to doskonale po przypadku KL Warschau, gdzie prokuratura zabija sprawę dla Polski największą - związaną z polską pamięcią narodową, tożsamością, trwaniem... Skandal, za skandalem nie porusza tu jednak żadnych trybów sprawiedliwości społecznej lecz jedynie sprawia, że śledztwo przechodzi w kręgu zaklętym z rąk do rąk. Od diabła do diabła - chciało by się powiedzieć - bo prokurator uwikłany nawet obcym wywiadem nie podlega lustracyjnemu wyświęceniu, lecz co najwyżej zmianie Lucypera...

Premier Kaczyński stan polskiej prokuratury definiuje następujaco: „Prokuratorzy, którzy być może sami powinni być przedmiotem zainteresowania organów ścigania, zostają prokuratorami bardzo wysokiej rangi.”

W świetle tak porażających faktów można mieć wątpliwości odnośnie polskiej suwerenności. Nie można natomiast mieć wątpliwości co do jednego; jeżeli pamięć o martyrologii w Obozie koncentracyjnym KL Warschau zwycięży – przetrwamy również jako naród.
Pozostając w trosce o przetrwanie musimy wszak postawić jedno publiczne pytanie; jakiż to los czeka sprawę KL Warschau pod wodzą prokuratora Kupydłowskiego z Łodzi, który nie może sobie poradzić ze znalezieniem „sąsiadów” polskiej ludności w Nalibokach, pomimo, że „sąsiedzi” swe zbrodnie sami opisali w książkach - a wyznania ich - są zbieżne z zeznaniami wciąż żyjących polskich świadków tej zbrodni?

VIII

Według Leszka Żebrowskiego, białe plamy historii zapełniane są zawsze przez innych. Tymczasem proces reedukacji Niemców po erze hitlerowskiej przebiegał opornie i nigdy nie został tak naprawdę zakończony. Obecnie obserwuje się zjawisko przebiegające w kierunku odwrotnym. Do jakiego punktu dojdzie – trudno powiedzieć. Miejmy nadzieję, że nie będzie to punkt o takich samych parametrach jak kiedyś gdy wybuchła wojna.
Mający za sobą przykre doświadczenia Żydzi, na wszelki wypadek obstalowali sobie w Niemczech pomnik holokaustu – kreując przy okazji wrażenie o niedobrych polskich sąsiadach (Gross). Pozbyli się w ten sposób Polaków jako konkurentów do niemieckiej pokory. Szczególnie zazdrosny o Polaków okazał się kawaler niemieckiego orderu Strasermana – Bartoszewski - zawłaszczając KL-Warschau do obszaru getta. Za nim poszedł Kopka - blokując tym samym rozpoczęcie budowy pomnika pomordowanych Warszawiaków.

Tymczasem Niemcy przy takiej pomocy zapominają o własnym ludobójstwie na naszym narodzie i zniszczeniu Polski. Szczególnie ci „wypędzeni” mają krótką pamięć. Trudno się więc dziwić, że coraz bardziej czują się sami pokrzywdzeni. I oto podżegani przez koleżankę Michnika Helgę Hirsch, zamieniają rolę hitlerowskich oprawców z ich polskimi ofiarami. Oskarżając Polaków o ludobójstwo, zaczynają na nowo swoje stare „Drang nach Osten”.
Oburzające jest robienie przez Żydów kozłów ofiarnych z Polaków w interesach z Niemcami i zarazem dojnej krowy (Holokaust Industry). Najbardziej nas niepokoi jednak ich podkochiwanie się w Niemcach. Przecież Polska nie wychodziła najlepiej, na żydowsko-niemieckim flirtowaniu. Zresztą i dla Żydów to podkochiwanie się w Niemcach miało zawsze opłakany skutek. Czyż nie powinni trzymać bardziej z nami naznaczonymi przez wojnę podobnie?

IX

Nie sposób odgadnąć jak dlugo przyjdzie czekać, aż idiotyzmy pana Kopki negujące polską martyrologię – wydane okazale za państwowe pieniądze z piękną pieczęcią okrągłą Instytutu Pamięci Narodowej na którą będą się powoływać przeróżne ośrodki antypolskiej dywersji na świecie wraz z żydowskim ruchem roszczeniowym – zmierzą się z dowodami zawartymi w skromnym autorskim wydaniu sędzi Marii Trzcińskiej.

Nieporównywalna była już sama promocja książki Kopki, z przemówieniem wygłoszonym w imieniu Hanny Gronkiewicz-Waltz. Tej samej, która była u manifestujących pielęgniarek, ale już u manifestujących w sprawie pomnika KL Warschau nie była. Nie było też widać pani prezydent przy zakopywaniu aktu erekcyjnego pod budowę tegoż pomnika na skwerze im. Alojzego Pawełki. Natomiast przy wkopywaniu kamienia węgielnego pod budowę muzeum żydowskiego była nie tylko Prezydent Warszawy, lecz również i Prezydent Polski.

Redaktor Dziobkowska z „Wyborczej” ofiary KL Warschau określa jako te „których nie było”. Dobrze, że wśród Żydów, takich nie znajduje - tak jak i Przewoźnik dziwnie od niepolskich nacji nie domaga się list zagazowanych. Natomiast w stosunku do Warszawiaków z KL Warschau zachowuje się cynicznie, jak błazen w oczekiwaniu uśmiechu od zakatowanych. Dyspozycyjnie jak usłużny Żaryn, który nie usłużył prochom zgazowanych podle. Bądź miłościw Boże.

Bądź miłościw Panie także dla Władysława Bartoszewskiego - przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, który nie wiadomo za jakie walki i jakie męczństwa, bo dzięki Bogu ciągle jeszcze żyje w odróżnieniu od ofiar KL Warschau – upamiętnił samego siebie tablicą pamiątkową przy Marszałkowskiej 62, przy jednoczesnym blokowaniu pomnika 200 tysięcy autentycznie zakatowanych warszawiaków...

Żydzi z Getta Warszawskiego od dawna mają pomnik w Warszawie i będzie jeszcze muzeum, w którym ich los będzie szczegółowo opisany. Ta świeca niechaj zapłonie, ale póki braknie choćby małego ogarka dla cieni polskich z KL Warschau, czy sprawiedliwość będzie usatysfakcjonowana? A miłosierdzie boskie wytrzyma? Kiedy holokaust staje się religią, przybiera cechy zazdrosnego Boga a przecież Polska martyrologia nie była ani mniejsza ani też gorsza...
To Warszawa była jedyną stolicą w Europie w której niemieccy faszyści założyli kombinat śmierci o nazwie KL Warschau, przeznaczony dla jej likwidacji” – mówi sędzia niezłomny - czcigodna pani Maria Trzcińska. „To Warszawa poniosła właśnie największe straty, które są większe od strat całej Anglii i Francji razem wziętych – mówi sędzia niezłomny - czcigodna pani Maria Trzcińska – osoba, która jednej sprawie, ale za to o znaczeniu dla Polski najwyższym – poświęciła całe swoje życie. Nie mogąc doczekać się odkłamania historii przez tzw. Instytut Pamięci Narodowej – napisała książkę pt. Obóz zagłady w centrum Warszawy KL Warschau”... Nie mogąc doczekać się wybudowania pomnika ofiar obozu zagłady w centrum Warszawy napisała książkę pt. „KL Warschau – obóz zagłady dla Polaków. To nawet nie książka, to raport najbardziej wstrząsający na świecie o Polakach, którzy ceną własnej krwi opłacali zaliczkę na Polskę wolną od ludzi wykolejonych z torów chrześcijańskiej cywilizacji - opętanych psychopatyczną ideologią nadludzi...

Ta książka to prawda gorzka, lecz zarazem i dowód; że jeśli Bóg o nas zapomniał – to znaczy uczynił z nami to samo, cośmy uczynili ofiarom Konzentrationslager Warschau.

Wojciech Kozłowski

W archiwach IPN

2009-05-01T23:04:00.000-07:00

Prezentowany raport R.76. wywiadu NSZ z 29 września 1943 r. jest dokumentem, którego treść po raz pierwszy zostaje upubliczniona. Oryginał tego raportu znajdował się w byłym archiwum MSW a obecnie przechowywany jest w IPN, o czym zapewne nie wiedzą badacze KL Warschau i nawet nie wiedzieli pracownicy IPN. Jego kopia została nadesłana na stronę o KL Warschau.

Owa niespodziewana prezentacja dokumentu po 66 latach od zdarzeń, których dotyczyła, wywoływać musi największe zdumienie ze względu na wagę tej sprawy. Dowodzi, że w IPN nie było do tej pory całościowej kwerendy archiwum pod kątem informacji o KL Warschau - wybudowanego zgodnie z planem Pabsta do likwidacji polskiej stolicy.

Raport ważny jest również ze względu na zaprzeczanie przez przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Władysława Bartoszewskiego istnienia tego obozu i polskiej w nim martyrologii.
Patrz artykuły: Żebrowski Spór o KL Warschau, i Kozlowski Narcystyczny pierścień megalomanii, urojeń i kłamstw Władysława Bartoszewskiego na podstawie zeznań w prokuraturze

Prezentowany raport dowodzi w końcu, jak bardzo potrzebny jest IPN i jaki ogrom pracy, której nie da się już więcej odłożyć, jest ciągle przed nim do wypełnienia.

Konferencja naukowa „KL Warschau. Historia zapomnianego obozu” – Warszawa, 15 maja 2009

2009-04-29T19:44:00.000-07:00

15 maja 2009 r. w gmachu Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych UKSW (Warszawa, ul. Wójcickiego 1/3) odbyła się konferencja naukowa „KL Warschau. Historia zapomnianego obozu”. Organizatorami konferencji był Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Instytut Pamięci Narodowej. A oto dosępne w sieci internetowej fragmenty nagrań z konferencji:

Referat sędzi Marii Trzcińskiej:

CZĘŚĆ 1, CZĘŚĆ 2, CZĘŚĆ 3, CZĘŚĆ 4, CZĘŚĆ 5,
CZĘŚĆ 6

Referat profesora Włodzimierza Bojarskiego:

CZĘŚĆ 1 (9), CZĘŚĆ 2 (10), CZĘŚĆ 3 (11)

Fragmenty dyskusji:

prof. W. Bojarski, Włodzimierz Tek (12)

Jerzy Zagórski (13)

Bogdan Poręba (14)

dr. Krycz Modelska (8)

PROGRAM KONFERENCJI

10.00–10.30 Uroczyste otwarcie konferencji

I sesja – prowadzący: prof. Ryszard Bender i prof. Wiesław Jan Wysocki

10.30–10.50 dr Maria Wardzyńska Obozy hitlerowskie i ich rola w polityce okupacyjnej III Rzeszy wobec Polski
10.50–11.10 prof. Ryszard Bender Plany zagłady stolicy Polski jako niemiecki cel strategiczny
11.10–11.30 sędzia Maria Trzcińska KL Warschau – niemiecki obóz zagłady dla Polaków
11.30–12.10 prof. Wiesław Jan Wysocki Statystyka wobec wojny
12.10–12.30 prof. Włodzimierz Bojarski Komory gazowe KL Warschau
12.30–12.50 Przerwa

II sesja – prowadzący: ks. prof. Waldemar Chrostowski i dr hab. Jan Żaryn

12.50–13.10 Paweł Weszpiński Niemiecki obóz koncentracyjny Warschau na mapach i planach Warszawy
13.10–13.50 Zygmunt Walkowski, płk Jan Bańbor Dwugłos na temat interpretacji zdjęć lotniczych dotyczących KL Warschau i Dworca Zachodniego
13.50–14.10 dr Bogusław Kopka Fotografie Warszawy 1944 i 1945 r. wykonane przez Juliusza Bogdana Deczkowskiego „Laudańskiego” oraz Leonarda Sempolińskiego
14.10–14.30 Wojciech Muszyński Raporty wywiadu Narodowych Sił Zbrojnych o funkcjonowaniu w Warszawie niemieckich komór gazowych (komunikat)
14.30–14.50 Przerwa
14.50–15.30 Dyskusja
15.30–16.00 Podsumowanie i zamknięcie obrad

Tekst zaczerpnieto ze strony internetowej Instytutu Pamięci Narodowej

Alleluja

2009-04-22T22:58:00.000-07:00

Władza Archidiecezjalna wyraziła zgodę na inkorporowanie w mury świątyni św. Stanisława Biskupa Męczennika przy ul. Bema 73 tablicy poświęconej Męczennikom KL Warschau.

Serdeczne Bóg zapłać Polskiemu Kościołowi, który niejako poleca - tak jak Polski Papież polecał - poprzez Chrystusową Golgotę - zrozumieć Polską Golgotę.

W czasie jednej z pielgrzymek Jan Paweł II cytował księdza Jerzego: W znaku krzyża ujmujemy dziś to, co najbardziej piękne i wartościowe w człowieku. Przez krzyż idzie się do Zmartwychwstania. Innej drogi nie ma. I dlatego krzyże naszej Ojczyzny, krzyże nasze osobiste, naszych rodzin, muszą doprowadzić do zwycięstwa, do Zmartwychwstania, jeżeli łaczymy je z Chrystusem.

Za wcześnie jeszcze śpiewać Alleluja ale to ogromne zwycięstwo osiągnęła sędzia niezłomny - czcigodna pani Maria Trzcińska po 36 znojnych latach dochodzenia do prawdy.

Do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej

2009-04-19T22:19:00.000-07:00

Szanowny Panie Prezydencie

Przesyłając nową porcję podpisów sygnatariuszy petycji w sprawie budowy pomnika KL Warschau przy skwerze im. Alojzego Pawełka, pragnę ponownie wyrazić nadzieję jaką można żywić w związku z zapewnieniem Kancelarii Prezydenta RP, że Pan Prezydent wykazuje ogromną wagę do przywracania pamięci historycznej.

Wątpliwości może budzić jednak brak pomnika pomordowanych w KL Warschau 200 000 Polaków w miejscu będącym stolicą Polski - symbolu polskiej państwowosci. Dbałość Pana Prezydenta o pamięć historyczną nie jest zatem dostateczna, a zwłaszcza w obliczu faktu, że brak tego pomnika wynika również z zaniedbania Pana Prezydenta. Pomijając już obietnicę wyborczą - złożoną przed kamerami telewizji Trwam odnośnie budowy pomnika - pozwolę sobie
przypomnieć wypowiedzi Pana Prezydenta jako Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy dla dziennikarzy „Naszego Dziennika”. Wynika z nich, że przygotowania do budowy pomnika były już w toku za czasów urzędowania Pana Prezydenta w warszawskim ratuszu w 2005 roku. Cytuję: „Trwają przygotowania i pomnik będzie jak najszybciej.” Dziwił się nawet Pan Prezydent, że jeszcze nie było decyzji pozwolenia na budowę. Cytuję: „Nawet nie wiedziałem,
że jeszcze jej nie ma. Ona też będzie.”

Dziwić może wyborców, że trwały przygotowania do budowy pomnika bez obowiązującego pozwolenia na jego budowę i że Pan Prezydent nie był świadomy, że takie poczynania mogą pozostać bez rezultatów. Pomimo tego jestem przekonany, że Pan Prezydent - jeszcze przed prezydenckimi wyborami - okaże się mimo wszystko tak jak brzmi tytuł artykułu z kórego zaczerpnąłem cytaty - człowiekiem odpowiedzialnym za swoje słowa...

Cytaty zaczerpnięto z artykułu „Jestem człowiekiem odpowiedzialnym – rozmowa z prezydentem Warszawy Lechem Kaczyńskim, kandydatem PiS na prezydenta Rzeczpospolitej”, Nasz Dziennik 23 09 2005.

Z wyrazami zakłopotania i szacunku

Wojciech Kozłowski

Załącznik nr 1. Petycja do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej w sprawie budowy Pomnika Ofiar Koncentrationslager Warschau na skwerze im. Alojzego Pawełka

Załącznik nr 2. Lista sygnatariuszy petycji (łączna lista)

Załącznik nr 3. Pismo z dn. 12. 01. 2009 r. z Kancelarii Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej do Wojciecha Kozłowskiego.

Załącznik nr 4. Artykuł z „Naszego Dziennika” pt. „Jestem człowiekiem odpowiedzialnym”

Pomnik warszawskiej hekatomby

2009-04-15T18:58:00.000-07:00

Artykuł, którego autorem jest sędzia niezłomny czcigodna Maria Trzcińska publikowany był 29 VII 2008 r. w tygodniku „Nasza Polska”. Uzupełnieniem i uaktualnieniem do niego są niedawne „Rozmowy Niedokończone” w Radiu Maryja http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=11412

Warszawa – stolica Polski, według niemieckich planów miała na zawsze zniknąć z mapy Europy. Na jej miejscu miano zbudować „Nowe niemieckie miasto Warschau” dla niemieckiej elity. Temu celowi miał służyć i służył założony w Warszawie przez Niemców obóz koncentracyjny „KL Warschau”, który był obozem zagłady (Vernichstungslager) dla Polaków.

Po wojnie w obiektach KL Warschau zorganizowano obóz NKWD-UB. Z tego powodu ślady po KL Warschau dokładnie zacierano, a ofiarom nie poświęcono nawet tablicy pamiątkowej.

Ten bląd postanowił naprawić Sejm Rzeczpospolitej Polskiej, wydając w dniu 27 lipca 2001 r. jednogłośną „Uchwałę w sprawie upamiętnienia ofiar Konzentrationslager Warschau” i wezwał do wzniesienia Im pomnika. Niniejsza uchwała stanowi podstawę faktyczną i prawną całej sprawy.

Współbrzmiącą uchwałę o zbudowaniu pomnika dla ofiar KL Warschau podjęła w dniu 11 marca 2004 r. także Rada Miasta Stołecznego Warszawy, ustalając jego lokalizację na skwerze Alojzego Pawełka przy ulicy Prądzyńskiego, będącej ulicą graniczną obozu i powierzając prezydentowi miasta jej wykonanie. Ponadto Wydział Architektury Urzędu Dzielnicy Warszawa Wola przy piśmie z dnia 4 lutego 2002 r. przekazał do Komitetu Budowy Pomnika: „Koncepcję architektoniczno-urbanistyczną” lokalizacji ww. Pomnika na skwerze im. Alojzego Pawełka. Dołączono szkice rysunkowe.

W kwietniu 2004 r. przeprowadzony został konkurs na projekt pomnika, który wyłonił zwycięski projekt autorstwa artsty – rzeźbiarza R. Gazdy. Konkurs przeprowadzony został według wymaganych procedur prawnych, uprawomocnił się i projekt ten podlega realizacji.

Założenia ideowo-programowe pomnika *)

Polaków było za dużo aby Niemcy mogli zrealizować plan likwidacji nas jako narodu, tak jak to uczynili z Żydami. Podjęli więc plan likwidacji polskiej inteligencji – warstwy przywódczej oraz stolicy jako ośrodka dyspozycyjno-kierowniczego, czyli „głowy”, bez których Naród Polski nie będzie w stanie już nigdy sie odrodzić. Po to właśnie powstał w Warszawie obóz zagłady KL Warschau, który nie miał odpowiednika w żadnym innym kraju podbitym przez Niemców. Jego ludobójczą działalność przerwało Warszawskie Powstanie. Warszawa dzięki bohaterskiej walce przezwyciężyła swój holokaust, stając się Miastem Niepokonanym, za co odznaczona została Orderem Virtuti Militari.

Taka jest formuła przewodnia powstającego Pomnika dla Polaków wymordowanych przez Niemców w KL Warschau: hekatomby ofiar z jednej strony oraz heroicznej walki aż do zwycięstwa zabijanego miasta z drygiej strony.

Korpus Pomnika **)

Zgodnie z przyznaną lokalizacją na skwerze im. Alojzego Pawełka pomnik usytuowany będzie w plenerze parkowym z aleją.

GŁÓWNY POMNIK stanie pośrodku skweru od strony ul. Prądzyńskiego. Będzie złożony z 5 kolumn odpowiadających 5 lagrom z nazwą tych lagrów. Na najwyższej kolumnie napis: Bóg – Pamięć – Ojczyzna i dominujący krzyż. Na dole kolumny inkorporowany kamień węgielny poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Na placu pośrodku kolumnady kamienny, prostokątny sarkofag-ołtarz z napisem memoratywnym, do którego złożona zostanie urna z prochami ofiar i przy którym odprawiane będą nabożeństwa.

Pomnik nawiązuje do kolumny króla Zygmunta, którą Niemcy rozbili jako symbol stołeczności Warszawy. KL Warschau założony był przez Niemców dla likwidacji stolicy Polski. Królewska kolumna, podobnie jak cała Warszawa, odrodziła się. Tak w miejscu obozu zagłady stanie zwycięski pomnik – kolumnada.

Aleja bezimiennego patrioty

Ludzie „łowieni” w łapankach, uśmiercani byli w komorach gazowych bezimiennie. Zwłoki ich spalano w ubraniach wraz z dokumentami w krematoriach, a następnie prochy rozsiewano na rozległych gruntach, aby wszelki ślad po nich zaginął. Dlatego tym bezimiennym patriotom poświęcona będzie aleja – o tej właśnie nazwie. Przebiegać będzie ona przy pomniku głównym przez cały skwer od ul. Prądzyńskiego do ul. Kasprzaka. W alei tej młodzież będzie mogła urządzać ekspozycje swoich artystycznych rzeźb, obrazów i innych dzieł związanych tematycznie z historią KL Warschau i heroizmem bezimiennych patriotów; łącząc dzieje minione z teraźniejszością.

Bramy

Piekno całego kompleksu zwieńczać będą dwie bramy u wylotów owej alei: - brama od strony ul. Kasprzaka z napisem: „POMNIK POLAKÓW W KL WARSCHAU”.
-oraz brama od strony ul. Prądzyńskiego z napisem: POMNIK CHWAŁY MIASTA NIEPOKONANEGO”.

Całość kompleksu pomnikowego parku-skwerze otoczona będzie półkolistym „fałdowanym” murem, na którym zamieszczone będą najistotniejsze fakty i informacje o KL Warschau i jego ofiarach, ofiarach, których prochów nie kryja mogiły.

To właśnie pomnik spędzać będzie „misję” symbolicznej mogiły dla pomordowanych w KL Warschau oraz misję Panteonu Chwały Miasta Niezłomnego.

Przywróćmy prawdę ofiarom i historii

KL Warschau działał w Warszawie od października 1942 r. do sierpnia 1944 r., tj. W okresie po wywiezieniu miejscowej ludności żydowskiej do Treblinki i po całkowitym zdławieniu powstania w getcie warszawskim. Zatem KL Warschau nie mógł być przeznaczony dla miejscowej ludności żydowskiej, bo jej już nie było. Jeśli zaś chodzi o więźniów obcokrajowców, w tym Żydów, Niemcy dostarczyli ich kilka tysięcy z innych obozów koncentracyjnych do budowy obiektów KL Warschau oraz do prac rozbiórkowych zburzonego getta. Według raportów przekazywanych do Berlina przez budowniczego KL Warschau inż. SS Kammlera, więźniów obcokrajowców, w tym Żydów, pracowało od 1500 do 2500, a tylko od kwietnia do czerwca 1944 r., tj. Przez 3 miesiące pracowało ich około 5000 osób. Z przyczyn głównie ciężkich warunków pracy, głodu i epidemii, a także mordów, cześć z nich poniosła smierć w warszawskim obozie.

Odnośnie Polaków, dowódca SS i policji Otto P. Geibl przed sądem Wojewódzkim w Warszawie 25 maja 1954 r. zeznał, iż tracono ich po około 400 na dobę, z czego wynika wprost, że w ciągu 2 lat ludobójczego funkcjonowania KL Warschau stracono co najmniej 200 000 Polaków. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że Otto P. Geibl był rzeczywistym komendantem obozu i jego zeznania ponure i smutne w swej treści mają znaczenie miarodajne dowodowo zarówno co do ilości traconych ofiar oraz ich narodowości. A swierdził on, że straty po około 400 osób na dobę obejmowały nie Żydów czy więźniów innychnarodowości, lecz Polaków. Straty Polaków o tej wielkości potwierdziła też Komisja AK w raporcie nr 227 z 1943 r., piszac, że w Warszawie ginie codziennie około 300 Polaków, którzy oprócz publicznych egzekucji traceni są w komorze gazowej.

Zwłoki więźniów zamordowanych w KL Warschau spalano w krematoriach funkcjonujących lagrze przy ul. Gesiej. We wrześniu 1946 r. komisja międzyresortowa przeprowadziła na terenie obozowym ekshumacje, z której kości i prochy ofiar pochowano na cmentarzu katolickim w Warszawie na Woli, co dodatkowo potwierdza polską narodowość ofiar.

Zgodnie z tymi dowodami, na pomniku znajdą się napisy dotyczące wielkości strat w KL Warschau, tj.: około 200 000 Polaków głównie mieszkańców Warszawy z łapanek, wymordowanych w ramach planu zagłady stolicy Polski oraz kilka tysięcy więźniów innych narodowości w tym Żydów, którzy ponieśli także śmierć w tym obozie.

Rozprzestrzeniająca się choroba antypolonizmu czyni chorymi nie tylko zjawiska współczesne, ale wykrzywia historię ze skutkami „na dzisiaj”. Co gorsze, od choroby tej nie są wolne instytucje, którym zadaniem ustawowym jest działanie na rzecz prawdy, takie jak Instytut Pamięci Narodowej czy Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Polska w latach 1939 – 1945 straciła ponad 6 milionów swych obywateli tj.: 3,1mln Polaków oraz 2,8 mln. Żydów. Warszawa straciła 800 000 mieszkańców; tj.: 500 000 Polaków i około 300 000 Żydów. Straty globalne Warszawy są większe od strat całej Anglii i Francji razem wziętych, jakie poniosły w latach II Wojny.

W latach 60. ówczesny dyrektor Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich J. Gumkowski przekazał do „Encyklopedii powszechnej PWN” hasło, z którego wynikało, że Niemcy w Polsce przeprowadzili ludobójstwo wyłącznie na Żydach.

W 1979 r. wydana została „Encyklopedia obozów” pod patronatem Rady Ochrony Walk i Męczeństwa, której sekretarzem także wtedy był p. Andrzej Przewoźnik. W encyklopedii tej nie ma choćby lakonicznej wzmianki o najwiekszych zbrodniach na Polakach: o KATYNIU i KL WARSCHAU.

Pan Przewoźnik, który nigdy KL Warschau nie badał, wbrew omówionym powyżej dowodom twierdzi, że KL Warschau był obozem dla Żydów, cynicznie żąda przestawienia mu imiennych list z nazwiskami 200 000 polskich ofiar, tak jakby nie wiedził, że KL Warschau był obozem zagłady, w którym zwłoki więźniów zagazowanych i rozstrzelanych spalano w ubraniach wraz z dokumentami, a prochy rozsiewano, aby wszelki ślad o tych zbrodniach zaginął dla uniknięcia odpowiedzialności. I tak wśród ofiar Treblinki znane jest tylko nazwisko jednej ofiary – Janusza Korczaka. Odnośnie ofiar KL Warschau dysponujemy częściową listą straconych kobiet oraz zachowały się niemieckie plakaty śmierci, które stanowią reprezentowaną część Polaków zamordowanych w tym obozie.

W Polsce i w Warszawie wszystkie narodowości, w tym najliczniej Żydzi, mają pomniki. Nie mają go tylko polskie ofiary KL Warschau. Pan Przewoźnik dla ofiar KL Warschau proponuje zbudować pomnik z lokalizacją w getcie – bez Krzyża, a więc jeszcze jeden pomnik żydowski, przez co wielka martyrologia Polaków w KL Warschau zostałaby całkowicie zatarta.

Podobne stanowisko zajmuje prezydent Warszawy H. Gronkiewicz-Waltz, która odmawia lokalizacji pomnika na swerze Alojzego Pawełka, przyznanej przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy. Aby przeforsować pomnik w getcie, próbuje się wciągnąć do udziału pewnego członka Komitetu, ktory prowadzi prywatne przedsiębiorstwo i za ułatwienia dla jego properity gotów jest zgodzić się na lokalizację w getcie, a nawet stwierdzić, że obozu w ogóle nie było. Człowiekiem o takich właściwościach łatwo jest manipulować. Rzecz jednak w tym, że samowolne jego stanowisko jest prawnie nieważne, a poza tym tak pokrętne działania mogą znaleźć swoj finał nawet przed przed sejmowa komisją śledczą.

Należy w tym miejscu mocno podkreślić, że stanowisko tego pana zostało odrzucone. W dniu 3 czerwca 2008 r. Walne Zgromadzenie Członków Komitetu Budowy Pomnika Ofiar KL Warschau podjęło jednogłośnie uchwałę o lokalizacji pomnika na skwerze im. Alojzego Pawełka.

Drugą postacią, którą wymienione urzedy „popierają” swoje negatywne stanowisko, jest p. Bogumił Kopka, który nie jest ani dowodem, ani autorytetem, ale służy za pretekst.

Jest zastanawiające, że obydwa urzędy nie powołują się na Sejm jako najwyższy organ Państwa, który wydał uchwałę w sprawie pomnika, lecz powołują się na p. Kopkę, który w swej książce przedstawił zafauszowany obraz KL Warschau. Uchwały obok ustaw są najpoważniejszymi aktami prawnymi, którymi Sejm wiążąco rozstrzyga o naistotniejszych sprawach kraju nawet w traktacie z Unią Europejską. Uchwała Sejmu z 27 lipca 2001 r. „W sprawie upamietnienia ofiar KL Warschau” jest wiażącą dla wszystkich adresatów, w szczególności dla wykonawców, w tym wypadku dla Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy i rady Ochrony Pamieci Walk i Meczństwa, które zobowiazane są uchwałę tę wykonać zgodnie z jej postanowieniami, bowiem stanowi ona podstawę prawną i faktycznącałej sprawy. Przypomnijmy więc na zakończenie, że Sejm w uchwale tej stwierdzł, iż KL Warschau działał w latach 1942 – 1944 w trzech cześciach Warszawy, w którym przez zorganizowanie i rozstrzeliwanie wymordowano łącznie około 200 000 Polaków, glównie mieszkańców Warszawy z łapanek w ramach planu zagłady stolicy Polski oraz kilka tysięcy więźniów innych narodowości i wezwał do wzniesienia ofiarom pomnika, do którego inkorporowany zostanie kamień węgielny poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II.

W tym stanie nie zgodzimy się na pomnik żydowski również dlatego, aby antypolonizm nie prowadzł do antysemityzmu, a mieszkańców nie wyprowadzł na ulicę. Nie wolno dalej fałszować faktów historii.

Takie stanowisko zajmuje jednomyślnie:
- Światowa Federacja Polskich Kombatantów
- Komitet Budowy Pomnika Ofiar Obozu KL Warschau
- Stowarzyszenie Rodzin Warszawskich „Wars i Sawa”
- Komitet Upamiętnienia Ofiar Obozu Zagłady KL Warschau
- Środowisko polonijne w USA, gdzie Kongres Polonii Amerykańskiej uchwalił specjalną rezolucję w tej sprawie.

Z powodów wskazanych organizacje te przekazały protest na piśmie, składając właściwe dokumenty na ręce prezydent H. Gronkiewicz-Waltz, p. sekretarza Andrzeja Przewoźnika oraz prezydenta RP L. Kaczyńskiego. Obecnie przygotowywane jest wystąpienie na forum Sejmu RP z powodu nie wykonania w ciągu 7 lat uchwały Sejmu z 27 lipca 2001 r. w sprawie upamiętnienia ofiar KL Warschau i nie wybudowania im Pomnika.

Domagamy się pomnika zrealizowanego zgodnie z zapisem cyt. Uchwały Sejmu RP, z lokalizacją na skwerze im. Alojzego Pawełka, przyznaną uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy i według zwycięskiego projektu pomnika autorstwa artysty rzeźbiarza Rajmunda Gazdy.

* * *

Warszawa miała na zawsze zniknąć z mapy Europy. Pomnik powinien wyrażać ZWYCIĘSTWO. Będzie nad otoczeniem miejskim dominować kolumną wysokości ponad 24 m, zwieńczoną Krzyżem i Orderem Virtuti Militari nadanym Warszawie jako Miastu Niepokonanemu, z napisem: BÓG – PAMIĘĆ – OJCZYZNA, nieprzemijającą ideą wszystkich pokoleń Polaków.
I powinien wyrażać naszą MIŁOŚĆ dla wymordowanych BEZIMIENNYCH PATRIOTÓW, którzy polegli za Polskę i to miasto, miłość naszą wyrytą na ich sarkofagu:

Napis na głównej tablicy u podnóża pomnika, na czołowej ścianie ołtarza-sarkofagu.

Oczywiście, nie zapominajmy też o ofiarach innych narodowości. A byli to nie tylko Żydzi, dla których p. Przewoźnik chce pomnika. Po antyfaszystowskim przewrocie marszałka Badogli we Włoszech, Niemcy rozstrzelali w KL Warschau 150 oficerów włoskich przywiezionych tu z frontu wschodniego.
Tu śmierć poniosło kilkuset Białorusinów osadzonych w KL Warschau w czasie wojny niemiecko-bolszewickiej i odebrano życie 100 bezdomnym Romom. Ponadto w KL warschau więzieni byli: Grecy, Węgrzy, nieliczni Francuzi i Belgowie, którzy także ponieśli śmierć w tym obozie.

Wierni zasadom etyki chrześcijańskiej oraz tradycji wielowiekowej polskiej tolerancji, wszyscy oni obok Polaków zostaną godnie upamiętnieni.

* * *

Pomnik ofiar warszawskiego Vernichtungslager będzie ważnym świadectwem prawdy o przebytej polskiej martyrologii ukazanej przez pryzmat obozu zagłady – KL Warschau, a także świadectwem godnego miejsca Polski wśród narodów, które hydrę niemieckiego faszyzmu pokonały.

O tych kardynalskich faktach zachodnio-europejska historiografia nie pisze, a sojusznicy jakby o nich zapomnieli. Pomnik będzie je przypominał i przekazywał...

*) Materiały źródłowe opublikowane są w ksiązce Marii Trzcińskiej „KL Warschau – Obóz Zagłady dla Polaków”, Radom POLWEN 2007.
**)Reprodukcje rysunkowe pochodzą z projektu pomnika wykonanego przez artystę rzeźbiarza Rajmunda Gazdę.

Ilustracje zaczerpnięto z książki Marii Trzcińskiej „KL Warschau – Obóz Zagłady dla Polaków”, Radom POLWEN 2007.

Do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy

2009-04-07T10:58:00.000-07:00

Ottawa, 9 kwietnia 2009

Hanna Gronkiewicz-Waltz
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy
Plac Bankowy 3/5, 00-950 Warszawa

Dotyczy: upamiętnienia Ofiar Obozu KL Warschau na skwerze im. Alojzego Pawełka w Warszawie. Patrz: http://www.petycje.pl/3372

Z pism Dyrektora Gabinetu Prezydenta Warszawy pełnego biurokratycznych sloganów, cynicznych wykrętów, urzędniczych manipulacji i zwyczajnych kłamstw - wynika, że Pani Prezydent swoją odpowiedzialność przed polskim narodem za blokowanie budowy pomnika likwidowanej Warszawy - próbuje przerzucić na inne instytucje państwowe, takie jak IPN, tymczasem pozwolenia na budowę w granicach Miasta Stołecznego Warszawy nie dokonuje się kolegialnie, lecz poprzez urząd Prezydenta. Obowiązujące więc uzgodnienia są pomocne lecz nie przesądzające sprawy. Właśnie ze względu na tak ogromne uprawnienia i obowiązki - prezydenta wybiera się indywidualnie w powszechnych wyborach.

Wyliczane w pismach dyrektorskie „kontrowersje” w sprawie KL Warschau - nieaktualizowane od lat sześciu i szablonowo powtarzane dla różnych petentów są wyrazem lekceważenia społeczeństwa przez oderwaną od niego władzę. Niektóre z nich są cynicznie wprost śmieszne, bo jak logicznie data powstania obozu (pomijając już fakt, że jest ona przyjęta za procesem norymberskim) miała by warunkować wybudowanie pomnika? To tak jakby wprowadzić zakaz pochówku przy nie dającej się określić godzinie zgonu.

Znamienne, że Pani Prezydent przy podejmowaniu decyzji pomija Uchwałę Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 27. 07. 2001 r., Uchwałę Nr XXVI-494-2004 Rady Miasta Stoecznego Warszawy z dnia 11. 03. 2004 r., Stanowisko Polskich Kombatantów z dnia 11. 11. 2004 r., Stanowisko Prezesa IPN w sprawie Koncentrationslager Warschau z dnia 26. 10. 2006 r., Raport sędzi Marii Trzcińskiej dla Prezesa IPN na potrzeby szkół i budowy Pomnika Ofiar Obozu KL Warschau., Stanowisko Komitetu Budowy Pomnika pod przewodnią rolą sędzi Marii Trzcińskiej i stanowisko opinii publicznej.

Natomiast przyjmuje Pani Prezydent - bez uzasadnienia - ustalenia niejakiego Bogusława Kopki przyjęte o dziwo również - bez uzasadnienia - z pominięciem setki dokumentów niemieckich, procesowych i wyników śledztwa sędzi Marii Trzcińskiej. Za wybrańcem Kopką zaprzecza Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nawet Rudolfowi Hoessowi że KL Warschau był Vernichtungslager i stwierdza: „że był to obóz pracy a nie obóz zagłady, a liczbę ofiar określa się na nie więcej niż 20 000.” Pomijając już dziesięciokrotne zaniżenie liczby ofiar i cynizm prezydenckiego gabinetu wyrażający się słowami „nie więcej”, to przecież już pojęcie ofiary w „obozie pracy”jest niedorzecznością wskazującą na fałszowanie historii.

I na zakończenie mała refleksja; skoro o KL Warschau wiemy tylko dzięki sędzi niezłomnej – czcigodnej Marii Trzcińskiej, która badaniom KL Warschau poświęciła całe swoje życie – czemu nie obdarzyć ją przywilejem wyboru miejsca pomnika? Jakim prawem tego przywileju odkrywczego - porównywalnego w tym przypadku do przywileju nadawania imienia odkrywanych gwiazd czy szczytów przez odkrywców – chce pozbawić osoba, nie mająca żadnych zasług w dochodzeniu do prawdy o KL Warschau?

Zapowiedź Pani Prezydent powołania nowego konkursu architektonicznego na pomnik jest wyrazem dyskryminacji Komitetu Budowy Pomnika skupionego wokół sędzi Marii Trzcińskiej i wyników dawno już rozstrzygniętego konkursu architektonicznego, którego zwycięzcą został artysta rzeźbiarz Rajmund Gazda i pod który to pomnik został już nawet zakopany akt erekcyjny w ziemi zmieszanej z ziemią z miejsc kaźni przez ś.p. Ks. Prałata Zdzisława Peszkowskiego i przez niego poświęconej.

Wara zatem obecnemu prezydentowi Warszawy od miejsca uświęconego na skwerze Alojzego Pawełka w pobliżu monstrualnych komór gazowych isniejących niegdyś w tunelu pod torami Warszawy Zachodniej, na którym powstanie pomnik, niezależnie od tego czy Pani Prezydent zechce sobie KL Warschau uświęcić dodatkowo jakąś inną budowlą i w innym miejscu.

Wojciech Kozłowski

Załącznik nr 1. Pismo z dn. 05. 12. 2008. z Gabinetu Prezydenta Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy do Wojciecha Kozłowskiego.

Załącznik nr 2. Pismo z dn. 12. 01. 2009 r. z Kancelarii Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej do Wojciecha Kozłowskiego.
Załącznik nr 3. Pismo z dn. 20. 11. 2008 r. z Gabinetu Prezydenta Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy do Stowarzyszenia Wspólnota Ofiar Niemieckich Wypędzeń.

Załącznik nr 4. Pismo z dn. 26. 02. 2009. z Gabinetu Prezydenta Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy do Wojciecha Kozłowskiego.

KL Warschau – niemiecki obóz zagłady dla Polaków. Program sympozjum

2009-03-22T18:08:00.000-07:00

Przewodnictwo Sympozjum:

Prof. Janusz Kurtyka, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Prof. Włodzimierz Bojarski, koordynator programowy

I Dzień

10.00 Otwarcie Sympozjum – Prof. Janusz Kurtyka, Prezes Instytutu Pamieci Narodowej
Stanisław Mandykowski, Światowa Federacja Polskich Kombatantów
10.15 Prof.dr hab. Jerzy Robert Nowak: Przemilczana polska zagłada
10.45 Senator Prof. dr hab. Ryszard Bender: Plany zagłady stolicy Polski jako niemiecki cel strategiczny
11.15 Sędzia Maria Trzcińska: KL Warschau – Niemiecki obóz zagłady dla Polaków
12.15 Przerwa
12.35 Referenci IPN: Dokumenty i badania Instytutu Pamieci Narodowej w sprawie KL Warschau
13.30 Prof. dr hab. Włodzimierz Bojarski: Komory gazowe KL Warschau
14.00 Bolesław Staroń, Edward Staniewski: Wystąpienia świadków historii
14.30 Pułk. Jan Bańbor: Interpretacja zdjęć lotniczych dotyczących KL Warschau
15.00 Przerwa
15.15 Prof. dr hab. Wiesław Jan Wysocki: Przekrój narodowy więźniów i ofiar KL Warschau
15.45 Pisarz Jan Marszałek: Publikacje historyczne dotyczące KL Warschau (Recenzje)
16.00 Wojciech Kozlowski (Kanada): KL Warschau Bogumiła Kopki
16.15 Zgłaszanie pytań do referatów (na piśmie)
16.30 Przewidywane zakończenie I dnia

II Dzień

10.00 Odpowiedzi referentów na zgłoszone pytania i wyjaśnienia
11.00 Poseł dr. Tomasz Wójcik: Uchwała Sejmu RP z 27.07.2001 r. w sprawie upamiętnienienia ofiar KL Warschau
13.30 Maria Creech (USA): Kto i dlaczego zacierał ślady KL Warschau i zwalcza wybudowanie pomnika jego ofiar?
12.00 Pisarz Henryk Pająk: Negowanie istnienia KL Warschau elementem polityki roszczeniowej
12.30 Przerwa
13.00 Wystąpienie Przedstawicieli: Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Prezydenta Warszawy, Światowej Federacji Polskich Kombatantów
14.00 Senator prof. dr hab. Ryszard Bender: Prezentacja syntezy ustaleń sympozjum
15.00 Zakończenie Sympozjum

Projekt Sympozjum został dostarczony do IPN w celu ustalenia terminu i wyznaczenia prelegentów ze strony IPN. Od października ubiegłego roku IPN odkładał go już 3 razy a przecież działanie IPN nie może być wymierzone przeciwko pamięci narodowej.

Prawda pod specjalnym nadzorem

2009-03-20T20:21:00.000-07:00

13. 01. 2009.

Antypolonizm nie jedno ma imię. Na przykład blokowanie powstania pomnika KL Warschau. O ten pomnik będziemy walczyć.
Klikając myszką na artykule uzyskasz dogodne do czytania powiekszenie.

Cytuję: Bogumił Kopka próbował nawet tak ważkie dokumenty dyskwalifikować. Na szczęście - bez powodzenia. Na konferencji w Biurze Edukacji Publicznej IPN w październiku 2008 r., prof. Jan Żaryn stwierdził, że wywody w książce B. Kopki, nie są stanowiskiem IPN na temat KL Warschau, a jedynie prywatnymi poglądami autora. Krytyczne oceny tej książki padły także ze strony środowisk opiniotwórczych, w tym 3 profesorów historii.

Artykuł prezentowany ukazał się w tygodniku „Nasza Polska”. Ilustracje zmieniono. Z przykrością nie jest dostępny w archiwach internetowych redakci pomimo, że stanowi jedyne źródło informacji ważnych dla trwania tożsamości narodu. Apeluje się zatem do redakcji o udostępnianie – jako szczególnie ważnych - wszystkich artykulów sędzi niezłomnej czcigodnej Marii Trzcińskiej. Niestety również inne artykuły sędzi, od kilku tygodni, są niedostępne w „Naszej Polsce”, ze względu na nieotwieranie sie stony internetowej redakcji.

Władysław Bartoszewski jako historyk dziejów najnowszych

2009-03-17T20:39:00.000-07:00

Czy Władysław Bartoszewski jako przewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa miał prawo wystawić sobie samemu tablicę jeszcze za życia, przy blokowaniu upamiętnienia 200 tysięcy męczenników KL Warschau? (*1)

Przesłuchiwany przez prokuraturę - tytułem śledztwa w sprawie KL Warschau - Władysław B. zeznaje: że w wyniku wspólnej pracy na rzecz pomocy Żydom z Witoldem Bieńkowskim (z Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu) został w 1942 r. jego zastępcą na stanowisku referenta informacyjnego i pełnił tę funkcję do 1944 r.

Następnie oświadcza: „Przez szereg lat powojennych systematycznie zajmowałem się ustalaniem faktów z okresu okupacji, między innymi przez lekturę akt (...) z archiwum ówczesnej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Natrafiłem też na meldunki i raporty opracowywane przez siebie samego lub przy moim współudziale.”

Władysław B. wymienia następnie rozliczne kontakty z przeróżnymi znakomitościami żydowskimi z Rady Pomocy Żydom „Żegota” i działanie w Wydziale Informacji Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. Zatacza w opowieści niejako pierścienie wracając ciągle do sedna: „w ramach mojego równoczesnego działania w wydziale brałem udział w przygotowywaniu, wydawaniu, bieżących, tajnych meldunków. Znaczna ich część zachowała się i w latach sześćdziesiątych znajdowała się w Archiwum Zakładu Historii Partii KC. Korzystałem z tych meldunków, pracując nad swoją książką.”

Władysław B. swoje zeznanie składa w formie autorytatywnej wypowiedzi pochodzącej niejako od samego pępka w orbicie którego krążące pomniejsze autorytety pozwoliły mu wznieść się na pułap „historyka dziejów najnowszych” – jak sam o sobie powiada i napisać książkę: „Warszawski pierścień śmierci”.

Narcyz albo zdrajca

Władysław B.: „Z całą pewnością nie posiadaliśmy wiadomości w komórkach wywiadowczych Delegatury Rządu AK, jakoby w obozie na Gęsiej czy w innych istniejących okresowo komórkach pracy (...) istniały komory gazowe.”

Naturalnie jeśli obóz oznaczony na mapie Hoessa „Vernichtungslager” (obóz zagłady) zredukuje się do „komórki pracy” to w takiej „komórce” już nie sposób wyobrazić sobie komorę gazową.

Władysław B.: „Nigdy w okresie mojej służby w Delegaturze Rządu na Kraj i AK nie zetknąłem się z informacją o konkretnych przypadkach uśmiercania w Warszawie pozbawionych wolności Polaków czy Żydów przy zastosowaniu gazu trującego. Takie informacje nie stanowiły też elementu poważnych sprawozdań składanych rządowi polskiemu czy Delegaturze Rządu na Kraj. Zwracam szczególnie uwagę na zachowane sprawozdanie syntetyczne wydane w Londynie w 1944 r. przez tamtejsze MSW Wydz. Społeczny, a zatytułowane Sprawozdanie nr 14/44 więzienia – obozy koncentracyjne. Sprawozdanie to bylo wykonane w Dep. SW Delegatury Rządu na Kraj. Byłem jego współautorem.”

Nasuwa tu się skojarzenie, że istniały również „niepoważne” w odróżnieniu od „poważnych” sprawozdania, a także pytanie; czy te „poważne” sprawozdania były poważnymi z powodu współautorstwa w nich Władysława B.?

Na pytanie prokuratora: „Czy świadek zetknął się z informacją, że po wojnie na Gęsiówce
znaleziono puszki z cyklonem B?” Władysław B. odpowiedział: „nie musiały być tam składowane nieprzerwanie od okupacji niemieckiej. Równie dobrze mogły być tam składowane przywiezione skąd-inąd.”

I w tym miejscu chciało by sie powiedzieć, że skoro Władysław Bartoszewski w bardzo dziwnych okolicznościach został zwolniony z Auschwitz, to nie musi to oznaczać, że był -czy może nadal jest - szpiegiem niemieckim. Może również być tzw. „użytecznym idiotą”. Za drugą możliwością świadczyć by mogły jakieś cechy narcystycznej megalomanii, każącej nieszczęśnikowi przy pomocy manipulacji i kłamstw, bronić swego pseudo-historycznego dzieła - załganego gniota - nazwanego enigmatycznie „Warszawskim pierścieniem śmierci”. Kopię owej powieść dołącza jako świadectwo prawdy historycznej do swoich zeznań. KL Warschau w niej nie istnieje, a „Gęsiówka” jest wyłącznie szczątkowym obozem pracy dla Żydów.

Na temat komór gazowych polemizuje z Władysławem Bartoszewskim Leszek Żebrowski w artykule pt: „Spór o KL Warschau": „Nie było w Warszawie komór gazowych – twierdzi Bartoszewski. Komory były – mówią dokumenty!” Tak jak Bartoszewski zaprzecza komorom gazowym wbrew istniejącym meldunkom Armii Podziemnej i zbieżnym dokumentom ekshumacyjnym, tak Żebrowski przytacza w swoim artykule wiele obszernych cytatów dotyczących komór gazowych - właśnie z Raportów Armii Podziemnej. Istnieją ponadto zeznania świadków używania przez Niemców w tym obozie komory przewoźnej.

Na pytanie prokuratora: „Jak świadek ocenia wiarygodność meldunków przekazywanych do rządu polskiego w Londynie?” Władysław B. oświadcza: „napotykałem na konkretne przykłady nieścisłości, przekłamań i wyolbrzymień nieznajdujących potwierdzenia w konfrontacji z innymi kompetentnymi zeznaniami, relacjami czy dokumentami.”

I tu trzeba by zwrócić uwagę, że w „kompetentnych” materiałach Władysława B. KL Warschau wcale nie występuje - pomimo występowania KL Warschau w licznych oryginalnych dokumentach niemieckich. Odnośnie meldunków - to pomimo, że pochodzą z przypadkowych zdobyczy, a nie z zamierzonej kwerendy pod kątem KL Warschau archiwów IPN - bo kwerendy takiej nie było – to i tak mamy ich sporo, a informacje zawarte w nich na temat funkcjonowania komór gazowych są zbieżne, pomimo, że pochodzą od różnych osób i różnych organizacji wojskowych. A przy tym - zarówno meldunki AK jak i NSZ potwierdzają istnienie komór gazowych. A jeszcze dochodzi tu znaleziony cyklon B i materiał pochodzący ze śledztwa sędzi Marii Trzcińskiej - dotyczący komór gazowych w tunelu Warszawy Zachodniej i zeznania świadków odnośnie stosowania komory przewoźnej. Zbieżność tak wielu różnych źródeł - nawet ze zrozumiałych względów nieprecyzyjnych czasami - nie może być dziełem jakiegoś przypadku, lecz potwierdzać istnienie komór gazowych w KL Warschau. Zresztą we wszystkich niemieckich obozach zagłady - krematoriom towarzyszyły zawsze komory gazowe. Nie sposób zatem wyobrazić sobie, aby KL Warschau stanowił tu jakiś szczególny wyjątek, tym bardziej, że z zeznań świadków wiemy, iż egzekucje stanowiły dla Niemców poważny problem ze względu na niedostateczną w tym zakresie wytrzymałość psychiczną człowieka, a więc konieczność częstej wymiany plutonów egzekucyjnych.

I posłuchajmy świadka Władysława B. jako historyka dziejów najnowszych: „Jako historyk dziejów najnowszych wiem, że ustna informacja świadka, jeśli taką dysponujemy, powinna znaleźć potwierdzenie co najmniej jednej lub dwóch osób lub w postaci istniejącego dokumentu.”

Jakże dziwnie niekonsekwentny jest ów „historyk dziejów najnowszych” w stosunku do komór gazowych w KL Warschau. A jeszcze bardziej do ustaleń śledztwa sędzi niezłomnej Marii Trzcińskiej.

Tylko Żydzi

Władysław B. w swoich zeznaniach na różne sposoby pomniejsza polską martyrologię. Polaków umieszcza w niewielkich obozach przesyłowych takich jak chociażby: „obóz rozdzielczy dla osób wywożonych na roboty przymusowe przy ul. Skaryszewskiej, obóz przy ul. Litewskiej, istniejący stosunkowo krótko i skupiający niemal wyłącznie Polaków”, Natomiast KL Warschau a właściwie „Gęsiówkę” - bo KL Warschau w jego pojęciu wcale nie występuje - zagarnia świadek dla Żydów: „Podstawową grupę więźniów stanowili Żydzi niepolscy, przywiezieni z Oświęcimia. Byli tam jednak kierowani Żydzi, rzadziej Polacy z więzień warszawskich.”

Dosyć osobliwą strategią wojenną byłoby budowanie w miejscu tak bardzo widocznym jakim była Warszawa, obozu dla Żydów niepolskich po likwidacji Żydów z warszawskiego getta. To byłby nonsens, a więc nie mogli stanowić tu podstawowej grupy więźniów. Byli natomiast użyci do budowy Obozu, najpierw w Warszawie Zachodniej... Skupienie Żydów w KL Warschau - zgodnie z rozkazem Himmlera z 9 10 1942 r. (bez wnikania w stopień jego wykonania) - dotyczyło Żydów pracujących w „pracowniach krawieckich, kuśnierskich i szewskich”, natomiast zgodnie z tym samym rozkazem: „Żydzi zatrudnieni w rzeczywistych firmach zbrojeniowych” mieli być stopniowo wycofywani. Żydzi obsługiwali natomiast komando spalające zwłoki. Kontakt z tym komandem innych więźniów był zabroniony i bywali ponadto likwidowani - zgodnie z zeznaniami świadków - po wykonaniu zadania. Stąd dowody w sprawie ludobójstwa w KL Warschau – w postaci zeznań - siłą rzeczy muszą być fragmentaryczne.

W innym miejscu Władysław B. zeznaje, że w marcu 1943 r. na terenie byłego więzienia przy zbiegu Gęsiej i Zamenhofa utworzono obóz pracy w którym przebywało w pierwszych tygodniach paruset Polaków. Następnie: „po trzech miesiącach istnienia wspomnianego obozu na podstawie rozkazu Himmlera z 11 VI 1943 r. przekształcono go w obóz koncentracyjny dla Żydów zmieniając jego dotychczasową funkcję.”

Świadkowi - bez jakichkolwiek dodatkowych pytań szczegółowych ze strony prokuratury – udało się przeinaczyć merytoryczną treść rozkazu niemieckiego. Tymczasem rozkaz dotyczył wyłącznie przekształcenia „Dzielnej” – więzienia w dawnym Getcie Warszawskim w obóz koncentracyjny.

Dalej świadek zeznaje: „Równolegle do tego obozu koncentracyjnego istniał jeszcze, w szczątkowej postaci, obóz dla Polaków przy ul Gęsiej 24. (...) Sprawy te przedstawione są wiarygodnie w opracowaniu historycznym pt. „Obóz koncentracyjny dla Żydów 1943-1944 Tatiany Berenstein i Adama Rutkowskiego w „Biuletynie ŻIH” 1967”

Wynika z tego, że dla Władysława B. wiarygodne jest opracowanie powstałe w oderwaniu od wszelkich archiwów dokumentów polskich i niemieckich i nade wszystko wyników śledztwa sędzi Marii Trzcińskiej, która w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich przepracowała kilkadziesiąt lat. Trzeba tu wspomnieć, że na temat KL Warschau zeznawał w procesie norymberskim księgowy tego obozu Fleischer, że jego ogólną pojemność stanowiło 35-40 tysięcy więźniów, którym zapewniał środki na żywność. Tymczasem Władysław B. jakby celowo na każdym kroku pomniejsza wielkość tego obozu, albo podając stan zaludnienia w początkowej fazie, albo pomniejszając ten stan, albo odnosząc go do innych obozów pracy.

Na pytanie, czy w KL Warschau osadzeni byli również Polacy? Władysław B. zeznaje: „Nie było nam, w Delegaturze Rządu, nic wiadomo o przebywaniu grup więźniów Polaków w obozach należących organizacyjnie do KL Warschau, jak długo używana była ta nazwa.”

Na pytanie, kiedy świadek po raz pierwszy usłyszał lub przeczytał nazwę KL Warschau? Władysław B. zeznaje: „Nazwę KL Warschau usłyszałem dopiero w publikacjach prasowych (medialnych) w latach dziewięćdziesiątych.”

Cynizm umniejszania zbrodni niemieckich

Władysław B. w zaprzeczaniu ludobójstwa w KL Warschau jest bardzo konsekwentny i to nie tylko w zakresie metody. Wymienia wprawdzie Wolę jako miejsce w którym był obóz ale sprowadza go do firmy usługowej: „Od chwili kiedy na terenie Warszawy nie używano żydowskiej siły roboczej, a więc od wiosny 1943, takie zadania dorywcze, robocze, spełniali Polacy. Wymieniane były adresy na Pradze i na Woli. Według posiadanych wtedy informacji, w żadnym przypadku nie chodziło o jednolity system obozowy ani o reżim porównywalny z obozem koncentracyjnym gdyż założenie tego działania było praktyczno-usługowe, a nie ekstermistyczno-likwidacyjne.”

W innym miejscu świadek zezna, że „Gęsiówka” w marcu 1943 była obózem pracy nad którym: „opiekę sanitarną sprawował dr Loth (...) gdzie był doprowadzany pod konwojem, co drugi dzień.” Bardzo ładnie to brzmi, ale i w KL Auschwitz był lekarz jak wiemy a nawet szpital... Odnośnie dr Lotha to jego zeznania są nieco rozbieżne i to nie tylko w zakresie pomocy sanitarnej: „zaczęli się zgłaszać więźniowie tegoż obozu z błaganiem wyrwania im złotych zębów i mostków. Na moje zaskoczenie wyjaśnili, że komendant obozu koncentracyjnego wraz z dwoma policjantami wyszukują więźniów posiadających dużą ilość koron i mostków złotych i więźniów tych zabijają pod pretekstem ucieczki, po czym młotkiem wybijają im złote zęby.” Opisał też warunki sanitarne czyli praktycznie ich brak. W innym miejscu dr Loth podsumowuje: „Niemcom obce są wszelkie najprymitywniejsze uczucia ludzkie.”

Władysław B.: „Metoda uśmiercania sprowadzała się do egzekucji przy czym wspomniana zatrudniona grupa ważna była jako siła robocza; nie było generalnego nastawienia na celową ich fizyczną likwidację, jak długo byli zdolni do pracy.”

No cóż, poprzez egzekucje jest bardziej „szlachetnie” zabijać. A śmierć staje się „żołnierska”, chyba, że dopowie się nieistotny na pozór szczegół, że ofiary przed egzekucją obdzierano także z ludzakiej godności pozbawiając ich ubrań. A jeśli przeznaczeniem obozów było zapewnienie siły roboczej dla Niemców to po cóż w KL Warschau było tyle krematoriów i spalarni - w tym nowe – wskazujące, że istniejące w tym zakresie „usługi” były niewystarczające? Jakoś nikt świadka nie zapytał. I do czego owa siła robocza dodatkowo służyła? Przyjmując nawet wymianę „pracowników” tylko poprzez umieralność, to i tak nie była ona naturalna jeśli wyrażała się w setce na dobę – przyjmując niektóre zeznania. Dodatkowo była ona używana tak jak w KL Auschwitz do przerobu „śmierci”. Mniejsze zatem znaczenie ma, jak wielka była rotacja stałych więźniów, lecz wykorzystywanie ich do ludobójczej funkcji i dzienne ludobójcze przeroby tego obozu. A zgodnie z zeznaniami Paula Geibla – szefa SS i Policji bezpośrednio zarządzającego obozem – straty ludzkie wynosiły 400 Polaków na dobę. A przecież oskarżony zbrodniarz nie dodawał sobie do stryczka ofiar lecz prędzej ich liczbę zaniżał...

Władysław B. o planie Pabsta powiada: „Niewątpliwie jest to interesujący dokument myślenia niektórych Niemców przedłożony przez urbanistów z Wurzburga Hansowi Frankowi. Nie ma jednak żadnych danych o stosunku samego Franka do tego planu ani na temat zamiarów jego literalnej realizacji w kilka lat później.”

No cóż pomijając sam fakt, że plan został znaleziony właśnie w gabinecie Hansa Franka, używany przez niego zapewne „literalnie” do marzeń, to zachował się również „Dziennik” owego Franka. Oto preludium do marzeń gubernatora Hansa Franka : „Mamy w tym kraju punkt z którego rozchodzi się całe zło: jest nim Warszawa.” Znajdujemy także wypełnienie owych marzeń: „Nikt nie może przeszkodzić temu żeby pozostała z niej tylko sterta gruzów.”

Władysław B. zna te cytaty, pochodzą bowiem z książki sędzi Marii Trzcińskiej „Obóz zagłady w centrum Warszawy KL Warschau”. Świadek nie kryje niechęci do tej książki, która „Warszawski pierścień śmierci” Władysława Bartoszewskiego przemieniła w pseudohistoryczny gniot. Rozumiejący ową frustrację świadka prokurator, nie zadał mu ani jednego pytania szczegółowego odnośnie wyników ustaleń sędzi Marii Trzcińskiej. Jakby śmiał zresztą, skoro świadek ujawnił mu, że od 2001 r. jest przewodniczącym Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

***

W czasie zeznań Władysław B. powtarzał jak mantrę, że przez wiele lat studiował przeróżne meldunki a w nich również i własne i od 1945 r. współpracował z Komisją Badania Zbrodni Hitlerowskich. Ową współpracę uwiarygodniał nawet jakimś nazwiskiem, ale zupełnie pominął współpracę w owej komisji z sędzią Marią Trzcińską. Jego zeznania zaprzeczają nie tylko jej ustaleniom - a przecież sędzia przepracowała w tej komisji kilkadziesiąt lat - lecz również są sprzeczne ze sprawozdaniem sekretarza tej komisji z 1945 r. Sprzeczne są wreszcie z wynikami komisji ekshumacyjnej potwierdzającej, że był to obóz zagłady a nie jak zeznaje Władysław B. – pracy. Mało tego świadek Władysław B. jako przewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa zaprzecza ustaleniom tej komisji ekshumacyjnej stwierdzając, że bywał na terenie jej badań jeszcze zanim zaczęła działać: „Nie napotkałem tam, poza obrazem zniszczeń, na nic szczególnie wpadającego w oko”.

Czyżby świadek koncentrował się, a może nawet sam szukał tego samego, czego szukali licznie zaglądający tam wówczas szabrownicy? Bo przecież, krematoria, sterty prochów czy włosów ludzkich i świadectwa tortur nie mogły umknąć uwadze wizytatora.

Jako świadectwo aktywności wojennej świadka przytoczę: „W czasie Powstania Warszawskiego przebywałem jako żołnierz AK w południowej części Śródmieścia i nie miałem żadnego bezpośredniego kontaktu z żadnym miejsc, gdzie znajdowały się główne miejsca represjonowania Polaków i Żydów w czasie okupacji.”

Jestem przekonany, że w tym miejscu świadek fałszywych zeznań nie składa, tymczasem przy Marszałkowskiej 62 znajduje się tablica marmurowa upamiętniająca bohatera Powstania Warszawskiego – Władysława Bartoszewskiego. Zachodzi zatem pytanie, czy Władysław Bartoszewski jako przewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa miał prawo wystawić sobie samemu tablicę jeszcze za życia, przy blokowaniu upamiętnienia 200 tysięcy męczenników KL Warschau? Jako przewodniczący musiał przecież o tej tablicy wiedzieć, bo bez jego akceptacji powstać nie mogła.

Wracając do świadka Władysława B. - wnoszę pod opinię publiczną o zamianę jego kwalifikacji ze świadka na podejrzanego o współudział w zbrodni ludobójstwa, poprzez zacieranie dowodów tych zbrodni. Wnoszę również o pozbawienie go przez urzędy merytoryczne stanowiska przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

*1. Tablica bez zapowiedzi medialnych o jej odsłonięciu pojawiła się w 2008 r. przy bramie budynku. Posiadała półkę na której młodzież urządzała „profesorowi” happeningi zapalając znicze. Obecnie tablica została przeniesiona na ścianę główną i pozbawiona półki.

Dowody ludobójstwa w KL Warschau – ekshumacje

2009-03-02T12:35:00.000-08:00

Uwaga: Klikając myszką na dokumenty można uzyskać powiększenie.

Istotnym materiałem dowodowym w kwestii ludobójstwa niemieckiego w obrębie Warszawy są dokumenty ekshumacji przeprowadzonych na terenie jednego z lagrów tzw. „Gęsiówki” przy zbiegu ulicy Gęsiej i Dzikiej w latach 1945-1946, oraz późniejsze przy zbiegu Gęsiej i Gibalskiego na terenie dawnego boiska sportowego „Skry”, gdzie ostatnia ekshumacja była w 1988 roku. Jej wynik jest wskazujący na istnienie komór gazowych jako, że ślady postrzałowe odkryto tylko w niektórych czaszkach.

1. Wyzwalanie Obozu przez żołnierzy AK z batalionu „Zośka”
Dowódca Policji i służby bezpieczeństwa w Generalnej Guberni Wilhelm Koppe zarządził: „gdyby rozwój sytuacji na froncie przybrał obrót uniemożliwiający transport więźniów należy ich zlikwidować (...) w żadnym wypadku nie można dopuścić do tego, aby więźniowie nie-Żydzi byli uwolnieni lub żywi wpadli w ręce wrogów, ruchu oporu lub Armii Czerwonej.”

12 300 więźniów zostało ewakuowanych w dniach 28-31 lipca 1944 r.. Różnica jednak między ewakuacją a likwidacją w wykonaniu niemieckim była tak nieznaczna, że ową ewakuację przeżyło zaledwie kilkuset Polaków.
Kilkuset Żydów pozostawionych przez Niemców do likwidacji Obozu zostało wyzwolonych przez Armię Krajową.

2. Protokół przesłuchania świadka J. Nowakowskiej – członka komisji ekshumacyjnej z 1945 r
Cyt.: „Była to ta sama rzeczywistość jaką widziałam osobiście w Treblince.”

3. Napis z ogrodzenia obozu: „Uwaga neutralna część. Bez ostrzeżenia się strzela”

4. Sprawozdanie sekretarza Komisji Dla Zbadania Zbrodni Niemieckich w Warszawie z dn. 20 lipca 1945 r
Cyt.: „Ślady zbrodni dokonanych w okresie okupacji niemieckiej i Powstania Warszawskiego świadczące, że teren ten stanowił jeden z kilku obozów zagłady znajdujących się w Warszawie.” Trzeba zwrócić uwagę, że padło tu stwierdzenie, że badany obóz był jednym z kilku obozów zagłady funkcjonujących w Warszawie i że stwierdzenie pochodzi od sekretarza komisji do badania tych zbrodni, a więc od osoby najbardziej kompetentnej w sprawie. Sprawozdanie pochodzi z 1945 r., a więc sekretarz mógł jeszcze nie wiedzieć, że KL Warschau był właściwie jeden, a tylko jego lagry były zlokalizowane w różnych częsciach Warszawy i dlatego traktował je jako osobne obozy zagłady.

5. Fragment szkicu sytuacyjnego terenu Obozu Zagłady KL Warschau Prezentowany szkic wykonany przez kaprala MO jest jednym z czterech zachowanych szkiców przedstawiających cały obszar lagru „Gęsiówka". Aby go dobrze interpretować trzeba mieć świadomość, że elementy wyglądające na szkicu tak jakby „pokoje” są w rzeczywistości dużymi dziedzińcami wewnątrz dużej zwartej więziennej zabudowy. Rysunek przedstawia zatem ogólny obrys zabudowy bez rozrysowania poszczególnych pomieszczeń. Literą „A” oznaczono sprasowane włosy. Literą „C” gaz cyklon B w puszkach i wysypany.

Cytuję z protokółu oględzin z dn.16 maja 1946 r. sędzi H. Wereńko - odelegowanej do Okregowej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Warszawie:
„W miejscu oznaczonym na szkicu literą „C”, znajduje sie 21 jednakowych pełnych puszek, oraz 9 pustych puszek, w których widoczne są jeszcze kryształki cyklonu wielkości ziarnek fasoli koloru niebieskawo-szarego, wydzielającego ckliwy zapach.
Obok na korytarzu, a także w krzakach ogródka naprzeciw wyjścia rozsypany cyklon.
Puszki okrągłe o wymiarze długości 50 cm, promień 15 cm, nie posiadają etykiet, za wyjątkiem jednej na której na części etykiety zerwanej daje sie odczytać słowo „Cyk” najwidoczniej początek wyrazu Cyklon. Część została pobrana i stanowi załącznik do niniejszego protokółu.
W jednym z puszek otwartych znaleziono broszurę w języku niemieckim, która również załączona do niniejszego protokółu.”

Ilość opisanego tu cyklonu odpowiada blisko 200 litrowej objętości. W tymże protokóle mowa jest również o istnieniu nietypowych cel z małym otworem pod sufitem, mogącymi pełnić funkcję podręcznych komór gazowych.

6. Baraki więzienne. Zdjęcie z 1944 r

7. „Amfiteatr” („teatr”) więzienia „Gęsiówka”
Cytuję: „(...)jeden z dziedzińców nosił nazwę „teatru”, ponieważ ściany zewnętrzne tworzących go gmachów są pokryte malowidłami w postaci kwiatów i palm wyglądających jak dekoracja teatralna. Jak podawała ludność miejscowa przedstawicielom PCK, na terenie dziedzińca niemieccy zbrodniarze urządzali sobie widowiska w stylu Nerona. Siedząc przy nakrytych stołach, odbywali libacje w trakcie których, wypuszczali więźniów na dziedziniec, szczując psami i strzelając do nich.” (cytat pochodzi z prezentowanego wcześniej sprawozdania Bronisława Świderskiego)

Pośród innych obozowych niegodziwości – wspominanych przez świadków – była cela: „Wydaj kolegę”. Jej okopcony wygląd wskazywał na częstą używalność a zwisające w niej żelastwa służyły do krępowania rąk i nóg człowieczych. Rozpalany na posadzce pod spodem ogień „zachęcał” do „wylewności”.

8. Krematorium w KL Warschał na terenach byłego getta warszawskiego
Spalaniem zwłok w tym obozie zajmowało się specjalne obozowe komando SS-Leichenverbrennungskommando. Cytuję sędzię M. Trzcińską: „Krematoria znajdowały się:
-krematorium zaadoptowane w pomieszczenach pożydowskiej fabryki pomiędzy ul. Smoczą i Glinianą, o pojemności na kilkadziesiąt zwłok, uruchomione zimą 1943 r.;
- krematorium przy ul. Gęsiej 26, zbudowane wiosną 1943 r. o pojemnosci na około 200 zwłok;
- krematorium z jednopaleniskowym piecem wewnątrz gmachu byłego więzienia wojskowego od strony ul. Zamenhofa 19;
- zimą 1944 r. w lagrze w byłym getcie na dziedzińcu nr 5 zbudowano dodatkowo dwa nowe krematoria, w tym jedno elektryczne.

Uzupełniająco zwłoki palono w spalarniach na otwartym powietrzu. Były to stosy układane z drzewa i polewane benzyną, na które wrzucano zwłoki i palono je. Stałe spalanie zwłok na otwartym powietrzu znajdowały się w miejscach stałych rozstrzeliwań:
- przy ul. Nowolipki 25-31,
- na dawnym boisku sportowym „Skry” przy ul. Gibalskiego naprzeciwko obozu od strony ul. Okopowej róg Gęsiej oraz
– przy ul. Gęsiej 25 i 45. Poza tym zwłoki spalano
– w Lagrze na Kole, w obiekcie w kształcie dyżej litery „T” w „piecowisku” urządzonym w miejscowym lasku, czynnym przez cały okres istnienia Obozu.”

Oprócz tego „grzebano” wysadzając wraz ze zwłokami rumowiska dawnego getta, a także wywożono w „niewiadomych” transportach „widmach” do Treblinki już po dokonanej tam zagładzie warszawskiego getta, która została przeprowadzona w okresie od 22 lipca 1942 r. do grudnia 1942 r..

Cytuję za sędzią M. Trzcińską: „Na przełomie stycznia/lutego 1943 r. Himler osobiście przybył na inspekcję do nieczynnego już obozu Treblinka. Po wizycie tej, urządzenia do spalania zwłok rozbudowano. Wybudowano najpierw w dole, a potem na powierzchni gigantyczne rusztowania do palenia zwłok. Na betonowych podmurówkach ułożono kratownicę z szyn kolejowych, tworząc w ten sposób palenisko mieszczące jednorazowo od 2 do 3 tysięcy zwłok. W jakim celu powiększono spalarnię w nieczynnym Obozie? Otóż spalano w Treblince zwłoki dowożone z innych miejsc, w tym częściowo z KL Warschau w celu likwidowania śladów zbrodni w ramach prowadzonej akcji zw. „Kommando 1005”.

Transporty z KL Warschau do Treblinki rozpoczęły się zimą 1943 r. po wielkiej brance przeprowadzonej w stolicy na rozkaz Himlera w dniach 15-22 stycznia 1943 r., kiedy pojmano ponad 30 tys. mieszkańców, z których 10 tys. wywieziono na Majdanek i do Oświęcimia, a 20 tys. osadzono w Lagrach na Kole i w Warszawie Zachodniej, gdzie po zagazowaniu zniknęli bez śladu.”

9. KL Warschau – krematorium – palenisko „G”

10. Fragment ekshumacji

11. KL Warschau – sterta ekshumowanych kości i czaszek
Nawet już po spaleniu zwłok, pozbycie się prochów ludzkich z KL Warschau stanowiło – ze względu na olbrzymią ich ilość - nielada problem dla Niemców. Próbowano się ich pozbywać zatem na różne sposoby. Komisja ekshumacyjna stwierdziła zapchanie wszystkich studzienek kanalizacyjnych przez prochy ludzkie. Te prochy musiano stamtąd wydobywać.

12. Warszawskie Prochy
Ta ilość prochów ludzkich jest bardzo wymowna zważywszy jaka garstka prochu zostaje z człowieka, a przecież owa monstrualna liczba stanowi tylko tą część prochów ludzkich, której Niemcy nie zdążyli się pozbyć.

Ofiary KL Warschau nigdy nie doczekały się kompletnej ekshumacji. Nie przeprowadzono jej wcale na terenie innych lagrów niż „Gesiówka” jak chociażby w lasku na Kole w obszarze obiektu śmierci w kształcie litery „T” i w obrębie tunelu Warszawy Zachodniej - gdzie napotykano na liczne czaszki w czasie jego przebudowy. Ekshumacja na terenie „Gęsiówki” była również częściowa. Pomijając już fakt, że w czasie jej trwania prowadzono jednocześnie roboty nad przystosowaniem tego terenu w obóz dla polskich patriotów z AK, NSZ, WIN - to jeszcze została ona skrócona z tego powodu pod pozorem przejęcia śledztwa przez prokuraturę. Nigdy to nie nastąpiło, ponieważ Obóz - o którym poinformowano nawet w prasie – został skazany na zapomnienie poprzez stopniowe jego wyciszenie.

Trybunał Norymberski na próżno zwracał się z prośbą do strony polskiej o dostarczenie dokumentów dotyczących obozu. Polska zignorowała wezwanie i sprawa nie została włączona do procesu. Uczyniono tak dlatego, aby się nie wydało, że obóz wykorzystywany był dalej przez „rodzimych” zbrodniarzy. Dla zachowania bilansu - ofiary ludobójstwa niemieckiego podzielono „sprawiedliwie” po połowie i dodano do ofiar Getta i do ofiar Powstania Warszawskiego aby zaszczepić w ten sposób bezsens idei powstań narodowych ze względu na ogrom ofiar - tym bardziej - że naród wciąż trwał w oporze przeciwko nowemu zniewoleniu.

Uwaga: Klikając myszką na dokumenty można uzyskać powiększenie.

Opracowano na podstawie książek sędzi Marii Trzcińskiej „Obóz zagłady w centrum Warszawy KL Warschau” Polwen 2002 oraz „KL Warschau obóz zagłady dla Polaków” Polwen 2007.

Spór o KL Warschau

2009-02-23T00:35:00.000-08:00

Artykuł Leszka Żebrowskiego pochodzi z tygodnika Nasza Polska Nr 34 z 14 września 2004. Przywołuję go do życia powtórnie z powodu dalszego zakłamywania KL Warschau przez samozwańczego profesora. Tym razem na etapie spisywania zeznań przez prokuraturę. Przywołuję ten artykuł również na okoliczność konieczności zwrócenia uwagi opinii publicznej, że prezentowane w nim raporty wywiadowcze Armii Podziemnej - dotyczące KL Warschau - nie pochodzą z zamierzonej kwerendy archiwum IPN pod kątem funkcjonowania obozu, lecz są zdobyczami czysto przypadkowymi. A zatem znalezione zostały nie przy przeszukaniach dokumentów konspiracyjnych różnych organizacji pod kątem KL Warschau - bo przeszukań takich nie było – tylko innych przeszukaniach. Potwierdza to tezę sędzi Marii Trzcińskiej, że KL Warschau dla IPN jest dzieckiem nie chcianym. Wygląda nawet na to, że do tego stopnia nie chcianym, że IPN nie dokonał kwerendy pod kątem KL Warschau własnych archiwów – pomimo, że przeszukania takie mogły by przynieść wymierne efekty, a ofiary KL Warschau - jako ofiary jedynego w swoim rodzaju obozu w stolicy europejskiego kraju - na wysiłek taki zasługują.

Leszek Żebrowski

SPÓR O KL WARSCHAU

Nie było w Warszawie komór gazowych - twierdzi Władysław Bartoszewski.
Komory były – mówią dokumenty!

Po raz pierwszy obchodziliśmy 60. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego w sposób naprawdę odpowiedni – z docenieniem heroizmu Powstańców i gehenny ludności cywilnej. Wreszcie też, po upływie tylu dziesiątków lat, mieszkańcy stolicy doczekali się Muzeum Powstania Warszawskiego. Władze samorządowe stolicy kilku poprzednich kadencji też robiły wszystko, aby odwlekać w nieskończoność budowę Muzeum. Miały na głowie ważniejsze „budowy” i związane z tym wydatki z kasy miasta. Nie bez powodu mówi się o „układzie warszawskim”, wytworzonym przez określone kręgi polityczne, wynikłe z symbiozy działaczy Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Unii Wolności, którzy dziś znaleźli się głównie w Platformie Obywatelskiej. Główny architekt tego „układu” odfrunął wprawdzie do Unii Europejskiej, ale musimy pamiętać, co po sobie zostawił (lub czego nie zostawił). Muzeum Powstania po prawie piętnastu latach targów i sporów wreszcie jest. Nie ma jednak innego pomnika i innego muzeum, które koniecznie w mieście powstać muszą, i to jak najprędzej. Są jednak przeszkody formalne, które to – jak na razie – skutecznie uniemożliwiają.

W cieniu rocznicy Powstania i wielkiej skali związanych z nią obchodów umknęła nam jednak inna, też ważna rocznica – likwidacji przez Niemców Konzentrationslager Warschau. Przeszła praktycznie niezauważona i zapomniana prawie przez wszystkich. 60 lat temu, w ostatnich dniach lipca 1944 roku, Niemcy w obliczu szybko zbliżającego się do Warszawy frontu wschodniego oraz spodziewanego wybuchu Powstania (to nie było dla nich żadną tajemnicą), postanowili ewakuować ostatnich więźniów, których było jeszcze ponad 10 tysięcy.

Świadomość istnienia KL Warschau (KLW) wśród Warszawiaków jest minimalna, a szczególnie płytka w młodszych pokoleniach. Ba, nawet historycy mają o nim niewielkie pojęcie, przez dziesiątki lat trudno było znaleźć w ich publikacjach choćby wzmiankę na ten temat. Nawet w najnowszej, okolicznościowej publikacji z zakresu strat ludności Warszawy podczas wojny, której autorem jest sumienny badacz i znany varsavianista Marek Getter (M. Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” nr 8-9 2004 r.), nie ma mowy o tym obozie. Autor szacuje straty stolicy, poniesione podczas całego okresu 1939-1945 na prawie 729 tys. osób, ale pozycji: KL Warschau w ogóle tam nie ma! Co więcej, w ostatnich latach pojawiły się nawet publikacje, w których uporczywie kwestionowano samo istnienie takiego obozu w Warszawie....

Na temat liczby ofiar KLW trwa od lat żenujący, publiczny spór – górne szacunki wahają się od 200 tysięcy ludzi (taką liczbę przyjęto w śledztwie, prowadzonym w Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu przez sędzię Marię Trzcińską) do zaledwie 10 tysięcy.
Tak naprawdę nie wiadomo jednak, czy - według nowych wyliczeń (?), szacunków (?) - jest to pełna skala ofiar, czy też są to wyłącznie ofiary ewakuacji obozu. Celem tej ewakuacji, jak to wynika z zarządzenia Wilhelma Koppego (który był dowódcą niemieckiej policji i służby bezpieczeństwa w Generalnym Gubernatorstwie) z 20 lipca 144 roku - była eksterminacja więźniów: w żadnym wypadku nie można dopuścić do tego, aby więźniowie nie-Żydzi byli uwolnieni lub żywi wpadli w ręce wrogów, ruchu oporu lub Armii Czerwonej. I tak się stało – z 10-11 tysięcy ewakuowanych więźniów okrutny „marsz śmieci” przeżyło zaledwie kilkuset. Być może więc, liczby te nawet w minimalnym wariancie należy dodać, a to jest już 20 tysięcy ofiar. Pion śledczy Instytutu Pamięci Narodowej w komunikacie z 8 maja 2003 roku przyjął pośrednią liczbę: Dane zawarte w materiale dowodowym dotychczasowego śledztwa pozwalają na oszacowanie liczby ofiar zamordowanych w KL Warschau w kategoriach nie mniej niż kilkadziesiąt tysięcy.

Bartoszewski kwestionuje obóz

Spór nie jest jednak zawężony wyłącznie do liczb – następna, nie mniej istotna kontrowersja dotyczy istnienia (lub nie) komór gazowych w Warszawie. Sędzia Maria Trzcińska w swym sprawozdaniu przyjęła, na podstawie różnych materiałów (przede wszystkim zeznań świadków, ale nie tylko), że tak. Pion śledczy IPN we wznowionym śledztwie uważa jednak, że komór nie było. Ma zresztą bardzo mocne poparcie przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, prof. Władysława Bartoszewskiego. W wypowiedzi dla „Rzeczpospolitej” z 23 marca br. W. Bartoszewski autorytatywnie stwierdził: Nie było w Warszawie komór gazowych. Nie mieliśmy żadnych informacji o uśmiercaniu ludzi gazem. Również on kwestionuje, aby ofiar było 200 tysięcy: Niemożliwe, by umknęło mi istnienie wielkiego obozu koncentracyjnego, w którym miano zamordować 200 tys. więźniów. To wykluczone. Przecież tyle osób nie mogło zniknąć bez zauważenia.

Co więc z tym obozem? Przez lata, jak wspomniałem, nawet w rzetelnych opracowaniach na temat martyrologii mieszkańców Warszawy nie pojawiała się choćby nazwa tego obozu. Tak było m.in. z fundamentalną, jak na ówczesne warunki, książką tegoż W. Bartoszewskiego „Warszawski pierścień śmierci 1939-1944” (Warszawa 1967), który marginalnie zaznaczył istnienie obozu koncentracyjnego na ul. Gęsiej, ale nie KL Warschau. Ponadto uznał, że był to obóz koncentracyjny dla Żydów, którzy przecież latem 1943 roku byli już albo wymordowani na miejscu, albo wywiezieni do innych obozów.

Autorytatywnym wypowiedziom Bartoszewskiego przeczą jednak zachowane dokumenty z epoki, wytworzone przez różne polskie organizacje konspiracyjne. Np. Raport Wydziału Bezpieczeństwa Delegatury Rządu na Kraj z 22 listopada 1943 roku nie pozostawia wątpliwości co do istnienia komór: Jeden z oficerów G[estap]o oświadczył, że w Warszawie ma ulec zagładzie około 200.000 Polaków. Zdaniem jego w Warszawie ginie co dzień około 300 Polaków, którzy oprócz publicznych egzekucji traceni są w komorze gazowej, w więzieniu na Dzielnej oraz pod Raszynem. Jak więc jest możliwe, że polskie podziemie niepodległościowe już wtedy wiedziało o sprawie, a prof. Bartoszewski dziś twierdzi: Nie mieliśmy żadnych informacji o uśmiercaniu ludzi gazem. Kto nie miał tych informacji (bo Delegatura Rządu, jak widać – miała) i gdzie leży prawda?

Jednoznaczne raporty NSZ

Znacznie więcej informacji o KL Warschau, komorach gazowych i liczbie więźniów obozu, niż w raportach Delegatury Rządu znajduje się w sprawozdaniach Centralnej Służby Wywiadowczej Dowództwa Narodowych Sił Zbrojnych z jesieni 1943 roku. Są to raporty szczegółowe oraz raporty ogólne, zawierające syntetyczne informacje o ludobójstwie i represjach niemieckich w Warszawie i na innych terenach.

W „Raporcie ogólnym do dnia 20.X.43 r.” (z 6 listopada 1943 roku) są w miarę dokładne dane o skali rozbudowywanego obozu:
W ostatnim czasie terror okupanta ogromnie się wzmógł, szczególnie w Warszawie. Na wielką skalę przeprowadza się indywidualne aresztowania, masowe łapanki, egzekucje publiczne. Akcja ta rozpoczęła się w dniu 13.X. ale już w miesiącu poprzednim ilość aresztowań b[ardzo] się zwiększyła w stosunku do miesięcy ubiegłych. Pacyfikacje poprzedziły pewne przygotowania. Już od dnia 14.VIII. w b[yłej] dzielnicy żyd[owskiej] na odcinku od rogu ul. Zamenhofa do Nr. 30 ul. Gęsiej budowano baraki drewniane, przeznaczone na obóz koncentracyjny. Wybudowano 19 dużych baraków, budowa dalszych jest w toku. Wzdłuż ul. Gęsiej układany jest tor tramwajowy. Dotychczas przebywa w obozie ok. 500 Niemców, 1000 żydów, 200 Holendrów i około 200 Polaków. Obóz obliczony jest na 25.000 osób. Na terenie b. więzienia wojskowego poza budynkiem Nr. 22 od ul. Gęsiej ustawiono szubienicę, na której wiesza się Polaków. Tamże pod ziemią wybudowana została komora gazowa, nazwana przez więźniów „Piecem Śmierci”. W nocy z 6 na 7.IX. powieszono kolejno na szubienicy ponad 100 osób.

Budowa obozu trwała zatem od lata 1943 roku i był on przewidziany (początkowo) na 25 tysięcy więźniów. Egzekucje odbywały się na terenie dawnego getta, stąd informacje na ich temat były skąpe, ale konkretne. Czyż informacja o wybudowanej już komorze gazowej nie jest wstrząsająca? A to przecież nie wszystko. W Raporcie szczegółowym z 19 listopada 1943 roku są dalsze dane na jej temat:
W nocy z dnia 17 na 18 październik[a] 43 r. w b[yłej] dzielnicy żydowskiej przy ul. Gęsiej Nr. 26 w b[yłym] gmachu polskiego więzienia wojskowego w komorze gzowej zagazowano po raz pierwszy 150 Polaków, zatrzymanych z ostatnich łapanek na ulicach Warszawy. Informacja ta zgodna jest z prawdą i nie podlega żadnym zastrzeżeniom. W grupie zgładzonych Polaków było około 20 żydów belgijskich z obozu koncentracyjnego w ghecie.
W tym samym czasie tj. w nocy z dnia 17 na 18 października w b[yłej] dzielnicy żydowskiej – przy ul. Pawiej 42, 40, 38, 36 i jednej strony Pawiaka i przy ul. Dzielnej 47, 45, 43, 41, 39 i 37 odbyła się masowa egzekucja Polaków w liczbie około 600 osób. Wyprowadzono z Pawiaka grupami mężczyzn i kobiet[y] nago i rozstrzeliwano na gruzach a następnie trupy obsypywano grubą warstwą jakiegoś proszku i palono. Wśród rozstrzelanych był spory procent młodych kobiet w wieku do lat 25. Egzekucje te trwały do godziny 4 rano i powtórzone zostały dnia 18 bm. o godz. 18. [...] Komora gazowa po pierwszym wypróbowaniu ma być czynną dla dalszych mordów Polaków. Przy ul. Gęsiej 26, gdzie się mieści komora gazowa, stoi 4-osobowy posterunek SS i nikt obok tego domu i do budynku nawet z wojskowych niemieckich nie jest wpuszczany, za wyjątkiem gestapowców.

W kolejnym „Raporcie ogólnym” za październik i listopad 1943 roku (raport z 6 grudnia) jest dodatkowe potwierdzenie, że komora gazowa już działa w KL Warschau:
Dnia 15.X. [data wątpliwa – prawdopodobnie powinno być: 15.XI.] jeden z policjantów granatowych udał się do ghetta, szukając tam swego syna, który zaginął. Natknął się tam na dużą ilość zwłok kobiecych (około 250), które wyglądały na zagazowane. Przejęty widokiem tego, co zobaczył, zebrał informacje, iż zwłoki te zostały tu tego dnia przyniesione [powinno być: przywiezione - LŻ] przez Niemców i wyrzucone na ulicę.

Ten sam Raport NSZ potwierdza ustalenia, zawarte we wspomnianym wyżej Raporcie DR z 22 listopada, choć różnią się one szczegółami. Raport NSZ ponadto jest znacznie obszerniejszy:
Wg informacji pewnego gestapowca (nazwisko znane) w W-wie ma ulec zagładzie 300.000 Polaków. Stan faktyczny potwierdza tę informację. Ilość zamordowanych Polaków, których nazwiska są ogłaszane oficjalnie, jest małą tylko częścią. Komory gazowe są uruchomione na Pawiaku, na Dzielnej w ghetcie odbywają się stałe egzekucje. Ilość 600 ofiar [dziennie - LŻ] nie jest liczbą przesadzoną. Dla umożliwienia [tak masowych - LŻ] egzekucji przeprowadzono specjalną mobilizację volksdeutschów do policji. Zwiększono również liczbę policji przez odkomenderowanie policji z innych miast. Według oświadczeń policjantów wytrzymują oni najwyżej do 15 egzekucji, a potem są zmieniani, gdyż nerwowo się załamują.
Nie jest prawdą, jakoby sprowadzono do egzekucji zwyrodniałych katów, są to zwykli policjanci niem[ieccy], którzy działają wg rozkazów z góry, opartych na naukowych statystykach badawczych instytutów niem[ieckich], które na wypadek przewidywanej klęski niem[ieckiej] pragną tak wyniszczyć żywioł polski, aby nie był zdolny do samodzielnego życia państwowego.

Dalej zaś można przeczytać, że KL jest bardzo intensywnie rozbudowywany, a siłą roboczą przy budowie nowych baraków są greccy i holenderscy Żydzi:
W Ghetcie warszawskim [jest - LŻ] obecnie 4000 żydów greckich i holenderskich zatrudnionych przy budowie 10 nowych baraków. 200 żydów pracuje w F.K. na ul. Dworskiej, 40 pracuje w Elektrowni przy robotach placowych. Traktowani są b. źle.”
Obóz był stale i pośpiesznie rozbudowywany. Mówi o tym raport szczegółowy z 23 grudnia 1943 roku: „Masowe egzekucje w ghecie trwają nadal. Dnia 4.XII.43 r. rozstrzelano 400 ludzi. Skazańcy mieli pozalepiane papierem oczy, skrępowane ręce i twarze odrutowane, aby nie mogli krzyczeć. Dnia 13.XII.43 r. z Pawiaka wyprowadzono 800 więźniów, których los nie jest znany. [...]
W b[yłej] dzielnicy żydowskiej na odcinku od rogu ul. Zamenhofa do rogu ul. Gęsiej i Okopowej jest na ukończeniu budowa baraków na obóz koncentracyjny obliczony na 65.000 ludzi. Obok każdego baraku jest wieżyczka na karabin maszynowy.

Blokowanie prawdy

Powyższe informacje przytoczyłem po to, aby uzmysłowić Czytelnikom, co się dzieje z naszą historią. Ile wysiłku poświęcają różni ludzie, aby nasza historia nie była tym, czym w istocie była. Tendencja pomniejszania polskich strat poniesionych w wyniku II wojny światowej i obu okupacji – niemieckiej i sowieckiej – jest doskonale widoczna i nie należy się łudzić, że jest to zjawisko przejściowe. Raczej odwrotnie – w miarę ubywania świadków historii ten proceder będzie się jeszcze pogłębiać. Przecież prasa zachodnia, pisząc o 60. rocznicy Powstania Warszawskiego, znowu, jak praktycznie co roku, pisała o powstaniu w getcie. Były nawet karkołomne próby uczynienia z Powstania Warszawskiego... drugiego powstania w getcie (bo pierwsze było w kwietniu 1943 roku). Kto chce, niech dalej wierzy, że to tylko efekty omyłek i ignorancji ludzi, którzy nie znają historii Europy. Coroczne sprostowania i interwencje (szczególnie Polonii, która ma w tym zakresie nieocenione zasługi), są całkowicie bezskuteczne, bo historia powtarza się, jak w błędnym kole.

Dziś na miejscu KLW nie ma żadnych materialnych śladów istnienia obozu. Nie ma pamiątkowych tablic, gdzie mieszkańcy Warszawy mogliby zapalić lampki i pochylić się w chwili zadumy. Nie ma pomnika, bo zapewne dopóki nie zakończy się kolejne śledztwo w tej sprawie (a nic nie wskazuje, ze stanie się to szybko), sprawa nie jest zamknięta a zgromadzone materiały są utajnione. Rada Warszawy podjęła decyzję o jego budowie, ale do wykonania tej uchwały jeszcze bardzo daleko. Dzisiejsi Warszawiacy stąpają więc nieświadomie po popiołach wymordowanych i spalonych innych Warszawiaków, którzy żyli w tym mieście kilkadziesiąt lat wcześniej. Ich doczesnych szczątków przecież nie wywieziono - Niemcy rozrzucali je w różnych miejscach, aby choć częściowo zatrzeć ślady swych zbrodni. Teraz zaś my mamy pomagać im w tym procederze?

Pierwsze śledztwo w sprawie KL Warschau zostało podjęte już w 1945 roku, ale były istotne przeszkody – teren obozu i zachowane baraki natychmiast wykorzystali Sowieci, ustanawiając tam obóz NKWD (początkowo dla jeńców niemieckich), który wkrótce przejęło Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego na „obóz pracy”. Śledztwo zostało więc umorzone w 1947 roku, co w komunikacie IPN z 8 maja 2003 roku skwitowano lakonicznie i bardzo tajemniczo: ponieważ wstęp na tereny przeznaczone wcześniej pod KL Warschau został uniemożliwiony. Kto to uniemożliwił i co było na tych terenach, tego się już z komunikatu dowiedzieć nie można. Z fragmentarycznych materiałów pierwszego śledztwa wiemy, że w lipcu 1945 roku odnotowano istnienie krematorium z wysokim kominem, które miało być niewykończone. Dokumenty z 1946 roku potwierdzają, że na terenie KLW pozostały kopce popiołu i niedopalonych kości z ludzkich zwłok, istniejące cele więzienia miały jedynie małe otwory w ścianach pod sufitem oraz że na podłodze pozostały kupki chloru. W okolicznych krzakach leżał rozsypany cyklon...

„Obóz pracy” MBP funkcjonował tam do połowy lat 50-tych i przewinęły się przez niego tysiące ludzi, osadzonych tam głównie za konspirację niepodległościową. Niejako „przy okazji” ślady zbrodni niemieckich, popełnionych w KLW, po prostu rozdeptano, a teren został zniwelowany. Może więc warto pamiętać, aby i ten obóz (oraz wcześniejszy obóz NKWD) także jakoś uczcić, choćby skromną tablicą?

Śledztwo w sprawie KLW zostało ponownie podjęte na prośbę niemieckiej prokuratury z Monachium w 1974 roku i trwało (z przerwami) ponad 20 lat. Prowadziła je sędzia Maria Trzcińska, która opisała jego przebieg, zgromadzone dokumenty, a także nieoczekiwane przeszkody w książce: „Obóz zagłady w centrum Warszawy. KL Warschau” (Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, Radom 2002). Z uwagi na te przeszkody, autorka nazwała to śledztwo niechcianym dzieckiem IPN. Dlaczego? Warto tę książkę przeczytać, aby uzyskać odpowiedź...

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 lipca 2001 roku podjął uchwałę „w sprawie upamiętnienia ofiar Konzentrationslager Warschau”, wzywając w niej o: wzniesienie pomnika dla uczczenia tysięcy Polaków mieszkańców Warszawy, zamordowanych w KL Warschau w ramach planu zagłady Stolicy Polski, a także zamordowanych razem z nimi obywateli innych narodowości: Żydów, Greków, Cyganów, Białorusinów oraz oficerów włoskich; inkorporowanie do wybudowanego pomnika ku czci ofiar KL Warschau kamienia węgielnego, który został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II.

W ślad za tym w dniu 15 stycznia 2002 r. Prokurator Okręgowy w Warszawie wszczął ponowne śledztwo w tej sprawie i przekazał je Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie, czyli pionowi śledczemu IPN. Czekamy na jego rezultaty, ale publiczna atmosfera, wytworzona wokół KLW, nie wróży nic dobrego. A powinna być szybka, sprawa praca i ustalenie stanu faktycznego, aby ten (niechciany?) pomnik wreszcie stanął. Jest to chyba jedyny z niemieckich obozów koncentracyjnych, który w ogóle nie został upamiętniony!

PS
Dokumenty wywiadu NSZ, cytowane powyżej, pochodzą z Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej (sygn. IPN 380/12, t. 1, k. 1-64). Są to „Raporty i informacje wywiadu i kontrwywiadu NSZ”, podpisywane przez kogoś, kto posługiwał się pseudonimem „II O L A”. Był to zapewne nieznany nam oficer Centralnej Służby Wywiadowczej (CSW) Dowództwa NSZ, ale należy pamiętać, że było to opracowanie zbiorcze, bazujące na fragmentarycznych meldunkach i informacjach, zbieranych codziennie i dostarczanych do CSW przez bezimiennych dziś wywiadowców i wywiadowczynie, łączników i łączniczki, których cierpliwa, niebezpieczna praca w ówczesnych strasznych warunkach ratuje nas dziś przed całkowitą zagładą naszej pamięci. Chwała im za to.

Dowody ludobójstwa w Kozentrationslager Warschau – najważniejsze dokumenty

2009-02-12T11:11:00.000-08:00

Uwaga: Klikając myszką na dokumenty można uzyskać powiększenie.

1. Plan Pabsta

Odnaleziony został w Krakowie w gabinecie gubernatora Hansa Franka.

Plan Pabsta zwany również planem Grossa (obydwie nazwy od związanych z nim architektów) powstał w oparciu o wytyczne Generalnego Planu Wschodniego zakładającego w przypadku Polski całkowitą likwidację Żydów i 85 % Polaków. Przewidywał w 95 % „rozbiórkę” stolicy Polski i wybudowanie na jej miejscu Nowego Niemieckego Miasta Warszawa dla 130 tys. mieszkańców (według jednej z wersji), w którym 30 tys. Polaków jako podludzi miało zostać skupionych w getcie o obszarze jednego kilometra kwadratowego i stanowić siłę roboczą dla Niemców.

Z zabudowy miała pozostać jedynie starówka jako „dowód” ciągłości niemieckiego osadnictwa. Z tym, że na miejscu Zamku Królewskiego miała stanąć Hala Kongresowa NSDAP. Kolumnę Zygmunta miał zastąpić pomnik Germanii. Plac Adolfa Hitlera planowano przy Pałacu Saskim, a Belweder miał stanowić jego rezydencję.

KL Warschau powstał właśnie dla realizacji planu Pabsta w zakresie "zmniejszenia" liczby ludności Warszawy.

2. Fragment mapy obozów według Rudolfa Hoessa

Mapa dostępna jest w „Zeszytach oświecimskich” (nr. 3 1958 r.) Wydawnictwa Państwowego Muzeum w Oświęcimiu.

Klikając myszką na mapie można się przekonać, że Rudolf Hoess wykazał KL Warschau tak samo jak Majdanek czy Treblinkę jako obóz zagłady - Vernichtungslager - oznaczony krzyżem. Potrójne oznakowanie trójkatami odpowiada trzem skupiskom obozu: na Kole, w Warszawie Zachodniej i na terenach zlikwidowanego getta żydowskiego.

3.Niemiecka mapa obozów koncentracyjnych

Fragment mapy wydanej w Niemczech w 1986 r. w atlasie Wernera Hilgemanna: „Atlas zur deutschen Zeitgeschichte 1918-1968”. Kartografie Jurgen Taufmann. Wyd. Piper, Munchen Zurich.

Na mapie tej KL Warschau oznakowany jest tak samo jak KL Dachau – jakoObóz Koncentracyjny Główny – Hauptlager.

4. Niemiecki znaczek pocztowy z KL Warschau

Znaczek pocztowy z wykazem 23 Obozów Koncentracyjnych Głównych „Hauptlager”, wśród których wykazany jest KL Warschau, opublikowany w Światowym Katalogu Znaczków Michel, blok 1995

5. Niektóre dokumenty obozowe

Porzucone dokumenty zostały znalezione we Wrocłwiu wśród rzeczy ponadpalanych przez uciekajacych w pośpiechu Niemców.

5.1 Druk firmowy KL Warschau z podpisem komendanta.

5.2 Tekst przysięgi Fritza Schustera człoka kompanii KL Warschau.

5.3 Instrukcją służby wartowniczej w KL Warschau.

5.4 Tekst przyrzeczenia SS-mana przyjmowanego do służby wartowniczej w KL Warschau.

6. Niektóre raporty i meldunki polskich organizacji konspiracyjnych

A oto inne raporty związane z KL Warschau:

Meldunek z dn. 03. 12. 1943 r. Archiwum Akt Nowych, sygn 202/II – 44 „(...)Na terenach przyłączonych ostatnio do Obozu przebywa 10 000 Żydów z Grecji. Są oni zatrudnieni przy budowie nowych baraków dla powstającego Obozu dla Polaków mającego pomieścić około 40 000 osób.”

Raport NSZ z dn. 11 listopada i 13 grudnia 1943 r. sygn. IPN 380\12, t. 1.: „W Warszawie ma ulec zagładzie do 300 tys. Polaków. Stan faktyczny potwierdza tę informację. Ilość Polaków zamordowanych, których nazwiska są ogłaszane oficjalnie, jest małą tylko częścią. Komory gazowe są uruchomione, na Pawiaku na Dzielnej w getcie odbywają się stałe egzekucje. Ilość 600 ofiar (na dobę) nie jest liczbą przesadzoną. Dla umożliwienia egzekucji przeprowadzono specjalną mobilizację volksdeutchów do policji. Zwiększono również liczbę policji przez odkomendorowanie policji z innych miast (...) pragną tak wyniszczyć żywioł polski, aby nie był zdolny do samodzielnego życia państwowego.”

Raport NSZ z 6 grudnia 1943. „Dnia 15.X. [data wątpliwa – prawdopodobnie powinno być: 15.XI.] jeden z policjantów granatowych udał się do ghetta, szukając tam swego syna, który zaginął. Natknął się tam na dużą ilość zwłok kobiecych (około 250), które wyglądały na zagazowane. Przejęty widokiem tego, co zobaczył, zebrał informacje, iż zwłoki te zostały tu tego dnia przyniesione [powinno być: przywiezione - LŻ] przez Niemców i wyrzucone na ulicę.”

Raport Wydz. Bezpieczeństwa AK, Nr 227, 22.11.1943 r. Archiwum akt nowych, Sygn. 202\11-21) w Warszawie ma ulec zagładzie ok. 200 tys. Polaków (...) w Warszawie ginie codzień ok. 300 Polaków, którzy oprócz publicznych egzekucji traceni są w komorze gazowej, w więzieniu na Dzielnej oraz pod Raszynem. (...) Niemcy zamierzają zadać Narodowi Polskiemu tak glębokie rany, aby już nigdy nie mógł się odrodzić (...)

Raport Wydz. Bezpieczeństwa Oddział Informacyjno-Polityczny Nr 237, z dnia 20 grudnia 1943 r. (AAN, Delegatura RP, sygn. 202/11-21) „W myśl ostatnich poleceń centralnych niemieckich władz bezpieczeństwa za wszystkie akty dywersji i terroru wobec Niemców konsekwencje ponosić będzie Warszawa, jako ośrodek dyspozycyjny wszystkich ruchów niepodległościowych”

Z dnia 24 listopada 1943 r. (AAA, sygn.2002/III/7, t. 2, „Informacja bieżąca” nr 46/119) „Na terenie byłego Getta w Warszawie odbywają się codziennie masowe egzekucje Polaków. Np. 12 XI stracono około 300 osób nie przeprowadzonych przez żadną ewidencję więzienną. Nazajutrz szereg detonacji świadczyło o usuwaniu śladów egzekucji. Wysadza się w powietrze ruiny domów, do których zwozi się stale zwłoki rozstrzelanych ostatnio oraz straconych dawniej”

7. Niektóre rozkazy niemieckie

7.1 Prezentowany rozkaz Himlera z dn. 09. 10. 1942 r. jest o tyle ważny dzisiaj, że wskazuje, że już wówczas w 1942 r. istniał w Warszawie obóz koncentracyjny. Rozkaz zawiera nakaz zgrupowania żydowskich pracowników zbrojeniowych cyt. „(...) w najbliżej znajdujących się obozach koncentracyjnych, tzn. w Warszawie, Lublinie (...)”. Datowany na 1942 r. wskazuje istnienie "starego" kompleksu jeszcze przed powstaniem "nowego" kompleksu KL Warschau na terenach byłego getta żydowskiego.

O starym i nowym kompleksie można się również dowiedzieć z pism Centrali w Ludwigsburgu do Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce z 1973 r., a więc jeszcze przed rozpoczęciem polskiego śledztwa. Mówi o tym pani sędzia Trzcińska w książce „Obóz zagłady w centrum Warszawy KL Warschau”, wskazując przy tym, że w nowopowstałej „Gęsiówce” mieściło się zaledwie 12-13 tys. więźniów - co stanowiło 1/3 więźnów udokumentowanych zeznaiami księgowego obozowego Fleischera, że żywił 40 tys. więźniów. Taka bowiem była rotacyjna pojemność obozu zgodna zresztą z meldunkami Armii Podziemnej.

7.2 Rozkaz Himlera z 16. 02. 1943 r. o likwidacji miejsca zamieszkania 500 tysięcy podludzi.

7.3 Tłumaczenie rozkazu Himlera z dn. 16. 02. 1943 r. Cytat: „Ze względów bezpieczeństwa zarządzam, aby Getto Warszawskie, po przeniesieniu tu Obozu Koncentracyjnego, zostało zbużone. (...) W każdym bądź razie należy osiągnąć to, aby dotychczasowe miejsce zamieszkania 500 tysiecy podludzi, które nigdy nie będzie się nadawało dla Niemców, zniknęło z horyzontu a milionowe miasto Warszawa, zawsze stanowiące ognisko destrukcji, oporu i buntu, zostało pomniejszone.”

Proszę zwrócić uwagę, że w rozkazie tym mowa jest o przeniesieniu Obozu Koncentracyjnego a więc KL Warschau już wcześniej istniał.

7.4 Rozkaz Himlera z 11. 06. 1943 r. dotyczący założenia obozu na terenie byłego getta.

7.5 Tłumaczenie rozkazu Himlera z dn. 11. 06. 1943 r. Cytat: „Zarządzam aby Dzielna – więzienie w dawnym Getto Warszawskim – przekształcona została w obóz koncentracyjny.”

7.6 Meldunek Pohla o wykonaniu rozkazu założenia KL Warschau w byłym getcie. Fragment z tłumaczenia cyt.: (...) Melduję, że na terenie Getta warszawskiego został wzniesiony Obóz Koncentracyjny i pierwsi więźniowie zostali wprowadzeni dnia 19. 7. 43. (...)
A więc wykonanie tego rozkazu zajęło Niemcom miesiąc czasu.

7.7 Zawiadomienia RSHA (Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy) do podległych placówek SS i policji i fragment tłumaczenia, że utworzony KL Warschau nie będzie obozem przesyłowym. Pojęcie to w znaczeniu potocznym oznaczało, że Konzentrationslager Warschau był docelowym obozem zagłady.

Uwaga: Klikając myszką na dokumenty można uzyskać powiększenie.

Materiały pochodzą z książek sędzi Marii Trzcińskiej „Obóz zagłady w centrum Warszawy KL Warschau” Polwen 2002 oraz „KL Warschau obóz zagłady dla Polaków” Polwen 2007.